από τον Μάριο Αποστολίδη.

Κόντευε μεσημέρι όταν κίνησε για τα κατεχόμενα, έχασε το δρόμο και αντί τα Στροβίλια κατέληξε στην Δερύνεια. Τελικά εκείνο ήταν το κατάλληλο οδόφραγμα για να πάρει τους ξένους του. Ήθελαν να δουν την περιφραγμένη πόλη. Δεν ήταν προετοιμασμένος όμως γιαυτό που θα αντίκριζε.

Μόλις βγήκε από το οδόφραγμα βρέθηκε να οδηγά δίπλα από το συρματόπλεγμα που περίκλειε την πόλη που σαν την κοιμωμένη καλλονή περίμενε τον πρίγκιπα να την φέρει ξανά στην ζωή.

Στην αρχή τα σπίτια αραιά και μετά πιο πυκνά, η βλάστηση άγρια πια είχε αναλάβει να κρύψει την ντροπή και τις πληγές της ερημωμένης πόλης. Εκεί που κάποτε πορτοκαλιές και γιασεμιά έραιναν με το άρωμα τους την ατμόσφαιρα, τώρα άγρια χόρτα και θάμνοι σκέπαζαν τα πάντα δίνοντας ένα έντονο χρώμα στην εγκατάλειψη. Κανένα ίχνος ζωής, ούτε καν γάτες δεν είδε να τριγυρνούν.

Η εκκλησία της αγίας Ζώνης εκεί στην γωνιά του δρόμου απογυμνωμένη έμοιαζε να θρηνεί ασταμάτητα 45 χρόνια τώρα. Λίγο πιο κάτω η πόλη αποκτούσε ζωή, σαν όμορφη κόρη που την έκλεψαν και την έντυσαν με κουρέλια, με το πρόσωπο θλιμμένο.

Εκεί στην χρυσή παραλία που τα ξενοδοχεία άλλοτε έστεκαν περήφανα γεμάτα τουρίστες, τώρα χάσκουν ανέκφραστα ατενίζοντας τον ορίζοντα με απόγνωση. Μπροστά Τούρκοι και ξένοι απολαμβάνουν τα κρυστάλλινα νερά και την θαλπωρή της χρυσής άμμου, χωρίς να νοιάζονται για το θέαμα πίσω τους, που σαν σκηνικό από πολεμική ταινία αφέθηκε εκεί για να ψυχαγωγεί τους επισκέπτες, σαν τα Universal Studios στην μακρινή Σιγκαπούρη.

Μόνο αυτός πονούσε και έκλαιγε. Στην Σαλαμίνα μπόρεσε και ηρέμησε. Ο κόσμος ελάχιστος, έκλεισε τα μάτια και περιπλανήθηκε μέσα από πολύβουες αγορές, πήγε στο γυμναστήριο και θαύμασε τα νεαρά παιδιά να αθλούνται με την καθοδήγηση των δασκάλων τους, την ώρα που άλλοι χαλάρωναν στους υδρατμούς μέσα στα περίτεχνα λουτρά.

Μια ομάδα νεαρών ηθοποιών έκαναν μια τελευταία πρόβα στο μαρμάρινο θέατρο λίγο πριν την βραδινή παράσταση, θα είχε πανσέληνο απόψε. Πήγε μέχρι τον ναό του Διός, που μεγαλόπρεπος ορθωνόταν στην δυτική μεριά της πόλης. Είχαν άραγε προβλέψει οι μάντεις του ναού το μέλλων αυτής της πόλης.

Αμμόχωστος πληγή ανοικτή, την στιγμή που ο εχθρός καραδοκεί και αλωνίζει προκλητικά στα νόμιμα νερά σου, ενώ οι πολιτικοί ταγοί, σαν ξεπουπουλιασμένα κοκόρια σε κακόφημη συνοικία του Μεξικού παλεύουν να βγάλουν τα μάτια τους και ξεστομίζουν λόγια αντάξια ιεροδούλων σε πορνεία λιμανιών.