@επιμέλεια Άννα Μουσογιάννη

#μενουμεσπιτι με τη Βικτώρια Μακρή!

Πώς περνάει τις μέρες “εγκλεισμού” ένας συγγραφέας;

Κυρίως μαγειρεύοντας και λιγότερο διαβάζοντας. Κι αυτό επειδή οι σκέψεις αυτό το διάστημα είναι πολλές, όχι πάντα ευχάριστες και η συγκέντρωση στο διάβασμα γίνεται κάπως δύσκολα. Με το μαγείρεμα όμως η ώρα περνά εύκολα και μάλλον ξεκούραστα, ιδίως όταν φτιάχνω μακαρονάδες που είναι η αδυναμία μου.

Τι διαβάζεις αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο επιλέγω να διαβάζω ποίηση, γιατί στην ποίηση διαβάζεις έναν στίχο και είναι σαν να έχεις διαβάσει ένα ολόκληρο κεφάλαιο από ένα βιβλίο πεζού λόγου. Αυτό είναι το χάρισμα των ποιητών: σου λένε σε μερικές αράδες αυτά που θα σου περιγράψει ένας πεζογράφος σε είκοσι σελίδες. Παράδειγμα:

«Το δικό μου κόκκινο
δεν το ‘κλεψα από τις παπαρούνες

και δεν είναι χρώμα μπογιάς.
Είναι το αίμα μου
που στάζει ζωή
και ακυρώνει το θάνατο».

Αργύρης Μπαρής

Αν αυτή η χρονική περίοδος ήταν βιβλίο τι τίτλο θα είχε;

«Πάουλα», της Ιζαμπέλ Αλιέντε. Μία βιωματική ιστορία της συγγραφέως όταν η κόρη της έπεσε σε κώμα και η Αλιέντε ξαγρυπνούσε δίπλα της με αγωνία. Για να μην τρελαθεί, έγραφε ακατάπαυστα και αργότερα οι σημειώσεις της έγιναν βιβλίο με τίτλο το όνομα της κόρης της. Αυτό το κρίσιμο διάστημα με την επιδημία του κορωνοϊού, είναι σαν να είμαστε όλοι μια μητέρα που ξαγρυπνά δίπλα στο άρρωστο παιδί της, την πατρίδα μας, και για να μην μας πάρει από κάτω ξέρω πως πολλοί από εμάς γράφουμε. Δυστυχώς, η κόρη της Αλιέντε δεν τα κατάφερε. Πολλοί στην Ιταλία, την Ισπανία και αλλού, επίσης δεν τα κατάφεραν. Το δικό μας «παιδί» εύχομαι ολόψυχα να αναρρώσει γρήγορα, και οι «σημειώσεις» που κρατήσαμε σε αυτή τη δοκιμασία να μας κάνουν πιο σοφούς, πιο ώριμους…

Και τώρα ήλθε η ώρα του challenge : σου πετάω την “πένα” και θέλω να μας γράψεις μια σύντομη ιστορία με θέμα τον Κορωνοϊό, ό,τι σου έρχεται στο μυαλό:

Χτυπάει η πόρτα, ανοίγω προσεχτικά μια χαραμάδα, κοιτάω, ένας άγνωστος στο κατώφλι μου. «Τι θέλετε;». «Να δω αν είστε σπίτι…» «Ποιος είστε εσείς που ρωτάτε αν είμαι στο σπίτι;». «Ο ιός…» «Ποιος ιός;». «Ο κορωνοϊός». Παρατάω τον πληθυντικό. «Και κάνεις ελέγχους στα σπίτια;». «Ναι, να δω ότι έχετε ακούσει τις συμβουλές και δεν γυρνάτε έξω». «Να υποθέσω, σε πήρε ο πόνος; Αφού, μας κυνηγάς. Από την άλλη, μας νοιάζεσαι;». «Ξέρετε… δεν το θέλω, αλλά να… Είμαι άρρωστος και δεν μου έχουν δώσει ακόμα το φάρμακό μου». «Ποιο φάρμακο;». «Που θα με κάνει καλά». «Θα σε κάνει καλά από τι;». «Από κάτι σκοτεινές σκέψεις που κάνω και θέλω να βλάπτω ανθρώπους…» «Είσαι παρανοϊκός, καλέ μου;». «Είμαι ψυχικά ασθενής, κυρία. Δεν μπορώ να ελέγξω τη διάθεσή μου να κάνω κακό στους άλλους… Μη νομίζετε, και γω βασανίζομαι…» «Τι μπορώ να κάνω για σένα;». «Κατ’ αρχάς να με συγχωρέσετε για τον πόνο που προκαλώ και να πείτε στην πολιτεία πως οι ασθενείς, όταν δεν έχουν τη σωστή θεραπεία, γίνονται επιθετικοί. Όχι από εκδίκηση, αλλά ως παρενέργεια της αδιαφορίας. Όχι λεφτά για Μιράζ, όταν εμείς οι ιοί δεν έχουμε το αντίδοτό μας. Κλείστε την πόρτα σας τώρα, φεύγω. Να θυμάστε αυτά που σας είπα…»

Ποιο τραγούδι όταν το ακούς σου φτιάχνει τη διάθεση και το αφιερώνεις στον κόσμο;

«Όλες του κόσμου οι Κυριακές λάμπουν στο πρόσωπό σου…» Λόγια του αγαπημένου Λευτέρη Παπαδόπουλου, μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου, με τη Χαρούλα.

https://www.youtube.com/watch?v=g8fdt8rChQE

Μια ευχή στον κόσμο και μια φωτο τραβηγμένη από το κινητό σου με ζωγραφισμένο ένα χαμόγελο!!

Εύχομαι να αντιμετωπίζουμε τα δύσκολα με εσωτερική δύναμη, είναι αστείρευτη!!!

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Βικτώρια Μακρή γεννήθηκε στην Πάτρα και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και ζει έως σήμερα. Φοίτησε στο Μαράσλειο. Γνωρίζει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου, ενώ παράλληλα δημοσίευε κείμενά της σε φοιτητικές εφημερίδες της σχολής. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα μετά το τέλος των σπουδών της, ασχολήθηκε αρχικά με τη στιχουργική και στη συνέχεια με την πεζογραφία.

Έχει συνεργαστεί με τον μουσικοσυνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη, ο οποίος συμπεριέλαβε στίχους της στον δίσκο του Στεναγμός Ανατολίτης (από τη δισκογραφική εταιρία Lyra, σε βινύλιο), μαζί με ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, του Νάσου Θεοφίλου και της Αθηνάς Καραταράκη. Η συνεργασία της με τον Νίκο Μαμαγκάκη συνεχίστηκε παράλληλα με τη συστηματική πλέον ενασχόλησή της με την πεζογραφία.

Έχει δημοσιεύσει διηγήματα στο λογοτεχνικό περιοδικό Έκφραση Λόγου και Τέχνης του Δημοτικού Πνευματικού Κέντρου Λέρου, ενώ το 2008 βραβεύτηκε το διήγημά της «Σαν Αγία του Αιγαίου» στον πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό του ίδιου πνευματικού κέντρου.

Το 2011 βραβεύτηκε στον διεθνή λογοτεχνικό διαγωνισμό της οργάνωσης ελληνικού πολιτισμού Νόστος στην Αργεντινή, με θέμα «Μάρμαρα του Παρθενώνα. Ιστορία μιας κλοπής ή κλοπή της Ιστορίας;» Το 2012 βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο στον διεθνή λογοτεχνικό διαγωνισμό της πολιτιστικής ιστοσελίδας Eyelands για το διήγημά της «Παράθυρο με θέα το Μυρτώο Πέλαγος».

Το 2007 εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα Ελεύθεροι Φυλακισμένοι από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε το δεύτερο μυθιστόρημά της Casta Diva το 2011 και ακολούθησε το τρίτο της μυθιστόρημα Μια νύχτα με τον Τσέχωφ το 2015. Το βιβλίο ζητήθηκε από τη βιβλιοθήκη του Ταγκανρόγκ, της γενέτειρας του Τσέχωφ, για να μεταφραστεί στα ρωσικά και να κυκλοφορήσει στη Ρωσία.

Το Αρχιπέλαγος La Maddalena είναι το τέταρτο βιβλίο της. Διηγήματά της είναι υπό έκδοση. (πηγή: www.kedros.gr)