Γράφει ο Ερμής:

Κάποτε, κάποιος μου είπε ότι επέλεγε να προάγει υπαλλήλους που ήταν υποδεέστεροι του και παράλληλα άβουλοι, ώστε να εξαρτώνται πάντοτε από τον ίδιον και να μην υποδαυλίζουν αντιδραστικές τάσεις.

Τότε ομολογώ πως τον θεώρησα άδικο και θύμωσα. Σήμερα όμως, αναπολώντας εκείνες τις ημέρες, τον λυπάμαι για έναν και μοναδικό λόγο. Γιατί εκείνος – όσο ψηλά κι αν φθάσει, όση εξουσία κι αν αποκτήσει – δεν θα κατακτήσει ποτέ την ικανοποίηση της συνεργασίας με άτομα που δύνανται να του προσφέρουν γνώσεις και εμπειρίες. Δεν θα νιώσει ποτέ μέλος μιας ομάδας που οραματίζεται την επίτευξη ενός στόχου και παλεύει για την εκπλήρωσή του. Δεν θα γευτεί την χαρά της επιτυχίας και δεν θα μοιραστεί καν την ευθύνη της αποτυχίας.

Ο συγκεντρωτισμός πιθανότατα τρέφεται από τη φιλοδοξία, ωστόσο δεν χαρακτηρίζει τον αληθινό ηγέτη. Εκείνος που είναι όντως ικανός, δεν διακρίνεται από τον θαυμαστικό αυτοκανιβαλισμό του, αλλά από το ταλέντο παράλληλης απορρόφησης και μεταλαμπάδευσης διδαχών και συμπεριφορών που οδηγούν κατά κανόνα σε θετική εξελικτική πορεία.

 

Συνταγή της Αμβροσίας: Μεθυσμένη μπουκιά

Υλικά:

1 μελιτζάνα (τελείως καθαρισμένη από τη φλούδα της)

2 κολοκύθια

5 – 6 φρέσκα κρεμμυδάκια (ψιλοκομμένα και μόνο το άσπρο)

250 γραμμάρια ψίχα ψωμιού (μπαγιάτικο, μουσκεμένο και χωρίς υγρά)

2 κουταλιές της σούπας ταραμάς (διαλυμένος σε χλιαρό νερό)

Άνηθος (ψιλοκομμένος)

Πιπέρι

Λάδι

½ φλιτζανάκι του καφέ ούζο

 

Εκτέλεση:

Ξεπικρίζουμε τη μελιτζάνα και τα κολοκύθια και τα «περνάμε» από τον τρίφτη κρεμμυδιού. Βάζουμε όλα τα υλικά σ’ ένα μπολ και τα ζυμώνουμε. Πλάθουμε τη ζύμη σε μικρούς κεφτέδες και τους αλευρώνουμε. Τους τηγανίζουμε σε καυτό λάδι και όταν τους αφαιρέσουμε από το τηγάνι, τους τοποθετούμε σε απορροφητικό χαρτί. Στη συνέχεια βάζουμε σε μια πιατέλα εναλλάξ πράσινη και μωβ λόλα και τοποθετούμε τους κεφτέδες. Γαρνίρουμε περιμετρικά (χρησιμοποιώντας ένα κορνέ) με ταραμοσαλάτα ή φάβα.

 

Πίνακας: Joshua Reynolds, Colonel Acland and Lord Sydney: The Archers, 1769