…είναι η όπισθεν!

Η ζωή είναι σαν το αυτοκίνητο.

Αυτό με το χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων. Όχι με το αυτόματο..

Πρέπει να έχεις εσύ τον έλεγχο.
Τον… απόλυτο, όσο το δυνατόν, έλεγχο..

Ξεκινάς, λοιπόν, να μάθεις να οδηγείς.
Ο δάσκαλος σε μαθαίνει.

Άλλες φορές με σωστό τρόπο, άλλες φορές με λάθος τρόπο.

Αλλά σε μαθαίνει!

Τώρα, αντικατέστησε τη λέξη «δάσκαλος», με τη λέξη «εμπειρίες».

Οι εμπειρίες είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλος μας!
Η μοναδική, πραγματική, περιουσία μας!..

Άλλες καλές, άλλες κακές, όλες κάτι έχουν να μας μάθουν.
Απ’ όλες παίρνουμε το κάτι τις μας!…

Κάποια στιγμή λοιπόν, στο τιμόνι της ζωής μας, αρχίζουμε να μαθαίνουμε τη σωστή αλλαγή και εναλλαγή των ταχυτήτων..

Στην αρχή, όπως και στο αυτοκίνητο, λίγο άτσαλα. Στη συνέχεια, πιο στρωτά.
Πιο γλυκά..

«Πρόσεχε την όπισθεν!», σου λέει ο δάσκαλος αυτοκινήτου. «Είναι η γρηγορότερη ταχύτητα. Απαλά το γκάζι όταν τη βάζεις.»

Επίσης, η «όπισθεν», είναι ταχύτητα που τη χρησιμοποιούμε λιγότερο από όλες. Κυρίως όταν θέλουμε να παρκάρουμε, ή να κάνουμε καμιά μανούβρα.
Αν ξεχαστούμε και δεν προσέξουμε, με την όπισθεν, εύκολα θα προκαλέσουμε ατύχημα.

Πολύ εύκολα..

Έτσι και στην όπισθεν της ζωής μας.

Με σύνεση η χρήση. Με προσοχή!

Ίσα για να παρκάρουμε/ξαποστάσουμε, ή για να ελιχθούμε/μανουβράρουμε..

Πολλοί όμως, δυστυχώς, το παρά κάνουν με την όπισθεν.

Κοιτάν συνέχεια προς τα πίσω.
Έχουν πισωγυρίσματα, που τους κρατούν στάσιμους στην ίδια θέση!

Δε θέλουν να καταλάβουν, πως ότι έμεινε πίσω, εκεί ανήκει!
Πίσω!

Ελπίζουν πως το δικό τους πισωγύρισμα, η δική τους όπισθεν, θα αλλάξει τα πράγματα..

Μόνο που η ελπίδα, πολλές φορές σκοτώνει.

Σκότωσε τη λοιπόν, προτού σε σκοτώσει και φύγε μπροστά!

Έλα, πάμε! Πρώτη, Δευτέρα, καλά το πας, Τρίτη…