Γράφει η Νίτσα Μανωλά

Τα γεγονότα προλαβαίνουν την όποια σκέψη…

Τρέχουν απίστευτα γρήγορα…

Τόσο γρήγορα που το μυαλό δεν προλαβαίνει να τα επεξεργαστεί…

Έχουμε καταντήσει σαν μηχανοκίνητα ζόμπι που ζουν στη ζώνη του λυκόφωτος. Ξυπνάμε και κοιμόμαστε με την σκέψη του κοροναιού που ούτε το spell check στο word δεν τον βγάζει και παραμένει με κόκκινη γραμμούλα στο χαρτί μου.

Rewind την ταινία!

Δυο μήνες πριν η ζωή κυλούσε ήρεμα. Όλοι στην καθημερινότητα μας.  Με τις δουλειές μας, τις οικογένειες μας, τους φίλους μας κ.ο.κ.

Ξαφνικά, ξεφύτρωσε ένας ιός. 

Και… όλα άλλαξαν.

Στην αρχή είπαμε…

Έλα μωρέ μακριά είναι. Σιγά μην έρθει εδώ από… την Κίνα… χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Εμείς θα είμαστε ΟΚ, επιμείναμε, και δε δώσαμε σημασία!

Δε σκεφτήκαμε πως στην εποχή μας όλα έρχονται από την Κίνα!

Έτσι, πριν καταλάβουμε τι γίνεται είναι στην αυλή μας… μας χτυπάει την πόρτα!

Και τώρα ΕΧΕΙ σημασία. Και μεγάλη μάλιστα!

Ξαφνικά κόπηκαν οι χειραψίες, οι αγκαλιές και τα φιλιά.  Έγιναν όλα αγκωνάτα.

Τα ράφια των σουπερμάρκετ άδειασαν…

Τα γάντια και οι μάσκες έγιναν ασπίδες μας, όταν τα βρίσκουμε, ενώ το πλύσιμο των χεριών και τα οινοπνεύματα μας έχουν καταντήσει σαν λεπρούς από το ξεφλούδισμα. Φοβόμαστε να βήξουμε όταν στραβοκαταπιούμε γιατί όλοι θα μας κοιτάξουν περίεργα… Μπαίνουμε στα σπίτια μας και γδυνόμαστε από την πόρτα.

Έκλεισαν τα σχολεία και οι χώροι εστίασης… τα σουπερμάρκετ και οι τράπεζες όμως παραμένουν ανοιχτά… (χωρίς λόγια)

Διαχωρισμός…

Μένουμε σπίτι… (όχι όμως όλοι!)

Οξύμωρο δεν είναι;

Να σου λένε ‘’μείνε σπίτι’’ και εσύ να πρέπει να παρουσιαστείς δουλειά και να φοβάσαι μην γίνεις φορέας και μολύνεις και τους υπόλοιπους που είναι κλεισμένοι μέσα.

Να ξέρεις πως οι πελάτες που εξυπηρετείς μόλις γύρισαν από ταξίδι, πως ίσως να είναι φορείς και εσύ να φοράς το χαμόγελο σου και να συνεχίζεις…

Αναρωτιέσαι… δεν μπορούσαν να περιμένουν σπίτι τους μια βδομάδα; Δεν μπορούσαν να κάνουν χρήση του ΑΤΜ; Δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το ίντερνετ για τις συναλλαγές τους; 

Τι είναι τόσο σημαντικό που δεν μπορεί να περιμένει;

Τι είναι πιο σημαντικό από την ίδια τη ζωή;

Ναι… μένουμε σπίτι…

Η ταινία συνεχίζεται… εσύ απλά κομπάρσος πλέον ακολουθείς, παρακολουθείς και περιμένεις να γράψει THE END.