@επιμέλεια Άννα Μουσογιάννη

Σήμερα #μενουμεσπιτι με τη Βάσια Μαυράκη

Πώς περνάει τις μέρες αυτές μια συγγραφέας;

Υπό κανονικές συνθήκες ο ΄΄εγκλεισμός΄΄ είναι η καθημερινότητα ενός συγγραφέα και  επιδίωξη του ορισμένες φορές. Η συγγραφή είναι εσωστρεφής και μοναχική διαδικασία. Θέλει χλωμό φως και φαντασία. Θέλει πιτζάμες χνουδωτές και μισοτελειωμένους καφέδες. Θέλει χαρτιά  άτσαλα απλωμένα και αγκαλιές γατίσιες .   Στον  ”εγκλεισμό”  τον ηθελημένο, το μυαλό μαλακώνει, μελώνει και οι ιδέες έρχονται  αβίαστες. Τώρα, σε αυτές τις συνθήκες του επιβαλλόμενου  εγκλεισμού  αισθάνομαι τυχερή  και πάλι γιατί γράφω… γράφω… Αυτό κάνει ένας συγγραφές στη ”σκλαβιά” γράφει, όπως κάνει και στην ελευθερία.   Ο ”εγκλεισμός”  φέρνει ιδέες πρωτόγνωρες που υπό κανονικές συνθήκες μπορεί να μην έρχονταν ποτέ… Μήπως κάποια από τα αριστουργήματα  της λογοτεχνίας κάτω από παρόμοιες συνθήκες δεν γράφτηκαν;  

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτή την περίοδο;

Το βιβλίο που διαβάζω αυτές τις ημέρες είναι το ”Χίλια Χρόνια Μετά … κι άλλα χίλια” …. ναι, ναι το δικό μου βιβλίο. Και μην πιστέψετε πως είναι από αυταρέσκεια, σε καμία περίπτωση. Μπήκα και πάλι στην ιστορία αγάπης του Άρχοντα και της Ιπποδάμειας σα να μην τους είχα πλάσει εγώ… Έπιασα από την αρχή την ασημένια κλωστή του απεγνωσμένου έρωτα της Ελένης και του Πειριθου..  Και ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω ένα ”μυστικό”! Ετοιμάζω τη συνέχεια του ”Χίλια Χρόνια Μετά… κι άλλα χίλια”’! Θα σας μεταφέρω  όλο το θεϊκό παρασκήνιο ενός έρωτα που βάφτηκε με αίμα καταραμένο. Του έρωτα   της ”τραγικά” ωραίας Ελένης με  τον σκληροτράχηλο  αρχηγό των Θεσσαλών. Είδατε τι κάνει ο ΄΄εγκλεισμός”; Μέχρι  και μυστικά αποκαλύπτει. Ένα όμως βιβλίο που πάντα προτείνω και πιστεύω πως πρέπει όλοι μας να διαβάσουμε τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας, είναι  το ” Διάλογοι Σε Μοναστήρι” του Κωνσταντίνου Τσάτσου. 

Και τώρα ήλθε η ώρα του challenge : σου πετάω την “πένα” και θέλω να μας γράψεις μια σύντομη ιστορία με θέμα τον Κορωνοϊό, ό,τι σου έρχεται στο μυαλό:

ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ COVID 19

ΒΑΣΙΑ : Αποφάσισα να έρθω να σε ‘’βρω’’, να δω ποιος είσαι εσύ που στέλνεις ανθρώπους στην ανυπαρξία με τόση ευκολία. Πήρες έναν φίλο μας χθες, από τους αγαπημένους, από αυτούς τους φτιαγμένους από ατόφιο ατσάλι. Μπήκες γλιστρώντας ύπουλα στις ζωές μας και μας βρήκες απροετοίμαστους…

COVID 19: Τιμή μου, με κολακεύεις, αλλά εγώ κάνω απλώς καλά τη δουλειά μου, αυτή για την οποία με έχουν προγραμματίσει.

ΒΑΣΙΑ: Δεν είσαι αυτόβουλος λοιπόν; Ποιος είναι αυτός που σε στέλνει και εσύ υπακούς;

COVID 19 : Δεν ξέρω να σου απαντήσω. Mήπως ο Φρανκενστάιν κατάλαβε ποτέ ποιος ήταν ο ”πατέρας” του και για ποιο σκοπό τον δημιούργησε; Δε με νοιάζει κιόλας, είμαι πολύ μικρός …

ΒΑΣΙΑ: Ναι, είσαι πολύ μικρός και έχεις και ένα όνομα ‘’σχεδόν’’… Μόλις μερικές ημέρες μετά να έκανες την εμφάνιση σου στον κόσμο θα σε ονόμαζαν COVID 20.

COVID 19 : Μα δεν εμφανίστηκα για πρώτη φορά τότε που όλοι εσείς νομίζετε. Έχω έρθει και ξαναέρθει τόσες πολλές φορές στο παρελθόν, απλώς με άλλη σύνθεση και άλλα ονόματα. Θα σου πω μερικά μυστικά που με αφορούν μιας και ήρθες καλυμμένη από την κορυφή μέχρι τα νύχια για να με συναντήσεις. Στην πραγματικότητα ούτε ζω , ούτε πεθαίνω. Εγώ ήμουν πάντα εκεί από την αρχή, ή και πριν την αρχή, τότε που εσείς όλοι δεν υπήρχατε ούτε σαν σκόνη πάνω στη γη. Ήμουν η πρώτη μορφή αυτού στο οποίο εξελιχθήκατε. Κοιμόμουν μέσα στην ηφαιστειακή λάσπη. Ξεκουραζόμουν κρεμασμένος σαν τη νυχτερίδα πάνω στους σταλακτίτες των υγρών σπηλαίων. Κρυβόμουν κολλημένος σαν πεταλίδα πάνω στους βράχους της θάλασσας…

ΒΑΣΙΑ : Θα σε διακόψω… Μα λένε πως προήρθες από τις νυχτερίδες και από άλλα παράξενα ζώα που κατανάλωναν σαν τροφή οι κάτοικοι της Ουχάν όπου πρωτοεμφανίστηκες.

COVID 19: Μα δεν ξέρεις πόσο γελάω με εσάς τους ανθρώπους και τις ανοησίες που διαδίδετε μεταξύ σας προκειμένου ο καθένας σας να υποστηρίξει τις χαζές επιλογές του! Ξέρεις για πόσους αιώνες οι άνθρωποι αυτοί έτρωγαν ότι τρώνε και σήμερα; Όχι, ούτε οι νυχτερίδες με έφεραν, ούτε τα φίδια. Εγώ ήμουν εδώ από πάντα, στο είπα! . Δεν είμαι ζωντανός οργανισμός, ένα μόριο είμαι που δεν θανατώνεται ποτέ, αλλά αποσυντίθεται όταν οι συνθήκες δεν το ευνοούν. Με θρέφει το κρύο, με αδυνατίζει η ζέστη. Με γιγαντώνει ο συνωστισμός, με καταστρέφει η απομόνωση. Με πολλαπλασιάζει η απροσεξία, με εξαφανίζει το σαπούνι και η αλκοόλη. Είδες; Με κατάφερες να σου αποκαλύψω τις αδυναμίες μου.

ΒΑΣΙΑ : Γιατί τώρα; Γιατί διάλεξες αυτή τη στιγμή να μπεις στις ζωές μας;

COVID 19 : Σου είπα , δεν είναι η πρώτη φορά. Θα σου ξεκαθαρίσω από την αρχή πως μου αρέσει και ο πόλεμος και η διχόνοια. Τρελαίνομαι να φέρνω παραπάνω κακό εκεί που ήδη υπάρχει! Πρώτη φορά λοιπόν, ήρθα τον 5ο π.Χ. αιώνα και το όνομα μου ήταν λοιμός. Εν μέσω του διχασμού του Πελοποννησιακού πολέμου αλώνισα στα λιβάδια του Πλούτωνα και του Άρη και πήρα κοντά μου περισσότερους ακόμη και από όσους κατάφερε να πάρει ο πόλεμος. Τότε οι διαταγές ήταν άμεσες, από τον ίδιο τον Πλούτωνα αυτοπροσώπως… Πήρα πολλούς μαζί μου , πήρα τον Περικλή μεγάλο Άνδρα, αλλά πήρα και γυναίκες πολλές, γέροντες, μικρά παιδιά. Μικρά παιδιά σαν τη Μύρτιδα, την εντεκάχρονη που ανακαλύψατε το τρυφερό κρανίο της στον ομαδικό τάφο στον Κεραμεικό. Έχω μια προτίμηση στους ομαδικούς τάφους, εκεί που οι ταυτότητες των ανθρώπων δεν έχουν πια καμία σημασία…

ΒΑΣΙΑ : Δεν λυπάσαι κανέναν, παιδιά, βρέφη, νέους, όλους στην ίδια μηχανή τους αλέθεις. Εσύ νόμισες πως έκανες ‘’καλή’’ δουλειά τότε, αλλά κατάλαβες πως νικήθηκες; Σε νίκησε η Μύρτις ,η μικρή αυτή Αθηναία που έμεινε ‘’ζωντανή’’ στην αιωνιότητα. Η Μύρτις είναι πιο ζωντανή από ποτέ και πρέσβειρα μιας χιλιετίας ολόκληρης!

COVID 19 : Εγώ δεν γίνεται να νικηθώ μη βαυκαλίζεσαι. Ξανάρθα αργότερα, γύρω στο 1320  και το όνομα μου ήταν Μαύρη Πανώλη. Τότε που έκαιγαν τις Μάγισσες στην Πυρά μαζί με τις γάτες τους… Μήπως θυμάσαι κάτι;

ΒΑΣΙΑ : Βλέπω με έκπληξη πως μπορείς να γελάς! Αυτό είναι ανθρώπινη ‘’αδυναμία’’ να προσέχεις. Ναι, κάτι θυμάμαι, η μυρωδιά του καπνού πάντα με αναστατώνει…

COVID 19 : Δεν έχω τίποτα ανθρώπινο πάνω μου, μην ξεγελιέσαι. Επέστεψα το 1720 σαν ”Μαύρη Πανούκλα της Μασσαλίας” και το 1820 με ένα όνομα κατακίτρινο και μολυσματικό αυτή τη φορά. Χολέρα με ονόμασαν….

ΒΑΣΙΑ : Κάθε φορά όμως σε σταματούσαν, σου έβαζαν χαλινάρι, σε περιόριζαν και αν μπόρεσαν τότε με τόσο λίγα μέσα… να ξέρεις πως μέρες μετράς και τώρα. Τώρα, που σύντομα θα έχουμε το φάρμακο για να σε πολεμήσουμε στα ίσα. 

COVID 19 : Μην είσαι αφελής! Το φάρμακο υπάρχει! Πάντα το αντίδοτο υπάρχει πριν καν δημιουργηθεί το δηλητήριο. Δεν τέλειωσα όμως ακόμη… Σας έκανα την τιμή και το 1920. Τότε το όνομα μου ήταν πιο εκλεπτυσμένο…Ισπανική γρίπη!  Μέσα σε 18 μήνες εξαπλώθηκα σε ολόκληρο τον κόσμο και πήρα μαζί μου περισσότερα από 20.000.000 άτομα. Και μου λες εσύ τώρα πως σας έκανα ζημιά… αυτή ήταν ζημιά πραγματική.

ΒΑΣΙΑ : Ζημιά πραγματική είναι και ένας μονάχα άνθρωπος! Ένας μονάχα άνθρωπος με προοπτικές και όνειρα, με αδυναμίες και οράματα, με προτερήματα και ελαττώματα , με καλοσύνες και κακότητες, με αγάπες και μίση… και μη μου πεις πως ήρθες να μας εκδικηθείς γιατί δεν ήμασταν καλά και φρόνιμα παιδιά και καταστρέψαμε τον πλανήτη;

COVID 19 : Μας σας γλεντάω πάρα πολύ εσάς τους ανθρώπους. Είναι δυνατόν να πιστέψετε πως μια ζημιά 2.000 και παραπάνω χρόνων μπορεί να αποκατασταθεί σε μερικές εβδομάδες; Αν ο πλανήτης ήθελε να απαλλαγεί πραγματικά από το είδος σας και όλα τα άλλα είδη που τον παρασιτίζουν, δεν είχε να παρά να ‘’τιναχτεί’’ δυνατά σαν τεράστιος σκύλος και όλοι οι ψύλλοι να πέσουν αυτοστιγμεί από την ανεχτική του πλάτη. Όχι! Δεν είστε τόσο σημαντικοί όσο νομίζετε. Τυχαίοι είστε και ευκαιριακοί, αλλά ακόμη και τις εποχές που ο πλανήτης δεν υπέφερε από εσάς , υποφέρατε εσείς από αυτόν. Για θυμήσου, η ‘’καθαρή’’ Γη σας και η αμόλυντη ατμόσφαιρα της, πόσο βοηθητικές ήταν για εσάς όταν ζούσατε στη φύση σαν ξωμάχοι; Πεθαίνατε μέσα στις ‘’καθαρές’’ σπηλιές σας από αρθριτικά στα 25 σας χρόνια. Σας καταβρόχθιζαν τα θηρία και τα ηφαίστεια δεν σταματούσαν να σας καίνε με το μένος της λάβας τους. Γεννούσατε δέκα παιδιά για να σας μείνει ένα. Πεθαίνατε με φρικτούς πόνους από μια τόσο απλή ασθένεια όσο μια πέτρα στη χολή… και όσο για τον καρκίνο ήταν μια αρρώστια που σας χτυπούσε και τότε αλλά δεν είχε ακόμη όνομα. Μούμιες στο νεκρικό τους περιτύλιγμα είχαν πεθάνει από καρκίνο χωρίς να υπάρχει μόλυνση στο περιβάλλον ή ραδιενέργεια στη θάλασσα. Τσάμπα φασαρία κάνετε και πιστεύετε πως ο πλανήτης σας προσπαθεί να σας εκδικηθεί. Ζείτε πολύ καλύτερα τώρα, παρά ποτέ κάτω από τον μολυσμένο ουρανό σας και τα λιωμένα σας παγόβουνα. Όταν θα θέλει να σας τελειώσει δεν χρειάζεται να στείλει κάποιον σαν εμένα. Ένα απλό τίναγμα σας έχει… Πρέπει να ξέρεις πως η αναρχία με θρέφει, η πειθαρχία με περιορίζει, αλλά έχω υπομονή και θα περιμένω. Να δούμε ποιος θα αντέξει περισσότερο…εσείς ή εγώ; Θα περιμένω για να σας στερήσω κάθε τι απαραίτητο, κάθε τι αναγκαίο και χρήσιμο, κάθε τι που σας κάνει ευτυχισμένους. Δουλειά μου να σπέρνω το πένθος και τη δυστυχία. Θα σας δοκιμάσω.

ΒΑΣΙΑ : Δεν είσαι άνθρωπος και δεν καταλαβαίνεις. Δεν έχεις διαβάσει ποίηση, λογοτεχνία, δεν έχεις διαβάσει παραμύθια, δεν έχεις ανακαλύψει τη μαγεία του κινηματογράφου. Όσες προσπάθειες και να κάνεις για να μας στερήσεις τα χρήσιμα πρέπει να ξέρεις πως στη ζωή την ομορφιά την φέρνουν τα άχρηστα, όπως έγραψε κάποτε κάποιος μεγάλος συγγραφέας. Τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο είναι τα ‘’άχρηστα’’ , τα παγώνια, τα κρίνα, οι λευκοί κύκνοι… και αυτά δεν μπορείς να τα εξαφανίσεις. Είσαι πραγματικά πολύ άσχημος από κοντά. Δεν θα μπω στον κόπο όμως να σε περιγράψω. Το απίστευτο δεν περιγράφεται. Ο Όμηρος δεν περιέγραψε ποτέ την απίστευτη ομορφιά της Ελένης. Γιατί να περιγράψω την απίστευτη ασχήμια σου; Ας σου δώσει ο καθένας το πρόσωπο των πιο άσχημων φόβων του…

CONID 19 : Με κολακεύεις… Κάνω το καλύτερο μου. Κάνω το μεγαλύτερο κακό για το οποίο είμαι προγραμματισμένος.

ΒΑΣΙΑ : Θα σε ‘’ευχαριστήσω’’ για τις απαντήσεις σου, αλλά όπως καταλαβαίνεις δεν μπορώ να σου απλώσω το χέρι…

COVID 19 : Σε περίμενα πιο θαρραλέα…

ΒΑΣΙΑ : Κι εγώ σε περίμενα… Είδα στον ύπνο μου πως περπατούσα σε χωράφια οργωμένα, με τα χώματα φρεσκοσκαμμένα και ανοιχτά… Κάνεις τη δουλειά σου σε καταλαβαίνω. Ένα δεν σου συγχωρώ από όσα δεινά μας έχεις φέρει. Ο θάνατος αναμενόμενος στη ζωή μας και δεν σου κακιώνω γι’ αυτό . Κάποτε, με κάποιο τρόπο όλοι θα φύγουμε από τη ζωή. Θάνατος εύκολος ή δίκαιος δεν υπάρχει. Θάνατος μέσα στο ροδόνερο στολισμένος με γαρυφαλλοκάρφια δεν υπάρχει για κανέναν μας.
Τον αποχαιρετισμό που δεν μας αφήνεις να κάνουμε σε αυτούς που αγαπάμε δεν σου συγχωρώ. Να μην μπορούμε να αποτίσουμε φόρο τιμής και αγάπης σε αυτούς που ‘’φεύγουν’’. Μας στέρησες το νεκροφίλημα και μια αγκαλιά λουλούδια… ‘’Σχεδόν’’ COVID 19 είσαι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ.

Αφιερωμένο στο Μάνο Μαλέλη. Μάνο θα μας λείπεις…

Ποιο τραγούδι όταν το ακούς σου ανεβάζει τη διάθεση και το αφιερώνεις στον κόσμο;

Αυτές τις ημέρες ακούω δύο τραγούδια συνεχώς. Ένα από αυτά που” χαίρεσαι ” τη μελαγχολική διάθεση που σου προκαλεί όταν είσαι καλά και που η ασπρόμαυρη  αισθητική του ταιριάζει με τις ημέρες που διανύουμε.  Ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, λίγο συνωμοτικό, αλλά και εκκωφαντικά ”σιωπηλό” το ”The Sound of Silence” στην εξαιρετική διασκευή των Disturbed. Στίχοι που μιλούν στην ψυχή και στην εποχή μας… 

Και το άλλο…Αχ! το άλλο! Ένα τραγούδι αγάπης,  απελπισμένο, που μιλά για έρωτες ανικανοποίητους. Αυτούς τους πολύ δυνατούς που κάνουν τους ανεμόμυλους του μυαλού να γυρνούν ασταμάτητα τις φτερωτές τους. Ένα τραγούδι φτιαγμένο για χρυσαφένιους αμμόλοφους , για βεράντες πάνω από θάλασσες ανοιχτές, για σεμνά κοιμητήρια που τα λούζει  τη βροχή.  ”The windmills of your mind”  το παλιό, από την Alison Moyet. Τότε, που ο Στιβ Μακ Κουίν και η Φαίη Νταναγουέι μπορούσαν να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται στην ”Υπόθεση Τόμας Κράουν”…Τότε, που ο κόσμος ήταν μια χιονόμπαλα  που γλιστρούσε  στο βουνό… Τότε, που ο κόσμος ήταν  ένα πολύχρωμο μπαλόνι καρναβαλιού… Τότε, που ο κόσμος ήταν  ένα μήλο που περιστρεφόταν σιωπηλά στο διάστημα…

Μια ευχή στον κόσμο…

Θα μας ευχηθώ να βγούμε  πιο σοφοί από αυτή την περιπέτεια μας και να είμαστε πάλι όλοι εδώ, όλοι μαζί, για να  γιορτάσουμε την ηρωική μας Έξοδο! Παράσημο θα το έχουμε στη ζωή μας πως κληθήκαμε να γίνουμε μέρος της ιστορίας της  ανθρωπότητας…είναι λίγο αυτό; Αρκεί να προσέξουμε και να δείξουμε υπευθυνότητα. Ο COVID 19 υπάρχει!  Θυμηθείτε πως μερικές φορές Ελευθερία μπορεί να είναι  και η επιλογή της ”φυλακής” μας …

Άννα Μουσογιάννη σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και την … πρόκληση! 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Βάσια Μαυράκη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Σεπτεμβρίου του 1967.Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο αγοριών.Τώρα πλέον ζει και εργάζεται μόνιμα στην Αθήνα,μια και τα προηγούμενα χρόνια ταξίδεψε και έζησε σε πολλά και διαφορετικά κράτη,αλλά και πόλεις της Ελλάδας,λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων του συζύγου της(στρατιωτικός πιλότος).Τα ταξίδια της αυτά αποτελούν πηγές της έμπνευσης της και πολλές φορές συνδέονται άμεσα με τις συγγραφικές αναφορές της. Αν και έχει κάνει σπουδές στην ψυχολογία,τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με τη συμβουλευτική αστρολογία σε ένα νέο και εξελιγμένο κλάδο της, που συνδυάζει με επιτυχία και τις δύο επιστήμες,τον κλάδο του Empathetic Astrological Approach. Ειδικεύεται επίσης στο Human Design, αρθρογραφεί σε γνωστά αστρολογικά περιοδικά και site και έχει έντονη συμμετοχή σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Βιβλία της : “Χίλια χρόνια μετά… και άλλα χίλια” και ” Ο Καπήλαρης” από εκδόσεις Ιβίσκος.