από τη Χριστίνα Καπράλου.

Εκεί που ο ήλιος έβρισκε το φεγγάρι, εκεί που το φως άγγιζε το σκοτάδι δυο χώρες παράξενες και μαγικές όριζαν τα εδάφη τους.

Η χωρά τουΠΟΤΕ και η χώρα του ΞΑΝΑ.

Η χωρά του ΠΟΤΕ σκοτεινή, μουντή, άχρωμη, σιωπηλή.

Η χωρά του ΞΑΝΑ  φωτεινή,  χρωματιστή,  γεμάτη μουσικές    και ήχους.

Ένα ποτάμι κυλούσε τα νερά  του  με ορμή στο σημείο εκείνο του ορίζοντα   που  όριζε τα σύνορα από τις δύο χώρες.

Οι κάτοικοι του ΠΟΤΕ χλωμοί,  σιωπηλοί, μελαγχολικοί  έσερναν  τα  βήματά τους στις όχθες του ποταμού και δεν κοίταζαν  ποτέ μακριά.  Η ματιά τους κοντινή και σκοτεινή. Η μιλιά τους ψίθυρος έβγαινε μέσα από τα δόντια τους.

Οι κάτοικοι  του ΞΑΝΑ γελαστοί και χαρούμενοι  μίλαγαν δυνατά με φωνές τραγουδιστές, κοίταζαν μακριά πέρα από την δική τους όχθη. Πολύχρωμοι  σαν  την Γή που ζούσαν κινούνταν με κινήσεις χορευτικές και ανάλαφρες.

Η Στέλλα στην χώρα του ΞΑΝΑ ανόμοια με τους συντοπίτες της κινιόταν με ανάλαφρες κινήσεις, έφτανε μέχρι την όχθη του ποταμού και κοίταζε πέρα μακριά από την σκοτεινή πλευρά του ορίζοντα.

Το φως του φεγγαριού μέσα από τις κουρτίνες χίλιες ασημένιες κορδέλες….

Κουράστηκα! έλεγε η Στέλλα, όλα εδώ κινούνται γρήγορα και βιαστικά. Κουράστηκα με όλους αυτούς εδώ τους τρελούς που πάνε έτσι γρήγορα.

Ο Χρήστος από την άλλη μεριά του ποταμού στην χώρα του ΠΟΤΕ ξεχωριστός και παράταιρος με το σύνολο…. Ο τρελός του χωριού έφτανε στην άκρη του ποταμού και κοίταζε  πέρα στην άλλη όχθη.

Κοίταζε ίσια πέρα μακριά στο φώς και στα χρώματα.

Μια νύχτα με πανσέληνο η ματιά της Στέλλας βρήκε την ματιά  του Χρήστου. Μαύρα κάρβουνα,  αναμμένες πύρινες φλογίτσες.

Απορία, δισταγμός, έκπληξη, απορία και ύστερα χαμόγελα και μετά γέλια δυνατά.

Το γέλιο του Χρήστου αντήχησε ως την πλατεία του χωριού. Πάλι ο τρελός ψυχανεμίστηκε έλεγαν οι συγχωριανοί του.

Το γέλιο της Στέλλας ακουγόταν σαν θρήνος γοερός γέλιο και κλάμα μαζί.

Αχ Στέλλα αχ μικρή και αλλόκοτη Στέλλα είπε η μάνα της. Πάλι τα μπέρδεψες μικρή τρελή εδώ δεν κλαίει κανείς, σε τούτο τον τόπο όλοι γελάμε. Και το καλό που σε θέλω γέλα και εσύ πριν σε στείλουμε στην άλλη μεριά του ποταμού.

Απειλή!!!!

Η Στέλλα σαν άκουσε την απειλή της μάνας της άρχισε έναν μακρόσυρτο αμανέ.

Κλαίω! Φώναζε τραγουδιστά….

Αμάν αμάν κλαίω! Ο αμανές έγινε μοιρολόι και η Στέλλα μπέρδευε το γέλιο με το κλάμα.

Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια της, μικρά ασημένια διαμαντάκια.

 Αμάν αμάν κλαίω!

Και δεν ντρέπομαι που κλαίω….

 Είμαι άνθρωπος και ξέρω και να κλαίω όπως ξέρω και να γελώ ωχ αμάν αμάν!

Αμάν αμάν κλαίω έλεγε δυνατά όλο και πιο δυνατά και προκαλούσε την τιμωρία της.

Ο Χρήστος από την άλλη μεριά του ποταμού, στην χώρα του ΠΟΤΕ  έστηνε αφτί στο σκοτάδι.

Μια κοίταζε το φεγγάρι εκεί ψηλά και μια κοίταζε το άλλο φεγγάρι εκεί στα νερά του ποταμού.

Θα σε φτάσω έλεγε….και εσένα θα φτάσω έλεγε και έδειχνε ψηλά και εσένα θα φτάσω έλεγε και έδειχνε το ποτάμι.

Παραμίλαγε φωναχτά και γελούσε δυνατά.

Παψε!         Σταμάτα να φωνάζεις, σταμάτα να γελάς! Εδώ το γέλιο δεν έχει θέση, εδώ η φωνή σου δεν χωρά!

Πάψε γιατί θα σε στείλουμε απέναντι, στην άλλη μεριά του ποταμού…. Του έλεγαν οι συντοπίτες του.

Απειλή!

 Ο Χρήστος σαν άκουσε την απειλή των δικών του ξέσπασε σε γέλιο δυνατό που έβγαινε από τα σωθικά του.

Το φεγγάρι εκεί μέσα στα νερά του ποταμού μέθαγε τον αλλοπαρμένο Χρήστο.

Θα σε πιάσω το ακούς;;;;

Εσένα θα σε πιάσω!!!

Αμάν αμάν κλαίω! Με ακούτε που κλαίω;;;;;

Tα νερά του ποταμού δέχτηκαν την Στέλλα από την μία και τον Χρήστο από την άλλη.

Το ποτάμι έγινε το καταφύγιο της αλλοκοτιάς τους, το σημείο της τιμωρίας τους.

Ο ποταμός έγινε το απόλυτο σπίτι τους, ο ξενώνας της παραφροσύνης τους.

Εκεί η Στέλλα έκλαιγε με πάθος και ο Χρήστος γελούσε από καρδιάς καθώς κυνηγούσε το φεγγάρι… αυτό το δεύτερο φεγγάρι που κολυμπούσε στα νερά του ποταμού.

Το άλλο πρωί το κορμάκι της Στέλλας βρέθηκε στην χώρα του ΠΟΤΕ ενώ ο Χρήστος κυνηγώντας  το δεύτερο φεγγάρι βρέθηκε στον βυθό  της χώρας  του ΞΑΝΑ.

Οι ψυχούλες τους αγκαλιασμένες πορεύονταν εκεί ψηλά κρεμασμένες σε δυο ασημένιες κορδέλες, αχτίνες του φεγγαριού

Καληνύχτα ΠΟΤΕ

Καλημέρα ΞΑΝΑ

Καλημέρα….Καληνύχτα

ΠΟΤΕ….ΞΑΝΑ

ΞΑΝΑ …..ΠΟΤΕ!!!!