Γράφει η Νίτσα Μανωλά

Ξαφνικά γυρίζει τούμπα ο κόσμος σου. Έρχονται τα πάνω κάτω επειδή κάποιος πήρε την επαγγελματική απόφαση πως δεν συμφέρει την εταιρεία.

Η αρχή είναι ομαλή.  Ανακοινώνεται από την προηγούμενη μέρα πως θα υπάρξει κάποιο τηλεφώνημα ενημέρωσης.

Διευθυντικό στέλεχος σε ανοιχτή ακρόαση για όλους να σε καλημερίζει και να σε ευχαριστεί για την σκληρή δουλειά σου. Εσύ είσαι που έκανες την εταιρεία επιτυχημένη. Σου είναι ευγνώμονες.

Αρχίζεις να αναρωτιέσαι «Τι στο καλό γίνεται; Ποια είναι η σημαντική ανακοίνωση?»

Ακούγεται ξανά η φωνή του ομιλητή «Ήταν πολύ δύσκολη η απόφαση αλλά για την επιτυχημένη πορεία της εταιρείας πρέπει να προβούμε σε κάποιες αλλαγές».

Κεραυνός εν αιθρία πέφτει η επόμενη πρόταση.

«Καταργούμε τις θέσεις τάδε και τάδε»

Από εκεί και πέρα σταματάς να ακούς.  Η θέση τάδε είναι η δική σου και η άλλη τάδε της συναδέλφου που κάθεται σιωπηλά απέναντι σου.

Εκείνη την στιγμή ενώνονται οι ματιές σας.  Για ένα δευτερόλεπτο. Δεν μιλάτε μα ήδη είπατε πολλά.

Ο ομιλητής συνεχίζει. Τοποθετεί το κερασάκι στην τούρτα. «Θα σας επισκεφτούν τις επόμενες μέρες από το γραφείο προσωπικού για να σας δώσουν το πακέτο απόλυσης σας.  Έχετε επίσης την επιλογή να προσπαθήσετε να κάνετε αίτηση για κάποια άλλη θέση στην εταιρεία».

Εσύ το μόνο που ακούς είναι ”Λυπούμαστε… καταργείστε”.

Αναστάτωση. Προσπαθείς να είσαι ήρεμος. Όλα θα πάνε καλά.

Έρχεται η επόμενη μέρα και όπως στα είπαν.  Κάποιος από το γραφείο προσωπικού βρίσκεται εκεί πρωί πρωί για να σου συμπαρασταθεί. Να σε βοηθήσει να καταλάβεις πως βρέθηκες μετά από τόσα χρόνια στο δρόμο. Να σου πετάξει ένα κοκκαλάκι να γλύψεις για να σου κλείσει το στόμα».

Σου λέει να καθίσεις δίπλα του.  Όχι απέναντι.  Το θεωρεί απρόσωπο. Σα να σε ήξερε και από χθες.  Σα να ξέρει τι νιώθεις και πως αισθάνεσαι.

Τι ειρωνεία…

Ανοίγει έναν πράσινο φάκελο και ξεκινάει…

«Έχεις τρεις μήνες να βρεις κάτι άλλο».

Σα να σου ανακοινώνει πως έχεις τρεις μήνες ζωής.

Η καρδιά και το στομάχι σφίγγονται. Το μυαλό σταματάει να λειτουργεί σαν ρολόι που κολλάει και χάνει τον ρυθμό του.

Χαμογελάς μηχανικά.  Παίρνεις τον φάκελο και λες και ευχαριστώ.

Οι συνάδελφοι που δεν επηρεάστηκαν από την ‘’ανακατάταξη’’ σε πλησιάζουν.

«Έλα μωρε, δεν πειράζει. Δεν είναι και το τέλος του κόσμου!»

Έξω απ’ τον χορό πολλά τραγούδια λένε. Στο δικό σου το μυαλό θα είναι ένας μισθός λιγότερος. Στο δικό σου το μυαλό έρχονται τα παιδιά σου που σπουδάζουν, το δάνειο που κάθε μήνα πρέπει να πληρώνεις και άλλα πολλά.

Συνεχίζεις να χαμογελάς.  Δεν χάνεις  την αισιοδοξία σου. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται. 

Ίσως ήρθε η ώρα να κάνεις αυτό που πάντα ήθελες.  Να κοιτάξεις να δεις τι είναι αυτό που σε γεμίζει και σε ευχαριστεί.

Ίσως αυτή να είναι η ευκαιρία σου να αλλάξεις τη βαρετή και μονότονη δουλειά σου.  Να πας το ταξίδι που πάντα ήθελες. Να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου και να σε… ανακαλύψεις απ’ την αρχή.