από την Άρια Σωκράτους.

Στοιχίζει ακριβά η αξιοπρέπεια φίλε μου. Ακόμα πιο ακριβά στοιχίζει η αλήθεια.

Να έχεις τα κότσια να κοιτάς τον άλλο κατάματα και να του λες αυτό ακριβώς που σκέφτεσαι.

Αυτό ακριβώς που έχεις στο μυαλό σου.

Όχι αρλούμπες.

Όχι παραμύθια της Χαλιμάς για να καλύψεις την ανεπάρκεια σου επειδή είσαι λίγος.

Ναι, είσαι λίγος. Κι αυτό σε πονάει. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα όμως γι’αυτό.

Έχεις προ αμνημονεύτων χρόνων ξεφύγει από την ανθρώπινη υπόσταση σου και ελίσσεσαι υπογείως σαν ερπετό.

Σωστά άκουσες. Σαν ερπετό.

Ούτε καν αυτό δεν είσαι.

Ταυτότητα δεν έχεις.

Μια ζωή έμαθες να καλύπτεις το κατηφές πρόσωπο σου πίσω από μάσκες. Κι αλίμονο φίλε, όταν πέσουν.

Τότε θα αποκαλυφθεί το θολό σου βλέμμα και το αργόστροφο μυαλό σου.

Επειδή αν ήσουν έξυπνος δεν θα είχες καν ανάγκη να φοράς  μάσκα

Ξέρεις, ο έξυπνος άνθρωπος παραδέχεται τα λάθη του και τα διορθώνει.

Ο ηλίθιος όμως επιμένει στη δική του διεστραβλωμένη οπτική γωνία.

Επειδή δεν ξέρει πώς να συμπεριφερθεί διαφορετικά και τρέμει μήπως και γκρεμιστεί από το βάθρο της δήθεν εξουσίας που νομίζει ότι έχει.

Η εξουσία όμως φίλε μου δεν κατακτάται με την επιβολή της με δόλιο τρόπο στους άλλους.

Εξουσία πάνω απ’όλα πρέπει να έχεις στον ίδιο σου τον εαυτό. Κι αυτό κατακτάται με την σοφία της ψυχής.

Γιατί η σοφία του μυαλού είναι άλλο πράμα. Κατακτάται με γνώση.

Τούτη εδώ, η σοφία της ψυχής, κατακτάται μόνο με πόνο. Τότε μόνο δικαιούσαι να λέγεσαι άνθρωπος.

Κάποτε πίστεψα κι εγώ πως οι άνθρωποι αλλάζουν και πως αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία.

Μέγα λάθος. Έτσι ήσουν, είσαι και θα παραμείνεις.

Δεν μπορώ να φτιάξω από την αρχή τον κόσμο. Ούτε έχω τέτοια διάθεση.

Μπορώ όμως να σου βάλω όρια. Να μην με πλησιάσεις ούτε σε απόσταση δέκα μέτρων.

Γιατί τα ανθρωποειδή σαν εσένα μου προκαλούν εμετό.

Έτσι είμαι εγώ. Ή αδειάζω το ποτήρι μου ή δεν το γεμίζω καθόλου.

Ο κόσμος κατά διαόλου πάει όταν τον οδηγούν όντα σαν και του λόγου σου.

Δεν αισθάνομαι προδομένη. Ούτε καν χαμένη.

Μόνο εξοργισμένη. Ούτε αυτό όμως σου αξίζει.

Το κάνω για μένα. Για να καθαρίσω επιτέλους από το μένος μου για σένα.

Προσωπική υπόθεση φίλε η δικαίωση.

Καθένας χαράζει με το σουγιαδάκι του ένα σήμα στο δέντρο της ζωής, έχει πει η αγαπημένη  Αλκυόνη Παπαδάκη.

Είναι μερικοί που χαράσσοντας αυτό το σήμα, τους ξεφεύγει το μαχαίρι και πληγώνονται.

Είναι γιατί είναι πολύ παθιασμένοι εκείνη τη στιγμή.

Είναι γιατί τρέμανε τα χέρια τους από τα πολλά όνειρα. Γιατί ήθελαν να φέρουν την αλήθεια στο φως.

Κάποιοι άλλοι πάλι υφέρπουν στο έδαφος και κάνουν το μεγαλύτερο θόρυβο για να τους προσέξουν.

Όσο πιο μεγάλος ο θόρυβος, τόσο πιο μεγάλος ο δικός τους ορισμός της επιτυχίας.

Μια επιτυχίας μαύρης σαν κάρβουνο, πασπαλισμένη όμως από χρυσόσκονη.

Αυτή η κατηγορία είναι οι τενεκέδες.

Θυμήσου όμως φίλε πως κάποια στιγμή θα περάσει το σκουπιδιάρικο. Και τότε θα αδειάσεις. Δεν θα κάνεις ούτε θόρυβο, άρα δεν θα υπάρχεις.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα γεμίσεις ξανά με σκουπίδια.

Καλή τύχη φίλε.