Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να κοιμηθείς.

Δεν είναι εύκολο. Εδώ και καιρό, κοιμάσαι στον καναπέ, μπροστά από την τηλεόραση. Τουλάχιστον προσπαθείς να κοιμηθείς..

Εκείνος έφυγε, Μάζεψε τα απαραίτητα σε μια δυό τσάντες και έφυγε. Είναι πλέον και επίσημα απών, αλλά οι ντουλάπες είναι ακόμα γεμάτες με τα πράγματα του. Θα έρθει λέει “κάποια στιγμή” να τα πάρει και αυτά..

Δε μπορείς να κοιμηθείς στη κρεβατοκάμαρα. Είναι, λες, που πάνω στο κρεβάτι είναι, ατάκτως ερριμμένα, κάποια από τα πράγματα του. Δεν τα μαζεύεις. Δε μπορείς, λες, να τα μαζέψεις.

Παραδέχεσαι πως έχεις θυμό μέσα σου. Πολύ θυμό!

Δεν είναι μόνο που η σχέση σου, ύστερα από τόσα χρόνια τελείωσε. Περισσότερο σε πονάει το πως τελείωσε.

Τελείωσε με την εισδοχή στη σχέση ενός τρίτου προσώπου. Μιά “άλλη”. Μόνο που κατά βάθος ξέρεις πως εκείνη η άλλη, δεν είναι η αιτία, αλλά η αφορμή.

Ακόμα περισσότερο σε θυμώνει εκείνη η άλλη! Μεγαλύτερη, ακόμα και από αυτόν, παρηκμασμένη, όπως λες και Θεός φυλάξοι, αλλοδαπή! Πως τόλμησε εκείνος και σε αφήνει για κάποια σαν αυτή;!!

Αν ήταν κάποια πιτσιρίκα, κανά φρέσκο γκομενάκι θα παρηγοριόσουν καλύτερα; Μπα, μάλλον όχι..

…και πάλι θα ήσουν θυμωμένη και θα τον κατηγορούσες πως “πετάει τόσα χρόνια σχέσης”. Τώρα τα “πετάει”, για μία, όπως εσύ τη χαρακτηρίζεις, πατσαβούρα. Σε άλλη περίπτωση θα του καταλόγιζες πως ξεμυαλίστηκε από τα θέλγητρα της πιτσιρίκας και σε πετάει στην άκρη.

Γιατί έτσι νιώθεις. Πεταμένη σα στυμμένη λεμονόκουπα.

Σε παίρνει το παράπονο και φωνάζεις. Φωνάζεις και απαριθμείς στους φίλους σου, αυτά που τόσα χρόνια εσύ προσέφερες και αυτός, απ’ότι λες, δεν εκτίμησε.

Στο τέλος, αφού έχεις πει και πει, βάζεις στη συζήτηση, δηλαδή στο μονόλογο σου τον μεγάλο. Τον Θεό!

“Θα το βρει από το Θεό” λες και κάπως προσπαθείς να ανακουφίσεις το αίσθημα αδικίας που έχεις. Έτσι νιώθεις. Αδικημένη..

Ώπα όμως! Ώπα..

Τι δουλειά έχει ο Θεός με τα γκομενικά σου;! Με τα γκομενικά του καθενός;! Άσε που Αυτός, έχει ήδη ασχοληθεί μαζί σου! Ναι, μαζί σου!!

Ρίξε μια ματιά στον καθρέπτη! Κοίτα ντε!

Τι βλέπεις; Ένα γκομενάκι μούρλια! Ναι, εσύ είσαι αυτή! Ο Θεός λοιπόν, σε έκανε όμορφη..

Επίσης, σε έκανε άνθρωπο. Δηλαδή, σου έδωσε ελεύθερη βούληση, σου έδωσε νοημοσύνη, ευφυΐα και στη δική σου περίπτωση, σου έδωσε επίσης πείσμα και μαχητικότητα!

Χάρη σε όλα αυτά, με τα οποία σε προίκισε ο Θεός, μπόρεσες, απ’ότι λες και έφυγες από το χωριό και προόδευσες!

Ο Θεός σε προίκισε! Τι άλλο θέλεις από Αυτόν;!

Έχεις την ασέβεια να θέλεις και πάλι να ασχοληθεί μαζί σου και να καθαρίσει για πάρτη σου;! Να θεραπεύσει Αυτός τη δική σου ανεπάρκεια και εθελοτυφλία;!

Σε τελική ανάλυση, τι σε αφορά εσένα αν ο πρώην σου τραβιέται με μία, όπως εσύ τη χαρακτηρίζεις “πατσαβούρα”; Στο κάτω κάτω, ο καθένας λαμβάνει αυτό που του αξίζει..

Ναι φωνάζεις. Φωνάζεις γιατί είσαι θυμωμένη. Είσαι όμως θυμωμένη με τον εαυτό σου.

Άραξε, Ηρέμησε. Χαλάρωσε και άσε τις φωνές εντός σου να καταλαγιάσουν.

Άκου τους ψιθύρους σου. Οι ψίθυροι λένε αλήθειες. Φωνάζουμε γιατί πολλές φορές, τις περισσότερες, φοβόμαστε την αλήθεια. Η αλήθεια όμως απελευθερώνει.

Είναι οι ψίθυροι που μας ανακουφίζουν. 

Που μας απελευθερώνουν..