Επιλογές. Υπάρχουν ακόμα και όταν δε θέλουμε να τις δούμε. Στέκονται μπροστά μας αθόρυβα και περιμένουν. Κάθε επιλογή έχει και μια συνέπεια. Θα παρομοιάζαμε την επιλογή με ένα σταυροδρόμι που ανοίγεται μπροστά μας.

Ποιος δρόμος είναι ο σωστός; Και αν τελικά αυτός που θα διαλέξουμε μας οδηγήσει σε αδιέξοδο;

Τι κάνουμε τότε;

Φεύγω. Μη πεις τίποτα, δεν σε ακούω πια. Πού ήσουν όταν παρακάλαγα για ένα σου βλέμμα, για ένα σου χάδι;

Όταν περίμενα ώρες ατελείωτες να ακούσω το κλειδί στη πόρτα να γυρνάει; Όταν κοιμόμουν παρέα με ένα μπουκάλι; Όταν έβαζα κομπρέσες στα ματιά μου γιατί δεν άνοιγαν από το κλάμα; Όταν με έπιανε ασφυξία από την έλλειψη σου;

Σε ερωτεύτηκα από τη πρώτη στιγμή που σε είδα. Μου χαμογέλασες και ένιωσα ότι φωτίζεται όλος ο κόσμος. Με φίλησες και ένιωσα ότι κρατάω όλο τον κόσμο στα χέρια μου. Ήμουν αποφασισμένη να παλέψω για σένα. Για μας. Δεν άκουσα κανέναν. Απομακρύνθηκα από φίλους και οικογένεια γιατί δεν ήθελα κανείς να μου πει κάτι που θα επισκίαζε την ευτυχία μου.

Άλλωστε με σένα τα είχα όλα. Εσύ ήσουν η οικογένεια μου, ο φίλος μου, ο άνθρωπος μου.

Μόνο εσύ με καταλάβαινες, μόνο με σένα περνούσα τόσο καλά. Έλεγα σε όλους και το πίστευα ότι ήμουν πολύ τυχερή, είχα βρει το άλλο μου μισό. Μετρούσα τα λεπτά για να σε δω και ένιωθα σα μικρό παιδί.

Το μόνο μου παράπονο ότι οι ώρες μαζί σου περνούσαν σα νερό. Ποτέ δεν έφτανε ο χρόνος. Πάντα ήθελα και άλλο. Στο έλεγα και μου απαντούσες με αυτό το χαμόγελο που τόσο λάτρευα ότι θα έρθει η στιγμή που ο χρόνος θα είναι φίλος μας και όχι εχθρός μας και ότι τότε θα σε βαρεθώ. ¨Ποτέ!!!¨σου απαντούσα έντονα και το πίστευα απόλυτα.

Μέχρι που άρχισαν τα προβλήματα. Κάτι από τη μαγεία μας χάθηκε. ¨Κάνε λίγο υπομονή¨ μου έλεγες. Και εγώ έκανα.

Μια στιγμή ευτυχίας μαζί σου ήταν ικανή να υπερκαλύψει τις ατελείωτες ώρες μοναξιάς και πόνου μακριά σου. Το ήξερες. Όριζες το κορμί αλλά κυρίως όριζες τη σκέψη μου.

Ξέρεις, σε αντίθεση με ότι μου έλεγαν οι άλλοι εγώ πιστεύω ότι με αγαπάς. Το έβλεπα στα μάτια σου, το ένιωθα όταν με αγκάλιαζες. Ένιωθα πόσο με είχες ανάγκη όπως σε είχα και εγώ.

Απλά πλέον δεν μου φτάνει. Όχι τόσο γιατί είσαι αυτός που είσαι, όσο γιατί έθεσες από μόνος σου τον πήχη ψηλά και  υποσχέθηκες  πράγματα που δε μπόρεσες να τηρήσεις. Αυτό με τσάκισε. Εγώ σε ερωτεύτηκα όπως ακριβώς είσαι, μου έφτανε μόνο ένα πράγμα: να είμαστε μαζί.

Λένε ότι η αγάπη νικάει όλα τα εμπόδια. Μύθος. Αγάπη χωρίς εμπιστοσύνη είναι σχέση καταδικασμένη. Το έδαφος είναι γεμάτο ρωγμές και στο πρώτο λάθος βήμα που θα κάνεις θα σε καταπιεί.

Ρίξε όλες τις ευθύνες πάνω μου αν αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα. Πες όπως μου έλεγες κατά καιρούς ότι δεν είμαι φτιαγμένη για τα δύσκολα. Όμως σκέψου λίγο ποια είναι αυτά τα δύσκολα. Ο εαυτός σου.

Δεν αντέχεις να σε αγαπάνε, δεν αντέχεις να νιώθεις κάτι που δεν μπορείς να ορίσεις και προτιμάς να σκορπίζεσαι από δω και από κει. Έτσι έχεις μάθει γιατί φοβάσαι. Μου το είχες πει άλλωστε. Διαλέγεις τον ¨ασφαλή¨ δρόμο.

Εγώ από την άλλη επιλέγω να φύγω. Με πόνο. Πονάω τόσο που νιώθω ότι ο πόνος κάποιες στιγμές είναι και σωματικός, εκτός από ψυχικός.Δε θα σου πω τα βαρύγδουπα ¨μου αξίζει κάτι καλύτερο¨ κλπ. Θα σου πω μόνο ότι εγώ διάλεξα το δρόμο σου χωρίς να σκεφτώ τι θα γίνει αν τελικά είναι αδιέξοδο. Επέλεξα να το ζήσω με όποιο κόστος γιατί δεν με ένοιαζε να προστατευτώ. Με ένοιαζε να σε έχω, μόνο αυτό.

Ήσουν η επιλογή μου. Λάθος ή σωστή δεν έχει σημασία. Μόνο που βλέπω ότι τελικά με αυτή την επιλογή, κέρδισα εσένα, αλλά έχασα τον εαυτό μου και πρέπει να με βρω.

Είναι ο μόνος που μου έχει απομείνει γιατί εσύ δεν είσαι πουθενά….