Σαν σήμερα, η ζωή μου άλλαξε.

Φώτισε. Σαν να ξημέρωσε μια απότομη ανατολή από σκοτάδι χρόνων. Σαν σήμερα, πέρσυ τέτοια μέρα, ένας Άνδρας με το χαμόγελό του, μου άλλαξε τη ζωή.

Σαν σήμερα ένας καφές έγινε χάδι, δάκρυ, φροντίδα, νοιάξιμο, καρδιοχτύπι.
Έγινε Χριστούγεννα, Πάσχα, διακοπές μαζί.

Σαν σήμερα ένας απογευματινός καφές, έγινε φιλί, στοργή και πάθος.

Σαν σήμερα, ένας καφές, έγινε αλλαγή σελίδας, βήμα μπροστά, αλλαγή προς το καλύτερο.

Σαν σήμερα, ενας απογευματινός καφές, έγινε το γούρι μου, για ευχάριστες ανακατατάξεις σε χώρους κι ανθρώπους.

Σαν σήμερα πέρσι, ένας καφές και μια σύντομη βόλτα με μηχανή, έγινε ματιές που λένε περισσότερα από τα στόματα.

Σαν σήμερα, ένας καφές, έγινε σφιχτή αγκαλιά και γαργαλητά, μαγειρέματα και χρόνος.

Σαν σήμερα, πέρσυ, η Αμαρυσία, γνώρισε τον Γιώργο. Και γελά. Και τραγουδά. Και σκέφτεται. Και θέλει. Και αλλάζει. Και ερωτεύεται κάθε μέρα, μάτια και χαμόγελα.

Και καρδιοχτυπά και κλαίει.
Και νιώθει και ζεί. Στον ήλιο, στο φώς.
Στα σεντόνια και στον δρόμο.

Ένας χρόνος μαζί, χίλια φιλιά και κουβέντες.

Ένας χρόνος με φόρα και δύναμη.

Σαν σήμερα, ο ένας μπήκε στη ζωή του άλλου.
Να ξέρετε, δεν είναι ολες οι μέρες μας ροζ.
Αλλά ξέρουμε πότε το μαύρο, να το κάνουμε κόκκινο.

Να τον έχει ο Θεός καλά, που μου χάρισε και ελπίζω να μου χαρίσει κι άλλες στιγμές ζωής.

Τον λατρεύω, να ξέρετε.