από την Μάρθα Πατλάκουτζα.

Κάτι παλιό, κάτι τόσο γνώριμο όσο η ίδια η ύπαρξή σου παραδομένο στη φθορά του χρόνου, σίγουρα δε σε κάνει να χαμογελάς. Κάθε ρυτίδα, κάθε σκουριά της ψυχής σου είναι και μια απόδειξη πως υπήρξες. Μια απόδειξη που θέλει να πείσει αποκλειστικά και μόνον εσένα.

          Όλο και πιο συχνά νιώθεις σαν ένα παλιό πλεούμενο που ξεβράστηκε κι εγκαταλείφθηκε σε κάποιον γιαλό. Είναι αργά για νέα ζωή. Είναι αργά για νέα ταξίδια. Το λες ξανά και ξανά για να το πιστέψεις, άσχετα αν το φυλλοκάρδι σου λαχταρά την περιπέτεια, την ανοιχτή θάλασσα.

          Αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στα θέλω και στα μπορώ. Για λίγο νομίζεις πως  το κολύμπι θέλει εμπειρία. Νομίζεις πως θα μπορείς να τα καταφέρεις.

          Ωστόσο, το σκαρί σου έχει δεχτεί σοβαρές λαβωματιές. Λιάζεται κάτω από έναν ουρανό που άλλοτε λάμπει γεμάτος κέφια κι άλλοτε συννεφιάζει θυμωμένα.

          Κι αυτό που μοιάζει ακατόρθωτο το περιγελά μια στάλα ήλιος. Τρυπώνει ανάμεσα στα σαρακοφαγωμένα σανίδια και κάνει το όνειρο αληθινό. Αρέσκεται στα κενά που αφήνουν οι λαβωματιές, απλώνει το φως του κι εσύ κλείνεις τα μάτια γιατί μια ηλιαχτίδα αρκεί να σε τυφλώσει.

          Στις τρικυμίες της ζωής σου ο ήλιος μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ξέρεις πως κρύβεται πίσω από τα σύννεφα και αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί ναζιάρης και ερωτιάρης.

          Στη ζωή σου θα τα βάλεις με πολλές θάλασσες. Πλανεύτρες, ήρεμες, ατίθασες. Είσαι σίγουρος πως θέλεις να σαλπάρεις κάλμα μπουνάτσα;

Υ.Γ.

Ναι, ο ουρανός κρύβεται

στη θάλασσα!