Η επίσκεψη στην καλή φίλη, μόλις έλαβε τέλος και τα δύο κοριτσάκια, οκτώ και δέκα ετών, η θυγατέρα της και η ανιψιά της, αποχαιρετούν τους επισκέπτες, ευχαριστώντας τον άρρενα επισκέπτη για το γεγονός πως έπαιξε μαζί τους!

Έπαιξαν, διάφορα! Κυρίως κυνηγητό και κρυφτό!

Που το παράξενο;!..

…το γεγονός πως το… αγόρι που έπαιξε μαζί τους, είναι πενήντα ετών!!

Οι επισκέπτες, είναι φιλικό ζευγάρι, όπου ο σύζυγος είναι πενήντα ετών!

Ο ίδιος, αρέσκεται να λέει πως “είμαι πέντε ετών με 45 χρόνια εμπειρίας”, αλλά, άλλο να το δηλώνεις και άλλο να το πράττεις..

Η επίσκεψη ξεκίνησε “φυσιολογικά”. Τυπικά φυσιολογική, όπως είναι η επίσκεψη ενός παντρεμένου και… σοβαρού ζευγαριού, στο σπίτι μιας φίλης του, η οποία ζει με τον έφηβο γιό της και την δεκάχρονη κόρη της. Ο γιός, ως έφηβος που σέβεται τον εαυτό του, έκανε μία τυπική εμφάνιση στο σαλόνι, “για να σε δούνε οι άνθρωποι και να σε χαιρετήσουν ρε παιδί μου”, και μετά εξαφανίστηκε στο εφηβικό του δωμάτιο..

Στο σαλόνι έμεινε η δεκάχρονη αδερφή του, μαζί με την οκτάχρονη ξεδελφούλα της! Δύο χαρακτηριστικά παιδιά της εποχής!

Πανέξυπνα και ετοιμόλογα, όπως είναι τα σημερινά παιδιά, ευφυέστατα και χαριτωμένα, όπως είναι κατά τεκμήριο τα κοριτσάκια..

Οι “μεγάλοι”, συζητούσαν μεγαλίστικα θέματα, μέχρι που οι μικρές, διέκριναν πως ο κύριος της παρέας βαριόταν θανάσιμα τις γυναικείες συζητήσεις της συζύγου του με την οικοδέσποινα..

Τότε οι μικρές, άλλο που δεν ήθελαν, του έριξαν την πρόταση! “Θες να παίξουμε;”

Ο επισκέπτης, που από τη φύση του αγαπάει τα παιδιά, δέχθηκε σχετικά απρόθυμα στην αρχή, σηκώθηκε βαρύς βαρύς και άρχισε να παίζει με τα κοριτσάκια!..

Στην αρχή ήταν δύσκολα! Πολύ δύσκολα!..

Είχαν περάσει περίπου τέσσερις δεκαετίες από την τελευταία φορά που έπαιζε κρυφτό και κυνηγητό! Από τότε είχε διπλασιαστεί σε όγκο! Που να κρύψει τέτοιο εκτόπισμα;! Όσο για το κυνηγητό μέσα στο σπίτι, παραλίγο να τα γκρεμίσει όλα ο ατσούμπαλος!! Μα πόσο βάρυνε στο πέρασμα των δεκαετιών;!!

Να όμως που σιγά σιγά, συντονίζεται! Στην αρχή βαριόταν και έπαιξε με τις μικρές για να μη τους χαλάσει το χατήρι! Να όμως που του αρέσει και αυτουνού! Σα μιά ένοχη απόλαυση που είχε ξεχάσει, ύστερα από τόσα χρόνια, ο επισκέπτης γίνονταν όλο και πιό δημιουργικός στο παιχνίδι! Όλο και πιό σκανδαλιάρης! Όλο και περισσότερο συμμετείχε και το απολάμβανε!

Τι κι αν είχε γίνει κάθιδρος, τι κι αν του είχε κοπεί η ανάσα του μπάρμπα, αυτός όλο και πιο πολύ λύνονταν και άφηνε στην άκρη τη συμβατότητα που αρμόζει “στην ηλικία μας” μη χέσω!!

Κάποια στιγμή, εξαντλημένος χύθηκε επί του καναπέους, να πάρει μια ανάσα και να πιει ένα ποτήρι (και δύο) νερό! Οι μικρές ούτε που είχαν λαχανιάσει! Κάποτε και αυτός έτσι ήταν, σκέφτηκε κοιτώντας τες..

…και τινάχτηκε από τον καναπέ, μαζί με τα εκατόν είκοσι κιλά του, για να ξαναρχίσει το παιχνίδι!!

Ενθουσιασμός, φωνές και τσιριδες από τα κοριτσάκια, που απολάμβαναν και αυτά το παιχνίδι με τον ογκώδη μεγάλο κύριο που επισκέφθηκε τη μαμά τους!

Πέρασε η ώρα και οι επισκέπτες έπρεπε να επιστρέψουν σπίτι τους. “Ευχαριστώ για την επίσκεψη”, λέει η οικοδέσποινα.

“Ευχαριστούμε που παίξατε μαζί μας!”, λένε με τις φωνούλες τους ταυτόχρονα τα κοριτσάκια!

Λιώσιμο! Το καλύτερο και γλυκύτερο ευχαριστώ που ακούστηκε ποτέ!!

Όχι μικρά μου! Εγώ σας ευχαριστώ!

Σας ευχαριστώ που ΕΣΕΙΣ παίξατε μαζί μου και με είδατε ως ίσο σας! Εσείς είστε ακόμα παιδιά και ως παιδιά, είστε ακόμα τέλειες! Δεν έχετε φθαρεί ακόμα από συμβατότητες και πρέπει..

Σας ευχαριστώ που με το παιχνίδι, με συνδέσατε με εκείνη την εποχή που και εγώ ήμουν παιδί. Μιά εποχή που όλο και ξεμακραίνει, αλλά είναι πάντα εντός μας..

Μιά εποχή, που κάποια αγγελούδια σαν εσάς, έχουν την ικανότητα να επαναφέρουν.

Σας ευχαριστώ για όλα αυτά και για την ομορφιά που μου δώσατε!

Πότε θα ξαναπαίξουμε;!!