Γράφει η Νίτσα Μανωλά

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα λέμε ένα… ψέμα. Κάνουμε μια πλάκα για να πειράξουμε ο ένας τον άλλο. 

Θέλω και τώρα να μου πεις ένα! Ναι! Πες μου ένα ψέμα.

Θα σου πω κι εγώ ένα…

Σήμερα μαζί με το κολατσιό μου για τη δουλειά πακέταρα και ένα ζευγάρι γάντια με μια μάσκα.

Και επειδή ίσως αυτό να μη σε τρόμαξε αρκετά θα σου πω ακόμα ένα…

Θα μείνεις μόνος!  Δεν θα έχεις κανέναν φίλο δίπλα σου όταν τον χρειάζεσαι.

Για συλλογίσου… πόσο ψέμα μπορεί να είναι αυτό;  Χάιδεμα στο τζάμι με το χέρι … βιντεοκλήση για να μιλήσεις με έναν δικό σου άνθρωπο.

Την έχεις ανάγκη την ανθρώπινη επαφή, έτσι δεν είναι;  Εσύ που πάνω από όλα βάζεις τους εγωισμούς και το πείσμα σου… την αποζητάς τώρα που την έχεις χάσει.

Για σκέψου!

Κλείστηκες σπίτι σου.  Είσαι μόνος! Το τηλέφωνο ίσως χτυπάει ίσως όχι. 

Αν είσαι τυχερός στην διάρκεια της ζωής σου έκανες και δυο τρεις σχέσης αξίας και όχι επιφανειακές. 

Αν είσαι τυχερός θα λάβεις και πέντε μηνύματα του στυλ…‘’Σε σκέφτομαι. Ελπίζω να είσαι καλά.’’  Θα χαμογελάσεις.

Πάμε ανάποδα τώρα;

Να σου πω την ημέρα του ψέματος μια αλήθεια άνθρωπε;

Δεν θα σε προστατέψουν τα χρήματα σου!

Δεν θα σε προστατέψει η καταγωγή σου ή το χρώμα σου!

Δεν θα σε σώσει ο εγωισμός και η κακία σου!

Δεν υπάρχουν διακρίσεις εδώ.

Και ίσως, λέω ίσως, αν είμαστε από τους τυχερούς και βγούμε αλώβητοι από όλο αυτό  να αναθεωρήσουμε τις πράξεις μας.  

Ίσως να βγούμε λίγο σοφότεροι και λίγο καλύτεροι άνθρωποι.

Μπορεί αυτό να θέλει να μας διδάξει αυτή η Πανδημία που φαίνεται σαν ψέμα την ημέρα που πλέον θα σκεφτόμαστε και μερικοί τολμηροί θα λέμε αλήθειες!