Τον βλέπω να έρχεται προς το μέρος μας. Προς το τραπέζι μας..

Τα βήματα του, βαριά. Λίγο ακόμα και θα μπορείς να πεις πως “σέρνονται”. Κάνει το ένα βήμα μετά το άλλο, απλά επειδή πρέπει. Φαίνεται κουρασμένος..

Είναι κουρασμένος.

Βασικά, είναι απογοητευμένος…

Δεν έχει σημασία αν είναι ακόμα στην αρχή της βάρδιας του. Ο εξηντάρης σερβιτόρος που με τα βαριά του βήματα έρχεται προς το τραπέζι μας για να πάρει παραγγελία, είναι κουρασμένος εδώ και χρόνια. Φαίνεται…

Δεν είναι όμως τόσο η σωματική του κούραση, όσο η ψυχολογική. Αυτή η δεύτερη, είναι αποτυπωμένη στην ευγενική, κατά τα άλλα, φυσιογνωμία του.

Έρχεται και παίρνει παραγγελία…

Οι κινήσεις του, μηχανικές. Όπως και η “επαγγελματική” του ευγένεια. Το κορμί του, δεν έχει τη σπιρτάδα και τη ζωντάνια, συνομηλίκων του 60άρηδων. Το βλέμμα του επίσης, είναι θαμπό. Απλά κοιτάει. Δεν παρατηρεί…

 Ο άνθρωπος αυτός, απλά υπάρχει. Απλά δουλεύει..

Απομακρύνεται, αφού πήρε την παραγγελία, με τον ίδιο μηχανικό και άψυχο τρόπο που ήρθε. Τον τρόπο χωρίς ελπίδα..

Στο ίδιο μαγαζί, ζαχαροπλαστείο – καφετέρια, που είναι γνωστό στέκι της περιοχής, εργάζεται και ένας άλλος σερβιτόρος. Νεαρός, λίγο πάνω από τα τριάντα..

Σε αντίθεση με τον μεγαλύτερο σε ηλικία συνάδελφο του, ο νεαρότερος, σφύζει από ζωή και λάμψη!

Οι κινήσεις του νεαρού, σφύζουν από ζωντάνια! Χαίρεται για αυτό που κάνει, τη στιγμή που το κάνει! Η ευγένεια του είναι πηγαία. Το βλέμμα του λάμπει!

Ο μεγαλύτερος σε ηλικία σερβιτόρος επιστρέφει με την παραγγελία μας. Ακουμπά τα πράγματα, ποτήρια, πιατάκια, κανάτα με νερό, στο τραπέζι, σχεδόν πετώντας τα πάνω σε αυτό!

Το χέρι με το οποίο σερβίρει, φαίνεται κουρασμένο από τις δεκαετίες σερβιρίσματος. Ίσως πάλι, να είναι απλά από τις δεκαετίες απογοήτευσης..

Χαμογελάει σφιγμένα και απομακρύνεται, αφού πρώτα μας προτρέπει να του ζητήσουμε ότι άλλο επιθυμούμε.

Απομακρύνεται ξανά, με τα κουρασμένα του βήματα, τα οποία έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τα όλο ζωντάνια βήματα του νεαρότερου σερβιτόρου..

Τον παρακολουθώ. Τον παρατηρώ..

Έχω καταλάβει τι γίνεται. 

Ξέρω τι γίνεται..

Θυμάμαι τότε που και εγώ ασκούσα το επάγγελμα του σερβιτόρου, σε μία από τις τουριστικότερες περιοχές του κόσμου. Στην λατρεμένη μου Ρόδο!..

…τότε που ήμουν 20 – 25 χρονών!..

Θυμάμαι την λάμψη που είχα τότε. Την αγάπη για αυτό που έκανα!

Την αγάπη για το καλύτερο επάγγελμα του κόσμου!

Γιατί αυτό ήταν για μένα αυτό το επάγγελμα. Το καλύτερο του κόσμου!

Υποδεχόσουν ανθρώπους, που έρχονταν να κάνουν τις διακοπές τους στην Πατρίδα σου. Τους φρόντιζες, ταΐζοντας τους και ποτίζοντας τους. Στο τέλος βρισκόσουν με ένα διόλου ευκαταφρόνητο εισόδημα, που μπορούσε να σου προσφέρει ένα αξιοπρεπέστατο βιοτικό επίπεδο!..

…και όλα αυτά, έχοντας ελάχιστη απαίτηση για τυπικά προσόντα! Το μόνο που έπρεπε, ήταν να είσαι καθαρός και ευγενικός!

Θυμάμαι τότε που στην Ελλάδα ο βασικός μισθός ήταν περίπου 50.000 δραχμές, εγώ έβγαζα το μήνα περίπου 130.000!!!

Θυμάμαι όμως και κάτι άλλο..

Θυμάμαι τους τότε 50ρηδες και 60ρηδες!

Όπως και ο 60άρης σερβιτόρος στο σήμερα, έτσι και εκείνοι ήταν απογοητευμένοι.

Απογοητευμένοι που το μόνο που κατάφεραν να κάνουν στη ζωή τους, ήταν να γίνουν “γκαρσόνια”..

Είναι γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία των νεαρών, ανδρών και γυναικών, αντιμετωπίζει το επάγγελμα του σερβιτόρου, ως κάτι μεταβατικό. Ως κάτι που το κάνει “προσωρινά”, μέχρι να κάνει κάτι άλλο.

Μέχρι, ας πούμε, να πάρει το πτυχίο, να ανοίξει η θέση που περιμένει, να γίνει ο διορισμός, να μαζέψει χρήματα για αμάξι, ή ότι άλλο θέλει…

Κανείς δεν έχει όνειρο ζωής να γίνει σερβιτόρος! Κανείς 20άρης, 30άρης, δεν έχει όνειρο ζωής να βιοποριστεί ως σερβιτόρος..

…και αν το βλέπει, το βλέπει ως κάτι προσωρινό, μεταβατικό, ή έξτρα, από την “κανονική” δουλειά που θα κάνει..

Οι 50 και 60ρηδες σερβιτόροι της νιότης μου, ήταν άνθρωποι όπως ο σημερινός, που μας σερβίρει. 

Ήταν άνθρωποι που αντιμετώπιζαν το επαγγελμα με το οποίο τελικά “ξέμειναν” ως μέγιστο συμβιβασμό. Ως ήττα!..

Δε θα έπρεπε!

Το επάγγελμα του σερβιτόρου, είναι το καλύτερο επάγγελμα του κόσμου! Μπορεί κάποιος να το ασκήσει ανα πάσα στιγμή, οπουδήποτε στον κόσμο και να του προσφέρει ένα αξιοπρεπές εισόδημα και βιοτικό επίπεδο!..

…και όλα αυτά, έχοντας ελάχιστα απαιτούμενα προσόντα.

Στο μυαλό μου έρχεται εκείνη η κουβέντα με το φίλο μου (τι φίλος δηλαδή, αδελφός) Νίκο! Επιτυχημένος επιχειρηματίας ο Νίκος. Έχει περίπου 100 υπαλλήλους και βγάζει εκατομμύρια. Γνωριστήκαμε στα χρόνια της Ρόδου. Τότε που ήμασταν σερβιτόροι.

“Τι τα θες ρε μεγάλε! Εσύ είσαι ελεύθερος επαγγελματίας, εγώ επιχειρηματίας. Μιά δυό μαλακίες να κάνουμε, ένα δύο λάθη και πάει! Στην τελική θα ξαναγίνουμε σερβιτόροι! Καλά δεν περνάγαμε τότε;!…”

Πόσο δίκιο είχε! Η καβάτζα μας! Το σερβιτοριλίκι..

Το καλύτερο επάγγελμα του κόσμου..