Γράφει ο Ερμής:

Βράδιασε και όπως πάντα καθόμαστε μπροστά στο αναμμένο τζάκι, ψήνοντας κάστανα και αφήνοντας την φωτιά να μας παρασύρει σε αναμνήσεις, άλλοτε όμορφες και άλλοτε πικρές και δύσκολες.

Η Αμβροσία κι εγώ αμίλητοι, περιμένουμε τον Ζέφυρο να αρχίσει την αφήγησή του. Γιατί πλέον είναι δεδομένο ότι θα βρει κάτι σημαντικό να ιστορήσει. Κάτι που θα προκαλέσει την προσοχή μας. Ξέρουμε εξάλλου, ότι του είναι αδύνατον, να αντέξει για μεγάλο διάστημα την απόλυτη σιωπή. Πρέπει να μιλήσει, να σπάσει την μονοτονία, να διαλύσει την όποια πιθανότητα νίκης των άηχων λέξεων.

«Θυμάμαι», ορίστε λοιπόν που ξεκινά να διηγείται, «κάτι που συνέβη την περίοδο που κι εγώ ακόμη ήμουν παιδί. Ήταν χειμώνας, όπως τώρα, και έκανε πάρα πολύ κρύο. Το δάσος είχε καλυφθεί κάτω από ένα παχύ στρώμα χιονιού και τα ζώα έβρισκαν δύσκολα τροφή.

Ένα σκιουράκι – πεινασμένο – τόλμησε να φτάσει μέχρι το πρώτο σπίτι στην είσοδο του χωριού, όπου ζούσε μια οικογένεια.

«Ίσως να βρω κάποιο άνοιγμα, να χωθώ στην κουζίνα τους και να βρω κάτι για να φάω», σκέφτηκε.

Πλησιάζοντας όμως στην πόρτα, έπεσε πάνω στον μικρότερο γιο.

Το σκιουράκι τρόμαξε πολύ, αλλά προτού προλάβει να τρέξει προς τα πίσω, το παιδί έσκυψε και το σήκωσε στην αγκαλιά του.

«ΩΧ! Λες να με σκοτώσει;» αναρωτήθηκε, αλλά γρήγορα το αγόρι διέλυσε τους φόβους του.

«Πώς βρέθηκες εδώ μικρούλη; Μάλλον πεινάς και γι’ αυτό έφυγες από την φωλιά σου. Σωστά; Έλα να σε ζεστάνουμε και να σε ταΐσουμε».

Μπήκε λοιπόν στο σπίτι και έβαλε το σκιουράκι σε ένα καλάθι κοντά στο τζάκι κι ενώ εξηγούσε στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, πώς το ανακάλυψε, η μαμά του έφερε μερικά φουντούκια και κάστανα.

«Νομίζω πως θα του αρέσουν», είπε και είχε δίκιο, γιατί το σκιουράκι λάτρευε τους καρπούς.

Πέρασαν αρκετές ημέρες και ο μικρός μας φίλος εξακολουθούσε να χαίρεται την θαλπωρή του σπιτιού, αφού η οικογένεια δεν τον άφησε να εκτεθεί στην παγωνιά.

Όταν πλέον ο καιρός αποφάσισε να χαμογελάσει και ένας λαμπρός ήλιος ζέστανε κι έλιωσε το χιόνι, ήρθε η στιγμή το σκιουράκι να επιστρέψει στην φωλιά του.

Ήθελε όμως να ευχαριστήσει το αγόρι που το προστάτευσε και γι’ αυτό του χάρισε ένα δώρο: ένα μαγικό κάστανο.

«Όταν δεν θα ξέρεις ποια είναι η σωστή απόφαση, ρώτησέ το κι εκείνο θα σε καθοδηγήσει», εξήγησε το σκιουράκι στο παιδί και χάθηκε για πάντα στο δάσος.

«Και ύστερα;» πετάχτηκα εγώ, βλέποντας ότι ο Ζέφυρος δεν είχε πρόθεση να συνεχίσει την ιστορία του.

«Τι εννοείς, Ερμή;»

«Τι συνέβη με το κάστανο; Το αγόρι το χρησιμοποίησε και εάν ναι, του έδειξε τον σωστό δρόμο;»

«Ποιος ξέρει. Ίσως ναι, ίσως πάλι όχι. Άλλωστε πώς μπορεί κάποιος να είναι απόλυτα σίγουρος ότι αποφάσισε το σωστό;» απάντησε ο Ζέφυρος και αφήνοντας με απορημένο, άνοιξε το κουτάκι του με τα ενθύμια, έβγαλε ένα ξύλινο κάστανο, το έβαλε στην τσέπη του και αποσύρθηκε στο δωμάτιό του.

 

Συνταγή της Αμβροσίας: Μυρωδάτες φωλίτσες

Υλικά:

Για την ζύμη:

3 αυγά

1 ½ κούπα ζάχαρη

250 γραμμάρια βούτυρο (λιωμένο, αλλά όχι ζεστό)

1 ποτήρι του κρασιού κονιάκ

1 κουταλιά της σούπας κανέλα

½ κουταλιά της σούπας γαρύφαλλα

Ελάχιστο μοσχοκάρυδο

Ελάχιστο γκάραμ μάσαλα

Αλεύρι (όσο πάρει – αυτό που φουσκώνει μόνο του)

 

Για την κρέμα κάστανου:

½ κιλό κάστανα (βρασμένα και ξεφλουδισμένα)

1 κούπα γάλα

2 κουταλιές της σούπας καστανή ζάχαρη

2 κουταλιές της σούπας κονιάκ

 

Για την γέμιση:

250 γραμμάρια μαρμελάδα φρούτα του δάσους

3 κουταλιές της σούπας κονιάκ

Εκτέλεση:

Ετοιμάζουμε την κρέμα:

Σ’ ένα μπολ λιώνουμε τα κάστανα σε πουρέ. Προσθέτουμε ζεστό το γάλα (όπου έχουμε διαλύσει την ζάχαρη) και το κονιάκ. Ανακατεύουμε, έως ότου η κρέμα ομογενοποιηθεί, χωρίς να γίνει σφιχτή.

Στη συνέχεια αναμειγνύουμε την κρέμα με την μαρμελάδα (την οποία έχουμε διαλύσει με το κονιάκ).

Ετοιμάζουμε την ζύμη:

Σ’ ένα μπολ χτυπάμε καλά το βούτυρο με την ζάχαρη, έως ότου αφρατέψουν. Ρίχνουμε ένα – ένα τα αυγά και ανακατεύουμε καλά. Στη συνέχεια προσθέτουμε τα μυρωδικά και το κονιάκ. Ανακατεύουμε και ρίχνουμε λίγο – λίγο το αλεύρι. Ζυμώνουμε, προσέχοντας η ζύμη να μην γίνει πολύ σφιχτή. Κόβουμε την ζύμη σε στρόγγυλα κομμάτια, σε σχήμα φωλίτσας και γεμίζουμε με το μίγμα από κρέμα κάστανο – μαρμελάδα και κονιάκ. Κλείνουμε το άνοιγμα της ζύμης και τοποθετούμε τις φωλίτσες σε ταψί, όπου έχουμε στρώσει βουτυρωμένο αντικολλητικό χαρτί. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180ο – 200οC, περίπου 10 – 15΄. Προσέχουμε να φουσκώσουν, αλλά όχι να καούν. Μόλις τις βγάλουμε από τον φούρνο, τις πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη ή τις περιχύνουμε με λιωμένη σοκολάτα.