Από τη Νίτσα Μανωλά  

 

Περνάνε τα χρόνια…

Φεύγουν ανεπιστρεπτί και εγώ μεγαλώνω.

Γενέθλιος μήνας και εγώ γίνομαι ένα χρόνο πιο… σοφή, πιο χαρούμενη, ίσως ακόμα και πιο πληγωμένη.

Πάντως γίνομαι … πιο κάτι!

Ποιος νοιάζεται όμως;

Το καλό είναι ότι όλα έχω μάθει να τα προσπερνώ και να βολεύομαι!

Έχω μάθει να είμαι υπομονετική και να λέω «όλα θα γίνουν».  Έχω – προ πολλού – καταλάβει πως και να μην το πω πάλι θα γίνουν.

Φταίει λίγο και το ζώδιο… καλόβολος ζυγός, ήρεμη δύναμη, δίκαιη μα παρόλο που φαίνεται πως ζω σε έναν κόσμο δικό μου, μέσα μου πάντα επικρατεί ένας πόλεμος.  Ένας κακός χαμός.

Ξέρω όμως να κρύβω τις ευαισθησίες μου καλά, να κρατώ πράγματα μόνο για μένα και να προχωρώ!

Δεν με ενοχλεί διόλου το πέρασμα του χρόνου.  Αντιθέτως, το καλωσορίζω και το καλοδέχομαι.  Είναι μέρος της ζωής μας όπως και να το κάνουμε.  Ποια είμαι εγώ που θα δυσανασχετήσω για τα χρόνια που κυλούν;

Μεγαλώνω όμως και με… μαλώνω.

Ναι! Με μαλώνω για όλα όσα έκανα και για όλα όσα δεν έκανα.

Με μαλώνω για όλα τα ‘’δεν πειράζει’’ και τα ‘’δε βαριέσαι’’ που είπα στον εαυτό μου που φαντάσματα γίνανε και στοιχειώνουνε  το μυαλό μου.

Με μαλώνω και για την δύναμη που έδειχνα επειδή ήταν κρίμα να κακοκαρδίσω τους άλλους. Επειδή δεν έπρεπε να πω ‘’ΟΧΙ’’.

Τελικά ανακάλυψα πως οι αδύναμοι είναι οι πιο  τυχεροί της υπόθεσης. Την πληρώνουμε τη νύφη εμείς οι υπόλοιποι, οι δυνατοί.

Εκείνοι που νοιάζονται πιότερο για τον εαυτό τους και ξέρουν να λένε ΟΧΙ μια χαρά ζάχαρη περνούν!  Μόνο και μόνο  επειδή αδιαφορούν και λίγο τους νοιάζει.

Χαρακτηριστικά είναι αυτά που είτε τα έχεις είτε όχι. Με το ζόρι δεν αποκτιούνται.

Συνεχίζω να μεγαλώνω όμως και θεωρώ πως ήρθε επιτέλους η ώρα να φωνάξω πως:

«Δεν χρωστάω σε κανέναν παρά μόνο σε μένα!»

Εμένα που δόθηκα ολοκληρωτικά γιατί όταν δίνεσαι άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Εμένα που πίστεψα στην ουτοπία του ονείρου και είπα ‘’θα έχει τους λόγους του’’ για να δικαιολογήσω καταστάσεις.

Εμένα που εμπιστεύτηκα, δεν κράτησα αποστάσεις ασφαλείας και απροφύλακτη βγήκα να σεργιανίσω στο άγνωστο.

Ένα  άγνωστο που πληγώνει.

Εμένα που δικαιολόγησα πράξεις και μία και δύο και τρεις φορές.

Οφείλω λοιπόν…

Ένα ‘’συγνώμη’’ σε μένα!

Ένα ‘’σ’ αγαπώ’’ σε μένα!

Ένα ‘’θα σε προσέχω’’ σε μένα!

Συγνώμη που άργησα να στα επιστρέψω εαυτέ μου μα πάντα κάτι άλλο ήταν πιο σημαντικό.

Κάποιος άλλος είχε περισσότερο ανάγκη την αγάπη, την κατανόηση, την φροντίδα, τη στοργή μου…

Και εγώ απλόχερα τα έδινα…ΟΛΑ!  Τα χάριζα τζάμπα χωρίς να υπολογίζω την αξία και το κόστος τους.

Όμως φτάνει πια!  Το τζάμπα πέθανε. Καιρός να προσέξω ΚΑΙ εμένα!