Τότε που ήμασταν ολόκληροι..

τότε  που ήσουν παιδί και ονειρευόσουν…

…μετά στην εφηβεία σου, που τα όνειρα σου πήραν μορφή..

…μετά στη νεότητα σου, που γεμάτος προσμονή σκέφτηκες πως «τώρα είναι η ώρα να αρχίσω να πραγματοποιώ τα όνειρα μου!»..

Το θυμάσαι; Θυμάσαι πως ήσουν; Πως σκεφτόσουν;
Θυμάσαι τη λάμψη που έβλεπες μέσα σου, κάθε φορά που κοίταζες στον καθρέπτη;..

Τώρα κοίτα λίγο προς τα εκεί.

Εκεί! Προς τα πίσω!

Το ξέρω, έχουν περάσει χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, αλλά κοίτα…

…αν μπορείς! Αν δε φοβάσαι τι θα αντικρίσεις..

Θυμήσου, αν μπορείς, δηλαδή, μεταξύ μας, αν θες, τη στιγμή που άρχισες να παραιτείσαι από τα όνειρα σου..

Μια στιγμή είναι! Τότε που έκανες το πρώτο μικρό και διστακτικό, η αλήθεια είναι, βήμα προς τα πίσω..

Τότε που υποκατέστησες την «εργασία» με τη «δουλειά» (= δουλεία) και το κάλυψες κάτω από το περιτύλιγμα της … «ανάγκης»..

Τότε που ονόμασες την Αγάπη, συμπάθεια και το φτιασίδωσες με το πέπλο της «λογικής»..

Τότε που έκανες για πρώτη φορά τα στραβά μάτια στην αδικία, για «το καλό της δουλειάς»..

Τότε που όλοι αυτοί οι συμβιβασμοί που έκανες, άνοιξαν ο καθένας τη δικιά του βεντάλια. Τη δικιά του σπείρα, που σαν δίνη, η κάθε μια, απλώνονταν, κατάπιναν και αλλοίωναν αυτό που ήσουν κάποτε και αυτό που ονειρευόσουν να γίνεις..

Τώρα, ναι! Είσαι «Κάποιος»! Αλλά είσαι αυτό που ονειρευόσουν;..

Τι έγινε; Φοβήθηκες τότε στα νιάτα σου και δεν μπόρεσες να πεις «όχι»;

Αφέθηκες να σε χειραγωγήσουν και να σε κατευθύνουν, όπως ήθελαν «αυτοί», για να επιβεβαιωθεί ο δικός τους εγωισμός;..
Η αλήθεια είναι, πως και εσύ βολεύτηκες. Αρνήθηκες να μεγαλώσεις και να χειραφετηθείς. Σου άρεσε να σε «φροντίζουν»…

..μόνο που αμέλησες να φροντίσεις εσύ τον εαυτό σου!..

…και κάποια μέρα ξυπνάς και είσαι πλέον μεγάλος. Σχεδόν μεσήλικας. Αντιλαμβάνεσαι πως τόσα χρόνια λες ψέματα στον εαυτό σου και τότε θυμώνεις!

Θυμώνεις με «αυτούς» που … «δε σε άφησαν» να κάνεις αυτό που θέλεις!

Με τους γονείς σου, που ζούνε μέσα στην υποκρισία!

Με τον σύντροφο σου, που κάνει πράγματα που αφορούν και τους δυό σας, «χωρίς να σε ρωτά»!

Με τα παιδιά σου, που δε σε ακούνε και σε υποτιμούν!

Με τους συνεχείς, καθημερινούς, συμβιβασμούς που κάνεις, κόντρα στις δικές σου επιθυμίες και ανάγκες.
Νιώθεις πως πλέον, ίσως, να είναι αργά να τα αλλάξεις όλα αυτά! «που να τρέχω τώρα» σκέφτεσαι και συμβιβάζεσαι ακόμα περισσότερο..

Πάνω απ’όλα όμως είσαι θυμωμένος, με εκείνο το παιδί! Εκείνο τον εικοσάχρονο πιτσιρικά που βλέπεις στις φωτογραφίες του παρελθόντος σου..

Είσαι εξοργισμένος, που τότε δεν είπες το πρώτο «όχι ρε! Θα κάνω αυτό που ονειρεύομαι» και ξεκίνησες την αλληλουχία που σε οδήγησε στα σημερινά σου χάλια.

Τότε..

Τότε που ονειρευόσουν και γέλαγες.
Τότε που έλαμπες..

Τότε, που ήσουν ολόκληρος…