«Θαύμα, θαύμα!», ακούγεται ολόγυρα! Με κάποιο μαγικό τρόπο, οι μελλοθάνατοι, σώθηκαν!

Όλα έγιναν ξαφνικά! Ένας τρομακτικός θόρυβος σύγκρουσης, που ακολουθήθηκε αμέσως μετά από ένα γερό και παρατεταμένο τράνταγμα. Λίγη ώρα αργότερα, τα πρώτα ύδατα άρχισαν να εισχωρούν στην κουζίνα!

 

Οι αστακοί, οι καραβίδες και τα άλλα θαλασσινά, που ήταν στοιβαγμένα σε δεξαμενές στην κουζίνα του «Τιτανικού», αναμένοντας το τέλος τους σε κάποιο μαγειρικό σκεύος, είδαν με αγαλλίαση και με έντονο το αίσθημα του γενόμενου, μπροστά στα μάτια τους, θαύματος, τη ζωή τους να σώζεται!, Σε λίγο το πλοίο στο οποίο, χωρίς τη θέληση τους, είχαν στοιβαχθεί, για να καταναλωθούν από τους επιβάτες του, θα βρίσκονταν στον πάτο του ωκεανού και αυτά θα έχτιζαν ξανά τις ζωές τους!

Ρίγη συγκίνησης διέτρεχαν τα κορμιά τους!

 

Ίσα που έφταναν στις αισθήσεις τους τα ουρλιαχτά φρίκης, τρόμου και επιθανάτιας αγωνίας των ανθρώπων, επιβατών, των οποίων οι ζωές σε λίγο, θα τέλειωναν, με τραγικό τρόπο..

 

Οι άνθρωποι. Το άλλο έμβιο είδος που βρίσκονταν στο πλοίο, σε καμία περίπτωση δεν μοιράζονταν την ανακούφιση των θαλασσινών ενοίκων της κουζίνας!

Από τη δική τους οπτική, τα πράγματα ήταν απόλυτα διαφορετικά! Τρόμος, πανικός, αγωνία και φρίκη…

 

..και αυτά μόνο για αρχή, εκείνο το παγωμένο βράδυ του 1912, στον βόρειο Ατλαντικό..

 

Έξι και πλέον, δεκαετίες μετά, σε διαφορετικό σκηνικό. Το έτος 1974.

Στο χωριό των ανθρώπων, υπάρχει αναστάτωση! Κάτι πολύ μεγάλο συνέβη! Κάτι τεράστιο!

 

Ήρθαν άνθρωποι από άλλο κόσμο! Ήρθαν…. πετώντας!!

Οι άνθρωποι του χωριού, που βρίσκεται στην Παπούα – Νέα Γουϊνέα, έχουν πέτρινα εργαλεία. Τεχνολογικά και κοινωνικά, είναι αναλλοίωτοι από τη λίθινη εποχή. Αυτά τα μαραφέτια που έχουν οι «ξένοι», οι…. εξωγήινοι, δεν τα έχουν ξαναδεί, ούτε τα είχαν ποτέ φανταστεί!

 

Κάμερες που σε απαθανατίζουν, μηχανές που αντιγράφουν τη φωνή σου, μικροσκοπικά πράγματα που δημιουργούν φωτιά (αναπτήρες) και άλλα πολλά! Αυτοί οι ξένοι, έχουν έρθει από άλλο πλανήτη, ή μάλλον από το μέλλον!

 

Από την άλλη, οι «ιπτάμενοι επισκέπτες», που έφτασαν εδώ με ελικόπτερο, βλέπουν τα πράγματα αλλιώς! Από άλλη οπτική!

Όλοι τους, επιστήμονες, κυρίως ανθρωπολόγοι, νιώθουν και αυτοί ρίγη συγκίνησης, όταν ανακαλύπτουν αυτή την απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, κοινότητα, που έχει παραμείνει ίδια εδώ και χιλιάδες χρόνια! Ταξίδι πίσω στο χρόνο! Τους πλησιάζουν με προσοχή. Με μεγάλη προσοχή! Τα δικά τους μικρόβια, τα μικρόβια των σύγχρονων ανθρώπων, είναι πολύ ισχυρά για το πρωτόγονο ανοσοποιητικό σύστημα των απομονωμένων ιθαγενών. Υπάρχει το αντίστοιχο ιστορικό προηγούμενο..

 

Αλλάζουμε σκηνικό. Βρισκόμαστε στα 1895. Στο θέατρο επικρατεί μεγάλη αναστάτωση! Λίγο πριν, επικρατούσε πανικός! Οι θεατές έτρεχαν πανικόβλητοι να σωθούν, βλέποντας το τρένο να έρχεται κατά πάνω τους!

Ο κινηματογράφος, ήταν στα πρώτα του εμβρυακά, βήματα. Αυτό που είχε συμβεί στην πραγματικότητα, ήταν πως οι θεατές είχαν παρακολουθήσει την ταινία των αδελφών Λυμιέρ, με τίτλο «Η άφιξη του τρένου», διάρκειας 50 δευτερολέπτων!

Στην ταινία, φαίνεται ένα τρένο που φτάνει σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό. Το τρένο κινείται προς την κάμερα και φαίνεται σα να πηγαίνει προς τους θεατές. Στους θεατές, οι οποίοι, ούτε που ήξεραν τι είναι ο «κινηματογράφος»! Από τη δική τους οπτική, κινδύνεψαν οι ζωές τους! Ίσως κάποιοι να έπαθαν και καρδιακή προσβολή από την τρομάρα τους! Αυτοί πήγαν θέατρο και παραλίγο να τους πατήσει το τρένο!

 

Είμαι σίγουρος, δηλαδή θα το ήθελα να έχει συμβεί, να είναι οι αδελφοί Λυμιέρ κάπου στην αίθουσα και να έχουν κατουρηθεί από τα γέλια! Από τη δική τους οπτική, πρέπει αν ήταν από τα πλέον αστεία θεάματα που είχαν δει! Κυρίες και κύριοι της εκλεκτής Παριζιάνικης κοινωνίας, να έχουν αφήσει στην άκρη το σαβουάρ βιβρ και χεσμένοι πάνω τους από την τρομάρα, να τρέχουν πανικόβλητοι. Ειδικά οι κυρίες, να έχουν σηκώσει τα βαριά φορέματα, τα πόδια στους ώμους και όπου φύγει φύγει!

 

Η οπτική των πραγμάτων.

 

Προτού βγάλουμε συμπέρασμα, ας βεβαιωθούμε πως έχουμε πλήρη εικόνα..