Κυριακή μεσημέρι.

Συννεφιασμένη Κυριακή, όπως το λέει και το τραγούδι.

Η λιακάδα και η ζέστη των προηγούμενων ημερών, έδωσε τη θέση της σε κρύο και συννεφιά. Ο καιρός ταίριαξε γάντι με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης σχετικά με το ξέσπασμα της πανδημίας και τα μέτρα που εξήγγειλε.

Μέτρα που, εκτός των άλλων, παροτρύνουν τους πολίτες να μείνουν σπίτια τους και να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους στο ελάχιστο, προκειμένου να αποκοπεί η μετάδοση της νόσου.

Εσύ, εφαρμόζεις τα μέτρα! Ειδικά δε το συγκεκριμένο, για το “Μένουμε Σπίτι”. Μένεις σπίτι λοιπόν, μέχρι να περάσει η μπόρα. Είναι και αυτός ο καιρός που ξαφνικά αγρίεψε και δεν είναι για πολλές πολλές βόλτες.

Όχι δηλαδή πως αν είχε καλό καιρό θα έβγαινες από το σπίτι. Σκέφτεσαι όμως τους, χαρακτηριστικά απείθαρχους έλληνες, οι οποίοι με δυσκολία ακολουθούν οδηγίες..

Μένεις σπίτι όλη μέρα. Τα γυμναστήρια, συμμορφούμενα προς τα έκτακτα μέτρα, είναι κλειστά.

Νιώθεις τα μάτια σου να γίνονται τετράγωνα από το πολύ σερφάρισμα στο διαδίκτυο και από την πολύ τηλεόραση και έχεις αρχίσει να κουράζεσαι από το πολύ διάβασμα.

Είσαι όμως τυχερός..

Δε μένεις εντός της πόλης. Μένεις σχετικά απόμερα..

Στην περιοχή σου, η δόμηση είναι αραιή, συγκριτικά με το Κέντρο, με πλατύς δρόμους, τα γήπεδα και οι αλάνες άφθονα και ο κόσμος λίγος και αραιός.

Μεσημέριασε και είσαι δεύτερη μέρα στο σπίτι, χωρίς να έχεις ξεμυτίσει.

Δε χρειάζεται να το πολυσκεφτείς!

Βάζεις τη φόρμα σου, τα αθλητικά σου παπούτσια και φεύγεις! Πας να περπατήσεις για να ξεμουδιάσεις..

Μόλις βγαίνεις στο δρόμο, σε τυλίγει το κρύο. Δε σε πειράζει. Το αντίθετο!

Αυτός ο κρύος συννεφιασμένος καιρός είναι ιδανικός για περπάτημα.

Μια γρήγορη ματιά και αντιλαμβάνεσαι πως υπάρχει ερημιά! Περπατάς σχεδόν ολομόναχος! Κάτι ανθρώπινες φιγούρες που βλέπεις, είναι πολύ μακριά. Λίγη ώρα αργότερα, βρίσκεσαι σε σημείο ακόμα πιό ερημικό..

Καμιά τριανταριά μέτρα πιό κάτω, στα αριστερά σου, διακρίνεις ένα υπαίθριο γήπεδο μπάσκετ. Μόλις φτάνεις στο σημείο, παρκάρει ένα αμάξι..

..από το αμάξι βγαίνει ο οδηγός, κρατώντας μία μπάλα του μπάσκετ.

Ο άνθρωπος, κοντά στα σαράντα, είναι συνοφρυωμένος. Σα να είναι προβληματισμένος, Ούτε που σε παίρνει χαμπάρι που περνάς δίπλα, στη μέση του δρόμου, τη στιγμή που βγαίνει από το αυτοκίνητο του.

Αμέσως μπαίνει στο γήπεδο και αρχίζει να ντριπλάρει τη μπάλα. Δεν υπάρχει κανείς συμπαίκτης. Είναι ολομόναχος…

Δείχνει όμως να του χρειάζεται να είναι μόνος! Να το θέλει..

Κόβεις το βήμα σου και τον παρατηρείς φευγαλέα.

Είναι βαρύς, σαν αγχωμένος..

Συνεχίζεις το βόλτα σου, κάτω από το συννεφιασμένο ουρανό. Χαζεύεις το όμορφο τοπίο, ανακαλύπτεις σημεία που δεν ήξερες και κάποια στιγμή αποφασίζεις να γυρίσεις σπίτι.

Ο δρόμος της επιστροφής περνάει από το υπαίθριο γήπεδο που πέρασες πριν.

Το αμάξι είναι ακόμα παρκαρισμένο και από μακριά βλέπεις τον μοναχικό παίκτη και παίζει μπάσκετ μόνος του..

Κάτι έχει αλλάξει! Δεν είναι ιδέα σου..

Οι κινήσεις του είναι πιό ανάλαφρες. Ο ρυθμός του πιό γρήγορος και περισσότερο σίγουρος.

Περνώντας από το σημείο, παρατηρείς εκ νέου τη φυσιογνωμία του.

Καμία σχέση με πριν!

Το πρόσωπο του δεν έχει την ένταση που είχε πριν. Ακόμα και τα ψαρά μαλλιά του, μοιάσουν να κυματίζουν πιό όμορφα. Πιό ανέμελα. Μέχρι και ένα κάποιο αμυδρό χαμόγελο διακρίνεις..

Σα να ακούς τη σκέψη του, πως “όλα καλά θα πάνε”. Αυτό που τον απασχολούσε, βρήκε τη λύση, ή τη θέση που του αρμόζει!

“Όλα καλά θα πάνε”, σκέφτεσαι και εσύ, κατευθυνόμενος προς το σπίτι σου, για να μπεις εκ νέου σε καραντίνα μέχρι την αυριανή σου βόλτα.

Όλα καλά θα πάνε..