από την Μαρία Πέττα.

Μέσα στα προβλήματα έχει χαθεί η ουσία. Μέσα στο φόβο έχουμε πνίξει τη ζωή.

Ξύπνα άνθρωπε, μη μένεις στην αδράνεια. Τα προβλήματα είναι πάντα εκεί, δεν φεύγουν μόνα τους κι αν φύγουν έρχονται άλλα.

Μην σπαταλάς τον χρόνο σου μεμψιμοιρώντας, δράσε. Άνοιξε την πόρτα της ψυχής σου να μπει λίγο φως.

Έχουμε τη δυνατότητα να μοιραστούμε αυτά που μας προβληματίζουν, που μας πονάνε, αυτά που μας κάνουν χαρούμενους ή λυπημένους. Αυτά που μας φτάνουν σε αδιέξοδες καταστάσεις κι αυτά που μας φοβίζουν.

Μπορούμε να τα μοιραστούμε όλα, μα στην ουσία μόνοι πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε.

Γιατί έρχεται εκείνη η στιγμή που κλείνεις την πόρτα της καρδιάς σου και βρίσκεις όλα αυτά που σε βασανίζουν στην ίδια θέση και με το ζύγι να βαραίνει στο ίδιο επίπεδο.

Κανείς δεν μπορεί να αγγίξει την ψυχή κανενός, ώστε να δει τι συμβαίνει εκεί μέσα. Κανείς δεν μπορεί να δώσει συμβουλές που να μπορεί αυτός που υποφέρει να διεκπεραιώσει. Κανείς, εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Μόνοι πρέπει να βρούμε τη δύναμη να αντέξουμε, να αντιμετωπίσουμε, να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά και να προχωρήσουμε.

Ο καθένας θεωρεί το δικό του πρόβλημα αξεπέραστο και στα μάτια του μοιάζει με βουνό που ορθώθηκε ξαφνικά μπροστά του.

Πιστεύω πως τίποτα δεν είναι τόσο ουσιαστικό, τόσο δύσκολο να βρει τη λύση, όσο η υγεία. Αν έχουμε υγεία όλα τα υπόλοιπα ξεπερνιούνται.

Είναι καταστάσεις που χρειάζονται μόνο δύναμη, αντοχή, πίστη και επιμονή. Είναι καταστάσεις που εξαρτώνται από τα δικά μας χέρια και όχι των άλλων.

Να μοιράζεσαι, σου λένε, να μιλάς να ξαλαφρώνεις.

Να μην τα κρατάς όλα μέσα στην ψυχή σου κι έρχεται εκείνη η στιγμή που τους ακούς, βγάζεις τα εσώψυχα σου και νιώθεις για λίγο ξαλαφρωμένος, μα στην ουσία το πρόβλημα παραμένει ως έχει και ο καθένας, γυρνάει στο σπίτι του και στα δικά του.

Να θυμάσαι πως όταν κάτι εξαρτάται από σένα μπορεί να βρει τη λύση, μα όταν κάτι εξαρτάται από τρίτους τότε τα πράγματα γίνονται ολοένα και πιο δύσκολα…

Μοιράζομαι δεν σημαίνει διανέμω. Δικά μας είναι, ολόδικα μας.