Τα περιποιημένα δάχτυλα, που καταλήγουν στα κόκκινα νύχια, με το προσεγμένο μανικιούρ, κρατάν το κόκκινο στυλό..

Το στυλό, χρησιμοποιείται, κατ ‘αρχήν, ως δείκτης στην ανάγνωση του κειμένου και αν βρεθεί ορθογραφικό λάθος, το κόκκινο στυλό, χρησιμοποιείται ως επισήμανση του λάθους..
Ο…συντάκτης του κειμένου, κοιτά με αγωνία και συγκεκαλυμμένο, όσο μπορεί, τρόμο, τις διαδρομές του στυλό, πάνω στις λέξεις που έχει γράψει! Είναι η ώρα του μαθήματος στην Πρώτη Δημοτικού και η καρδούλα στο μικρό κορμάκι του, πάει να σπάσει! Κάθε φορά που το στυλό, κάνει να ακουμπήσει το χαρτί, κρύος ιδρώτας λούζει τον μικρό μαθητή! Κάτω από τη μπλε, μαθητική του ποδιά, η καρδιά του χτυπά σαν τρελή!
Ξέρει πως για κάθε λάθος, η κυρία Βασιλική, η Δασκάλα του, θα του ρίξει με τη βέργα, ανάλογες ξυλιές στην παλάμη του! Μέχρι στιγμής, όλα καλά! Οι διαδρομές του στυλό, δεν ολοκληρώνονται!..

…μέχρι τώρα! Ωχ! Το στυλό ακούμπησε το χαρτί! Η Κυρία διορθώνει με κόκκινο μελάνι το ορθογραφικό λάθος! Μία ξυλιά!

Μία ξυλιά με τη βέργα και ακόμα δεν έχει διαβάσει όλη την εργασία!
Είναι στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και ακόμα επιτρέπεται το ξύλο με τη βέργα στα ελληνικά σχολεία! Επίσης, φοράν ποδιά, τη γνωστή μπλε ποδιά αγόρια και κορίτσια!..
Τέλος κειμένου! Ένα ορθογραφικό λάθος! Δηλαδή, μία ξυλιά!
Το περιποιημένο χέρι της Κυρίας, παίρνει τη βέργα. Το μικρό χεράκι απλώνεται. Ολόκληρο το κορμάκι σφίγγεται στην επερχόμενη ξυλιά. ΜΠΑΜ! Η ξυλιά! Σε ολόκληρο το κορμί απλώνεται ο πόνος! Τέτοιος πόνος, που ο μικρός νομίζει πως θα τα κάνει πάνω του! Επιστροφή στο θρανίο.

Σιγά, σιγά, ο πόνος υποχωρεί. Ο μικρός δεν κρατάει κακία στην Κυρία. Έχει ήδη παρατηρήσει πως η συγκεκριμένη Δασκάλα, δεν έχει καμία σχέση με τους άλλους συναδέλφους της, άνδρες και γυναίκες. Όλοι οι άλλοι, είναι κάτι χωριάτες, που ουδεμία σχέση έχουν φυσιογνωμικά με την Κυρία Βασιλική! Κάτι μουλωχτά και σχεδόν φοβισμένα, ανθρωπάκια, που οι περισσότεροι, απολαμβάνουν την εξουσία που ασκούν στα παιδιά. Η Κυρία όμως, είναι γέννημα θρέμμα Αθηναία. Εξού και ο “αέρας” της. Ξεχωρίζει από τις άλλες δασκάλες, όπως η μύγα μέσα στο γάλα. Αυτή, έγινε Δασκάλα από επιλογή. Από αγάπη. Οι άλλοι έγιναν με γνώμονα, να ξεφύγουν από τις μίζερες ιδιαίτερες πατρίδες τους! Εκείνη την εποχή, κάπως έτσι είχαν τα πράγματα.
Ο μικρός λοιπόν, εστίαζε στα ωραία. Στα ωραία, στιλάτα ρούχα που φόραγε η Κυρία. Στα ωραία, περιποιημένα κόκκινα νύχια της. Προσπαθούσε να αγνοήσει το κόκκινο στυλό, αλλά ΜΠΑΜ! Το στυλό του θύμιζε την παρουσία του και το αποτέλεσμα της χρήσεως του..

Λίγα χρόνια μετά, ο μικρός αποσπάται από άλλα κόκκινα! Κόκκινα χείλη, κόκκινα μαλλιά, κόκκινο αίμα, κάθε φορά που “έπαιζε ξύλο” στη γειτονιά, ή κάθε φορά που πλήγωνε τα πόδια και τα χέρια του, όταν έπεφτε από μάνδρες, δένδρα, βράχια κλπ..

Κάποτε, μεγάλωσε και τότε ήρθε αντιμέτωπος με άλλα κόκκινα. Κόκκινα φανάρια, που σε άλλες περιπτώσεις τον καλούσαν “μέσα” και σε άλλες, του απαγόρευαν τη διέλευση!
Το κόκκινο του Πάθους! Του Πόθου!..

..το κόκκινο του θυμού, του μίσους! Της καψούρας!..

…της απόρριψης!..

Μεγάλος πια, είναι μπροστά στον πάγκο. Όχι οποιοδήποτε πάγκο! Στον πάγκο του Κρατικού Φαρμακείου. Παρατηρεί με αγωνία το κόκκινο στυλό της υπαλλήλου, πίσω από τον πάγκο. Τι σημειώνει;! Όλα καλά;! Υπάρχει πρόβλημα με τη συνταγογράφηση;!
Όχι, όλα καλά! Η υπάλληλος κάνει κάτι σημειώσεις με κόκκινο στυλό, προτού του δώσει τη συσκευασία του φαρμάκου.

Ο άνθρωπος, μπροστά από τον πάγκο, παρατηρεί. Παρατηρεί και αναπολεί την εποχή που το “λάθος”, που θα επισημαίνονταν από το κόκκινο στυλό, θα πληρώνονταν απλά και μόνο, με μία, δύο βεργιές στην παλάμη!

Αχ! Σκέφτεται! Ας ήταν όλα τόσο απλά και τόσο… φθηνά, όπως τότε..

Τότε που τη “βγάζαμε” με μερικές ξυλιές..