Ώρα έξι πρωινή! Εγερτήριο!

Ο νεαρός, τριανταπεντάρης, πετάγεται, σχεδόν σαν ελατήριο από το κρεβάτι. Πάει στο μπάνιο, όπου προβαίνει σε εκκένωση ουροδόχου κύστεως, ρίχνει νερό στα μούτρα του και χωρίς καθυστέρηση, ξεκινά την καθημερινή του ρουτίνα…

Στρώνει στο πάτωμα, το υπόστρωμα. Εκείνο, που του είχε μείνει, από τότε που είχε δοκιμάσει την οδυνηρή, όπως απεδείχθη, εμπειρία του ελεύθερου κάμπινγκ.

Ξαπλώνει στο υπόστρωμα και αμέσως ξεκινάει τους κοιλιακούς! Δέκα πέντε σετ των σαράντα επαναλήψεων! Όταν τελειώνει, κάνει ένα γρήγορο ντους, ντύνεται και ξεκινά την ημέρα του.

Ή μάλλον, σωστότερα, ξεκινάει ο Γολγοθάς του..

Όπως κάθε μέρα, έτσι και τη σημερινή, σκαρφίζεται διάφορους τρόπους για να γεμίσει το χρόνο του και να εκτονώσει τη συσσωρευμένη ενέργεια του. Ξεκινά, κάθε μέρα, από νωρίς κάνοντας εξακόσιους κοιλιακούς. Μετά, πάει με τα πόδια μέχρι το γραφείο του, το οποίο βρίσκεται έξι χιλιόμετρα μακριά. Το περπάτημα είναι άλλος ένας τρόπος για να εκτονωθεί..

Όταν φτάσει στο γραφείο, δε θα έχει τι να κάνει! Υποτίθεται πως ασκεί ένα συγκεκριμένο, ελεύθερο επάγγελμα. Όμως, σειρά ατυχών κινήσεων και αποφάσεων, των έχει φέρει σε κατάσταση να μην έχει σχεδόν καθόλου πελάτες. Εδώ και πολύ καιρό, φυτοζωεί και πασχίζει να επιβιώσει..

Στο γραφείο, θα πρέπει να συνυπάρξει με ένα από τα άτομα, με το οποίο είναι πάρα πολύ θυμωμένος και το οποίο είναι συνυπεύθυνο για την τωρινή του κατάσταση. Με τη μάνα του!

Αυτή, ασκεί το ίδιο επάγγελμα, αλλά αντί αυτό να είναι προωθητικός παράγων, έγινε ανασταλτικός, όσον αφορά τη δική του επαγγελματική εξέλιξη. Μέσα του ο φίλος μας, ξέρει πως αυτή τελικά, η μάνα του, δε φταίει για την τωρινή του κατάντια! Αυτός φταίει που το επέτρεψε. Που δεν έχει τη δύναμη, τα κότσια, να βάλει όρια..

..και αυτό του δημιουργεί περισσότερο θυμό και μεγαλύτερη ανάγκη να τον εκτονώσει. Έτσι λοιπόν, αφού φτάσει στο γραφείο και βλέποντας πως για άλλη μία μέρα δεν έχει τι να κάνει, κάνει τελικά, αυτό που έχει μάθει τόσο καλά! Παίρνει, πάλι, τους δρόμους! Λέει στη μάνα του κάποια δικαιολογία και αρχίζει να περπατά, ανάμεσα στους πολυάσχολους περαστικούς.

Με την άκρη του ματιού του, τους παρατηρεί. Δεν είναι λίγες οι φορές, που πιάνει τα δικά τους βλέμματα να τον παρατηρούν! Φυσικό είναι. Ο φίλος μας, ξεχειλίζει από ένταση! Τα πάντα πάνω του, είναι ηλεκτρισμένα! Η στάση του σώματος του, το περπάτημα του, το βλέμμα του, όλα!

Όλα εκπέμπουν ένταση!

Λίγες ώρες αργότερα, με την τσέπη για άλλη μία φορά άδεια, βρίσκεται στο σπίτι του. Χρωστά ήδη δύο μισθώματα, αλλά αυτό που τον ενοχλεί περισσότερο, είναι ο οίκτος που διακρίνει στο βλέμμα της σπιτονοικοκυράς του, όταν τον κοιτά, ζητώντας του τα νοίκια! Τελικά, τον λυπάται και του δίνει και άλλο περιθώριο.

Αυτός όμως, θυμώνει ακόμα περισσότερο!

Μα είναι αυτός για να τον λυπούνται! Δεν του αξίζει έστω και ένα μπινελίκι! Τι κατάντια είναι αυτή;!

Αυτό σκέφτεται, όταν πάει γυμναστήριο. Είναι απλήρωτο εδώ και ένα μήνα, αλλά οι ιδιοκτήτες είναι καλά παιδιά και τον αφήνουν. Ξέρουν πως και αυτός είναι εντάξει άνθρωπος και μόλις έχει λεφτά, θα τους πληρώσει.

Εκτονώνεται στα διάφορα όργανα του γυμναστηρίου.

Ο θυμός του είναι ολοφάνερος στον τρόπο που σηκώνει τις υπερφορτωμένες μπάρες. Σήμερα ήταν άλλη μία ημέρα που δεν έκανε τίποτα στη δουλειά του. Άλλη μία ημέρα, που ήταν ψόφια! Άλλη μία ημέρα, που δε χάρηκε την ηδονή της κούρασης λόγω δουλειάς!

Γυμναστική τέλος. Επιστροφή στο σπίτι.

Το σπίτι..

Ένα πεντακάθαρο, νοικοκυρεμένο σπίτι. Αυτό φυσικά, δεν τον εμποδίζει από το να αρχίσει πάλι τη φασίνα! Ξεσκόνισμα, σκούπισμα, σφουγγάρισμα!

Κάποτε και αυτά τελειώνουν. Το φαΐ ελάχιστο. Δεν υπάρχουν χρήματα, ούτε για αυτό..

Τέλος, πάει στο μπάνιο, να κάνει το κανονικό μπάνιο της ημέρας. Γυμνός, μπροστά στον καθρέπτη, θαυμάζει το γυμνασμένο, γραμμωμένο κορμί του! Είναι μια παρηγοριά!

Δεν είναι όλα χάλια στη ζωή του! Έχει φτιάξει, καταπληκτικό κορμί!

Με αυτή την τελευταία σκέψη, μετά το μπάνιο, αράζει στον καναπέ και βλέπει λίγη τηλεόραση. Λίγο αργότερα, κουρασμένος, κατευθύνεται προς το κρεβάτι του…

..και σήμερα, η ακολουθία που κάνει κάθε μέρα, έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επιτέλους, κουράστηκε και μπορεί να κοιμηθεί! Αύριο πάλι. Που θα πάει, θα βρει τι κάνει λάθος και θα στρώσει τη δουλειά του..

Τα χρόνια περνάν.

Σήμερα ο φίλος μας, πλησιάζει τα πενήντα. Το θέαμα στον καθρέπτη, μικρή σχέση έχει με τότε. Έχει πάρει κιλά. Αρκετά κιλά!

Όμως το βλέμμα του δεν έχει καμία σχέση με την αγριάδα και τη νοσηρή ένταση του «τότε». Σήμερα, το βλέμμα του είναι ήρεμο. Μπορεί να είναι και ευτυχισμένο..

Δεν έχει ανάγκη να κάνει πράγματα μόνο και μόνο για να εκτονώνεται. Έχει φίλους που τον αγαπάν και τους αγαπάει. Είναι η δική του εκδοχή Οικογένειας. Είναι όμορφος..

Έχει μία σύντροφο που τον αγαπά και τη λατρεύει. Εδώ και χρόνια, αρκετά πλέον χρόνια, ζει! Πριν, «τότε», απλά επιβίωνε. Τότε που ζητούσε παρηγοριά, στο γραμμωμένο του κορμί. Τότε που θύμωνε, γιατί ήταν αδύναμος. Γιατί τον λυπόνταν. Γιατί στο γυμναστήριο, προσέφερε στον μυώδη εαυτό του, την αυταπάτη της δύναμης..

Τώρα όμως είναι δυνατός! Από τότε, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Νερό που έγινε χείμαρρος. Χείμαρρος, που παρέσυρε στο διάβα του, σχεδόν όλες τις τοξικότητες που τον κράταγαν πίσω. Που τον κράταγαν αδύναμο..

Τώρα, κοιτάζει το είδωλο στον καθρέπτη, με αγάπη! Αυτό το στρώμα λίπους, που έχει καλύψει τους, κάποτε ευδιάκριτους μυς του, είναι στρώμα καλοπέρασης, ηρεμίας και ευτυχίας..

Τώρα κοιμάται καλά. Πολύ καλά..

Δεν είναι πλέον μόνος..