από τη Μάρθα Πατλάκουτζα

«Να πληρώνεις με το ίδιο νόμισμα», «η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο» και πολλά άλλα κλισέ στόλισαν ανά καιρούς τα ψυχολογικά μου τραύματα. Τίποτα νέο, τίποτα ασυνήθιστο.

            Σημάδια των καιρών, θα πουν οι Κασσάνδρες που ονειρεύονται τη μελαγχολία ως κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Ίσως και να τη ζουν.

            Κι όμως ο δρόμος της περπατημένης μου φαίνεται λειψός.

            Όμως, τι ακριβώς να κάμεις με τους δαίμονες που σε τριγυρίζουν και ζητούν να σε έχουν;

            Σίγουρα παλεύεις, και μπορεί να νικήσεις ή να χάσεις. Εάν νικήσεις το «εγώ» σου κυκλοφορεί σαν παγόνι σε οίστρο αναπαραγωγής.

            Αν όμως χάσεις;

            Τότε αρχίζουν τα σχέδια ανατροπής της ήττας. Ονειρεύεσαι τον αργό θάνατο των αντιπάλων σου κι ανυπομονείς να γευτείς το αίσθημα της παντοδυναμίας να κυλά σαν μεθυστικό πιοτί στις φλέβες σου.

            Το ενδεχόμενο, να μην κάνεις τίποτα, να μην ασχοληθείς και να ζήσεις μια ζωή όπου θα πρωταγωνιστείς εσύ στα όνειρά σου δε σου περνάει από τη σκέψη. Θέλει μεγάλη δύναμη να σιωπήσεις το «εγώ» σου, να το βάλεις να υπηρετεί εσένα, και όχι εσύ αυτό.

            Στις αναμετρήσεις με τους άλλους, σκέψου με ποιον αναμετριέσαι τελικά.

            Γίνε η ζωή που θέλεις και άσε τους άλλους να παίζουν παιχνίδια. Στις αναμετρήσεις γυρνώ την πλάτη, και αφήνω την ειρήνη της ψυχής μου να με ταξιδέψει σε στράτες όπου νιώθω ζωντανή. Κι αν μπορώ να σου δώσω χαρά από την ψευδαίσθηση της νίκης σου, αν μπορείς να βρεις το νόημα της ύπαρξης σου εκεί, χαλάλι σου.

            Καλώς όρισες στιγμή, καλώς όρισες αλήθεια μου!

Υ. Γ.

Επέστρεψα.

@photo: Philomena Famuloc