@επιμέλεια Άννα Μουσογιάννη

Σήμερα #μενουμεσπιτι με την Ευδοκία Σταυρίδου

Πώς περνάει τις ημέρες «εγκλεισμού» ένας συγγραφέας;

Η μοναχικότητα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της συγγραφής. Είναι τόσο πολύ οικείος για μένα ο «εγκλεισμός». Βέβαια εδώ έχουμε μια τεράστια διαφορά. Άλλο προσωπική επιλογή και άλλο να σου το επιβάλουν. Υπάρχουν λοιπόν στιγμές που θέλω να φύγω από τα «δεσμά» μου και να συναντήσω τους αγαπημένους μου. Όμως επειδή ακριβώς είναι αγαπημένοι μου και πολύτιμοι για μένα, αμέσως σκέφτομαι πως όλο αυτό είναι πολύ λίγο μπροστά στο να ανταμώσουμε όταν πια η απειλή θα έχει καταλαγιάσει. Το σημαντικό τη δεδομένη στιγμή είναι να βγούμε όσο το δυνατόν αλώβητοι από αυτή τη δοκιμασία. Η αναμονή και η προσμονή εμπεριέχουν πάντα την ελπίδα. Γράφω λοιπόν το τρίτο μου μυθιστόρημα πιο εντατικά, επικοινωνώ τηλεφωνικά με τους ανθρώπους μου κάθε μέρα, ακούω μουσική και απολαμβάνω μικρές βόλτες στην αυλή του σπιτιού μου γιατί την άνοιξη δεν την σταματά κανένας «εγκλεισμός».

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Το τρίτο μου μυθιστόρημα έχει αφετηρία ιστορικά γεγονότα και απαιτεί πολλή έρευνα και μελέτη. Το διάβασμά μου λοιπόν επικεντρώνεται σε ιστορικά βιβλία ή ακόμα και μυθιστορήματα που αναφέρονται στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Αν αυτή η χρονική περίοδος και αυτά που βιώνουμε ήταν μυθιστόρημα τι τίτλο θα έδινες;

Θα του έδινα τον τίτλο «Αναγέννηση» γιατί ένα αρνητικό γεγονός ποτέ δεν έρχεται μόνο του. Πάντα υπάρχει κάποιος λόγος ακόμα και αν περάσουν χρόνια μέχρι να το αντιληφθούμε. Για το συγκεκριμένο λοιπόν έχω να πω πως είναι σαν να μπήκαν οι ζωές μας σε παύση. Ξυπνήσαμε ένα πρωί και όλα ήταν παγωμένα. Αναγκαστήκαμε να μείνουμε στα σπίτια μας και να βγαίνουμε μόνο με χαρτί εξόδου. Κι όμως όλο αυτό μας δίνει τον χρόνο να κάνουμε ενδοσκόπηση. Να συνομιλήσουμε με τον εαυτό μας. Να δούμε τις σχέσεις μας. Να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας μα και όσων θεωρούμε δικούς μας ανθρώπους. Οι σχέσεις κρίνονται στα δύσκολα και εδώ θα κριθούν πολλές. Όταν τελειώσει όλο αυτό πιστεύω θα είμαστε καλύτεροι άνθρωποι γιατί θα έχουμε συνειδητοποιήσει τη ευθραυστότητά μας και θα κρατήσουμε τα σημαντικά και τα όμορφα. Γιατί τελικά καμιά σημασία δεν έχει αν μένεις σε παλάτι ή καλύβα. Σημασία έχει η σφιχτή αγκαλιά που μέσα της θα νοιώσεις την ασφάλεια του κόσμου όλου.

Και τώρα ήρθε η ώρα του challenge: σου πετάω την «πένα» και θέλω να μας γράψεις μια σύντομη ιστορία με θέμα τον Κορωνοϊό, ό,τι σου έρχεται στο μυαλό.

Ανοίγοντας τα μάτια της κάθε πρωί το βλέμμα της έπεφτε στη μικρή κόκκινη βαλίτσα που δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει. Με πόση χαρά την είχε ετοιμάσει να πάει να τον συναντήσει. Μήνες τώρα σχεδίαζε την έκπληξη που ήθελε να του κάνει. Όλα τα είχε δει μέσα στις σκέψεις της μα περισσότερο απ’ όλα την έκπληξη στα μάτια του μόλις άνοιγε την πόρτα. «Δεν άντεξα άλλο μακριά σου», θα του έλεγε μόνο κι εκείνος θα την έσφιγγε στην αγκαλιά του και θα την φιλούσε ατελείωτα. Μα την πρόλαβε η απαγόρευση… Το εισιτήριό της ακυρώθηκε, της επιστράφηκε όλο το ποσό λες και επιστρέφονται οι στιγμές που στερούνται οι άνθρωποι. Τις πρώτες μέρες αδυνατούσε να το αποδεχθεί μα σιγά σιγά κατάλαβε πως αυτό το τώρα ήταν μικρό μπροστά στο αύριο που έπρεπε όλοι μαζί να συμβάλουν ώστε να απομακρυνθεί ο κίνδυνος της πανδημίας του κορονοϊού. Άρχισε να κάνει θετικές σκέψεις και να ονειρεύεται και πάλι το ταξίδι της. Η ελπίδα της έδινε δύναμη και ένοιωθε ευγνώμων που η τεχνολογία τους επέτρεπε να μιλούν και να βλέπονται από τόσο μακριά. «Θα το περάσουμε κι αυτό», σκεφτόταν καθισμένη στον καναπέ ακούγοντας μουσική όταν χτύπησε η πόρτα. Η καρδιά της φτερούγισε τόσο δυνατά που νόμιζε θα σπάσει. Ήταν σίγουρη πως ήταν εκείνος όσο παράλογο κι αν φαινόταν. Δεν κοίταξε από το ματάκι της πόρτας, ούτε καν ρώτησε ποιος είναι. Απλά άνοιξε και τον είδε μπροστά της. «Δεν άντεξα άλλο μακριά σου», της είπε και τα μάτια της βούρκωσαν. «Τσίμπησέ με να σιγουρευτώ πως δεν βλέπω όνειρο», του είπε με δυσκολία. «Βρίσκομαι στην Ελλάδα δεκαπέντε μέρες», της είπε. «Μπήκα σε υποχρεωτική καραντίνα στο σπίτι μου δεκατέσσερις μέρες μα σήμερα τίποτα και κανένας δεν μπορούσε να με κρατήσει μακριά σου». Της σκούπισε τρυφερά τα δάκρυα που είχαν κυλήσει στα μάγουλά της και την έσφιξε στην αγκαλιά του. «Εδώ μαζί στον πιο υπέροχο εγκλεισμό που θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε», της είπε κι ακούμπησε τα χείλη του στα δικά της.

Ποιο τραγούδι όταν το ακούς σου φτιάχνει τη διάθεση;

«Stand by me» είναι θεωρώ η ουσία της κατάστασης που βιώνουμε. Μόνο αν σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο, του «κρατήσουμε» το χέρι με αγάπη έστω και μέσω τηλεφώνου, μηνυμάτων ή όποιου άλλου μέσου διαθέτουμε, και είναι τόσα πολλά σήμερα, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε όσο το δυνατόν πιο όμορφα την περιπέτεια του κορονοϊού. Μόνο μέσα από την αγάπη θα φτιάξουμε τον κόσμο μας πιο όμορφο.

Μια ευχή στον κόσμο και μια φωτο τραβηγμένη από το κινητό σου με ζωγραφισμένο ένα χαμόγελο!!

Δύναμη είναι να καταφέρνουμε να χαμογελάμε ακόμα και στα πιο δύσκολα. Ας κρατήσουμε λοιπόν το χαμόγελο διαρκώς ζωγραφισμένο στα πρόσωπά μας. Είθε όλοι να βγούμε γεροί από αυτή τη δοκιμασία., πιο δυνατοί και πιο ανθρώπινοι!

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Ευδοκία Σταυρίδου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Σκηνοθεσία Κινηματογράφου και Θέατρο. Η μεγάλη της αγάπη για το διάβασμα από τα νεαρά της χρόνια αποτέλεσε ερέθισμα ώστε να στραφεί στα μονοπάτια της γραφής. Ασχολήθηκε επίσης με τη δημιουργία θεατρικών ομάδων στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Γράφει ποιήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα τα οποία έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά. Το “Κάποτε στη Μυτιλήνη” είναι το πρώτο της μυθιστόρημα το 2017 ενώ το 2018 ακολουθεί το “Βαθιά νερά” από τις Εκδόσεις Ωκεανός.