γράφει η Rosa Negra

‘’Κοίτα μαμά, πόσα αστέρια υπάρχουν στον ουρανό!’’ είπε εκστασιασμένη η Εύα και τα καστανά της μάτια άνοιξαν διάπλατα.

‘’Θέλω να τα δω από κοντά!’’ συνέχισε.

‘’Όχι αγάπη μου’’ της απάντησε εκείνη, ‘’τα αστέρια τα βλέπουμε μόνο από δω, είναι πολύ μακριά για να πάμε μέχρι εκεί’’.

¨Εγώ μια μέρα θα πάω!¨απάντησε πεισμωμένη η μικρή και συνέχισε να κοιτάζει ψηλά, ‘’ θα πάω και θα βρω το πιο φωτεινό, το πιο μεγάλο, το πιο όμορφο αστέρι και θα το φέρω στη γη και όλοι θα με θαυμάζουν!!!’’

Έτσι ήταν η Εύα. Ατίθαση από μικρό παιδί, ήθελε πάντα να περνάει το δικό της.

Έτσι ήταν και όταν μεγάλωσε. Με ομορφιά που δύσκολα περνούσε απαρατήρητη, αλλά και με χαρακτήρα που σε μαγνήτιζε από τα πρώτα λεπτά συνομιλίας.  Με απίστευτες γνώσεις, πολύ χιούμορ και απόψεις που δεν τις άκουγε κανείς εύκολα, ήταν η τέλεια φίλη για τις κοπέλες και το όνειρο κάθε άντρα.

Τα είχε όλα. Ή μήπως όχι;  Ανήσυχο πνεύμα, ήθελε να τα ζήσει να τα γευτεί να τα προλάβει όλα. Ήθελε να πιάσει τα αστέρια και να τα φέρει στη γη. Μάταια της έλεγαν όλοι ότι αυτό που ζητάει δε γίνεται. Εκείνη ήταν αποφασισμένη! Στα 25 της είχε ζήσει όσα άλλοι ονειρεύονταν ακόμα και όμως ήθελε και άλλα, λες και ήξερε ότι ο χρόνος της σ αυτή τη γη ήταν περιορισμένος…

Σε κάθε ευκαιρία έκανε καινούριους φίλους, γνώριζε καινούριους έρωτες, έβγαινε, διασκέδαζε, γέλαγε με τη ψυχή της και το γέλιο της ήταν τόσο  δυνατό που το μετέδιδε και στους άλλους. Αγαπούσε και μισούσε με το ίδιο πάθος. Όλα στο ζενίθ. Έτσι ήταν και για τους άλλους. Ή τη λάτρευες με το που τη γνώριζες ή τη μισούσες, δεν υπήρχε ενδιάμεσο. Όσοι τη γνώριζαν έλεγαν ότι είχε κάτι μαγικό επάνω της. Κάτι που σε έκανε να μη σου φτάνει ο χρόνος μαζί της. Περνούσαν ώρες και νόμιζες ότι είχαν περάσει λεπτά. Με πάθος πρωτόγνωρο για το σύντροφο της για τους φίλους της για τη ζωή, έκανε τον καθένα να νομίζει ότι είναι μοναδικός. Δεν ήταν όμως.. Ίσως γιατί βαθιά μέσα της ούτε η ίδια ένιωθε τόσο μοναδική όσο ήθελε να δείχνει. Ίσως γιατί αυτός ο ατίθασος, ιδιόρρυθμος χαρακτήρας ήταν αποτέλεσμα μιας βαθιάς πληγής που δημιουργήθηκε πολλά χρόνια πριν, όταν ήταν μικρούλα ακόμα και έψαχνε τρόπους να φτάσει στα αστέρια.

Και τα κατάφερε. Ένα βράδυ την ώρα που κοιμόταν είδε μια Σκιά στον  ύπνο της να της κάνει νόημα να την ακολουθήσει.

‘’Που πάμε?΄΄ ρώτησε η Εύα.

΄΄στα αστέρια΄΄ της απάντησε η Σκιά και της έτεινε το χέρι. Ενθουσιασμένη εκείνη, το έπιασε και έφυγαν μαζί με κατεύθυνση τον ουρανό, χωρίς να κοιτάξει πίσω της.

Μόνο όταν πλησίαζαν στο πιο φωτεινό αστέρι, αυτό που έβλεπε και θαύμαζε από μικρή,  γύρισε και κοίταξε και είδε ότι το σώμα της ήταν εκεί.

΄΄Θα με ψάχνουν΄΄ είπε στη Σκιά.

΄΄Ε και?΄΄ της απάντησε εκείνη.

Η Εύα κοντοστάθηκε για λίγο.

΄΄Δίκιο έχεις΄΄ της απάντησε συγκινημένη και έπιασε στα  χέρια της το αστέρι των παιδικών της χρόνων και ένιωσε τόσο ήρεμη και τόσο γαλήνια όσο ποτέ.

Εύα μου.. Όταν θα κοιτάζω ψηλά, θα σε βλέπω μέσα από τα αστέρια… Αντίο…