Απόγευμα Τετάρτης, μόλις έχω επιστρέψει από το γραφείο μου και θέλω να πιάσω τον καναπέ μου γκόμενο, τόση εξάντληση και πάθος για ξάπλα είχα.

Κι εκεί που βγάζω τις γόβες κι ετοιμάζομαι για βουτιά επί του καναπέως, χτυπάει το κινητό μου.
Ήταν ο παλιός καλός μου φίλος ο Θανάσης. Είμαστε κι οι δυό μέλη σε έναν φιλοσοφικό σύλλογο, χρόνια πριν και ξαναματαβρεθήκαμε στα ίδια μονοπάτια.

“Που σαι Θανάση;”
Του λέω περιπαιχτικά.

Από κάτω” μου λέει και με αφήνει ξερή.
Και όχι μόνος” συνεχίζει.

“Έλα ρε θηρίο, έφερες επιτέλους τη γυναίκα σου να τη γνωρίσω;” Του λέω.
“Εμμμ… Όχι, έφερα μερικούς φίλους, θέλουμε να σου μιλήσουμε.

Περιττό να σας πω οτι το κόμπιασμα στη φωνή του Θανάση, σήμαινε καφέ, delivery για μάσες, γεμάτα τασάκια, και ξίδια για τη συνέχεια. Τον ξέρω σας λέω. Δεν τον γνώρισα χτες.

Ανεβείτε ρε χαμένα” του είπα ξερά και κατευθύνθηκα στην καφετιέρα μου που θά χε πολλά να βιώσει αυτό το απογευματόβραδο.

Ανοίγω κεντρική είσοδο, και μετράω εξι κεφάλια. Μάλιστα. Έξι. Έβριζα την ώρα και τη στιγμή για 2 δευτερόλεπτα. Και μετά θυμήθηκα πόσο καλά ξέρω τον Θανάση. Αυτός δεν κάνει τέτοιες κινήσεις. Πρέπει να συμβαίνει κάτι σοβαρό. Ένας ένας οι φίλοι του μπαίνοντας, μου χαμογελούσαν και μου έδιναν ο,τι είχαν φέρει. Γλυκά, κρασιά, ποτά, και λουλούδια γέμισαν το σπίτι.

Προσχεδιασμένο το χε ο διάολος ο Θανάσης. Του έριξα ένα πονηρό βλέμμα με σηκωμένο φρύδι.

“Ρε βλαμμένο, γιατί μου χαμογελάνε και με κοιτάνε με δέος, τί σκατά γίνεται, και τί σκατά τους έχεις πει. Λέγε πριν σε λούσω με γαλλικό φουντούκι.

“Έχουμε πρόβλημα Sibyl, και θέλουμε τη βοήθειά σου” είπε με σοβαρό ύφος ο Θανάσης, και με κοίταξε έντονα στα μάτια.

“Γυναίκες; Αυτό είναι;” Του είπα.
Ναι. Οι γυναίκες μας” μου απάντησε με μισοκατεβασμένο κεφάλι.

Εκείνη την ώρα ήθελα να βουτήξω ένα σφυρί, και να βγω στη γύρα να κοπανάω τα κεφάλια απάντων των γυναικών που φοράνε χαλκά στο δεξί, σας μιλώ εντίμως, πριν καν μου πει τί με ήθελαν.

Έριξα μια ματιά στο σαλόνι μου, που χε γεμίσει σερνικά. Επτά με τον Θανάση. Ηλικίες 30-45. Δειλά χαμόγελα, αμήχανες στάσεις σώματος, με βλέμματα που κάποτε ήταν γεμάτα φωτιά, ματιές και ψίθυροι μεταξύ τους. Ήξερα πως να τους κάνω να χαλαρώσουν και να τα ξεράσουν όλα, αφού τους έβαλα καφέ.

“Ξεκινήστε να κάνετε κουβέντα μεταξύ σας σαν να μην είμαι παρούσα, ή σαν να φορώ κι εγώ σκαρπίνια.” Τους είπα, και το πιάσαν το νόημα.

Πρώτος πήρε τον λόγο ένας νεαρός, ετών 32, ο Πέτρος, οδηγός σε φορτηγό:

“Και με παίρνει η άλλη τρείς η ώρα το ξημέρωμα, θυμάστε ρε μαλάκες, χτές, μαζί ήμασταν, και με ρωτάει πού είμαι, λες κι όταν είμαι εκεί, χρησιμεύω σε κάτι! Σε δουλειά της είπα οτι είμαι, τί δουλειά μου λέει, γιατί της λέω, άμα έρθω θα το κάνουμε; Όχι μου λέει, και το πεεντελώς φυσικά ρε μαλάκες. Εξι βδομάδες έχουμε να το κάνουμε! Τί σκατά γίνεται;”

Συνεχίζει την κουβέντα ο Χρήστος, 42 ετών, πολιτικός μηχανικός με όνομα, και καριέρα:

“´Αστε με ρε σεις, που μετράω χρόνο και βάλε με το πουλί στο χέρι. Είπαμε, να γεννήσεις κυρία μου, είπαμε να θηλάσεις, εντάξει, αλλά αν είναι να πάει το παιδί φαντάρος για να μου κάτσεις, να πάω να βρω γκόμενα. Αφού της τό πα ρε μάγκες, και με είπε αναίσθητο. Άλλες τους παρακαλάνε μωρή, κι εγώ που σε στριμώχνω στο νεροχύτη μου κάνεις τη δύσκολη; Αλλά βέβαια. Μέχρι να πάμε στην κρεμάλα, μέχρι και στην ταράτσα το κάναμε και μέρα μεσημέρι, χωρίς απλωμένες μπουγάδες! Και μετά μου ξανάγινες παρθένα. Σκατά!”

Τους άκουγα και βούιζαν τα αυτιά μου. Δεν ήξερα πως να απολογηθώ για λογαριασμό μας.

Στο μεταξύ, εσείς κόρες, μας τα παρουσιάζετε αλλιώς, κάποιες φορές.
Οτι δε σας θέλει τώρα που παντρευτήκατε, οτι τον απωθείτε με τα κιλά της εγκυμοσύνης, και άλλα τέτοια. Δεν λέω οτι δεν συμβαίνει, καταλάβατε τι λέω.
Υποσχέθηκα στους άντρες που τίμησαν τον καναπέ μου και γέμισαν το σπίτι μου με τα καλούδια που μού φεραν, να σας τα χώσω, και αυτό θα κάνω αμέσως τώρα.

Ρε ‘σεις!
Σας θέλει ο άντρας σας, σας το δείχνει και του κάνετε τις δύσκολες; Γιατί;
Δεν το ξέρετε οτι ο σχεδόν μόνιμος πονοκέφαλος σας, περνάει με το σεξ; Δεν ξέρετε πως ένα μασάζ στην πλάτη σας όταν είστε πιασμένες, μπορεί να καταλήξει σε φιλιά, χάδια κι αγκαλιές που ένα ζευγάρι τις έχει ανάγκη;

Μανάδες και πεθερές δεν έχετε, να απιθώσετε λίγες ώρες τα παιδιά, να σουλουπωθείτε (χωρίς να σας βλέπει με τα ρόλεη και τα κεριά αποτρίχωσης για όνομα του Θεού) και να του κάνετε έκπληξη κλεινοντάς του ραντεβού ένα απόγευμα σε πονηρό ξενοδοχείο;

Υπάρχουν λύσεις. Καθίστε και βρείτε τις. Το σεξ δεν είναι ταμπού, δε σας τά πανε;

Δεν σκοτώνει ο γάμος τον έρωτα κόρες. Εσείς το κάνετε, αρκετές φορές. Φλογερές πριν το στεφάνι, και μετά εσείς κι ο Αρκτικός Κύκλος. Μόνο που το πουλί του άντρα σας, είναι τροπικό. Κοιτάξτε εκεί στα κρύα που είστε, μη σας ψοφήσει, ή αποδημήσει, για πιο θερμα κλίματα

Κι όποια πει για τον άντρα της “Αν δεν με καταλαβαίνει στο πόσο πολύ κουράζομαι για νά ‘μαι σε όλα μου εντάξει, ε τότε ας φύγει” κακώς παντρεύτηκε, και σκασίλα σας κι όλας αγόρια μου.

Να σας πω όμως…Μην ξεθαρρεύετε κι εσείς…

Όταν εσείς δε μας κάθεστε, μπορούμε να σας γκρινιάζουμε εξ ίσου. Δεν μας νοιάζει πόσο σας κούρασε ο διευθυντής ή ο πελάτης σας. Όπως εσάς μπορεί να μη σας νοιάζει που το παιδί έκλαιγε όλη νύχτα κι εμείς είχαμε σημαντικό ραντεβού στην εταιρία. Σας θέλουμε. Εδώ, εκεί, παντού. Όπως κι εσείς εμάς.

Ελάτε να συνεργαστούμε, και θα τα βρούμε σίγουρα.