Ο Ιάσονας είναι παιδί ακόµα όταν, άπειρος στη θάλασσα όσο και στη ζωή, µαζί µε τους Αργοναύτες συντρόφους του σαλπάρει µε το καράβι τους, την Αργώ, το πρώτο που κατασκευάστηκε ποτέ από ανθρώπινα χέρια, προς τη µακρινή Κολχίδα αναζητώντας το θρυλικό χρυσόµαλλο δέρας. Για να επιστρέψει, αργότερα, µε τη Μήδεια στην Ελλάδα, µέσα στον φόβο, στους πειρασµούς και στις παγίδες που κρύβει ένα µακρύ ταξίδι στο ανοιχτό πέλαγος.

Η ιστορία που αφηγείται ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά και που η Αντρέα Μαρκολόνγκο ζωντανεύει στις σελίδες που ακολουθούν είναι η οικουµενική και πάντα επίκαιρη ιστορία της ευαίσθητης µετάβασης στην ενήλικη ζωή ενός αγοριού κι ενός κοριτσιού, τα οποία βρίσκουν το «µέτρο του ηρωισµού» µέσα από το ταξίδι και την αγάπη. Είναι επίσης η αφήγηση της δύσκολης τέχνης του αποχωρισµού, καθώς εγκαταλείπουν τη στεριά και διασχίζουν το σύνορο που όλοι καλούµαστε να διαβούµε κάθε φορά που κάτι σπουδαίο µάς συµβαίνει και µας αλλάζει για πάντα. Για να ωριµάσουµε, ανεξάρτητα απ’ τα χρόνια που κουβαλάµε στην πλάτη.

Η Andrea Marcolongo, ελληνίστρια, απόφοιτος του Πανεπιστηµίου του Μιλάνου, έχει ταξιδέψει πολύ στη ζωή της και έχει ζήσει σε δέκα διαφορετικές πόλεις, µεταξύ των οποίων το Παρίσι, το Ντακάρ, το Σαράγεβο και τώρα το Λιβόρνο. Έχοντας ειδικευτεί στη µυθοπλασία, εργάστηκε ως σύµβουλος επικοινωνίας για πολιτικούς και εταιρείες. Ωστόσο η κατανόηση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας υπήρξε πάντα το µεγάλο ερωτηµατικό στη ζωή της και σε αυτήν αφιέρωσε κάµποσες νύχτες αγρύπνιας. Το πρώτο της βιβλίο, µε τίτλο Η υπέροχη γλώσσα: 9 λόγοι για να αγαπήσεις τα αρχαία ελληνικά (Εκδόσεις Πατάκη, 2017), σηµείωσε τεράστια επιτυχία, µε πωλήσεις που ξεπέρασαν τα 100.000 αντίτυπα, και µεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.

«Η Μαρκολόνγκο πιστεύει ακράδαντα πως η αρχαία σοφία έχει κάτι επείγον να µας πει και πρέπει να το ακούσουµε. Αυτό µας εξηγεί στο Μέτρο του ηρωισµού. Πρέπει να την ακούσουµε…»   εφ. Le Monde

«Η Αντρέα Μαρκολόνγκο έχει µια ασύλληπτη εξοικείωση µε τους κλασικούς, που συνδυάζεται µε την ελαφράδα της γενιάς της, όλες οι “επιταγές” του Μισέλ ντε Μονταίν, όµως, είναι εδώ: η ταπεινότητα όχι µόνο να ξέρουµε ποιος είναι ο άλλος, αλλά και να τον αποδεχόµαστε, το κουράγιο να αγαπάµε, η χαρά της µετάδοσης της σοφίας για το παράξενο ταξίδι της ζωής. Η σοφία και η χάρη της θα µας συνοδεύουν για καιρό».     André Aciman