(Μέρες καραντίνας)


Το βήμα σου είναι ταχύ. Αγχωμένο..

Η πανδημία επιβάλει και δια του νόμου, περιορισμένες μετακινήσεις. Όσο το δυνατόν λιγότερες. Αν πρέπει να βγεις από το σπίτι, ζητάς και συνήθως παίρνεις, άδεια από τις αρμόδιες υπηρεσίες, στέλνοντας SMS γνωστοποιώντας το λόγο για τον οποίο θέλεις να μετακινηθείς..

Σήμερα είχες πολύ σοβαρό λόγο..

Σχεδόν κάθε απόγευμα, στέλνεις το SMS και βγαίνεις για περπάτημα, να μη σε καταπιεί τελείως ο καναπές.

Στην αραιοκατοικημένη περιοχή που μένεις και στους γραφικούς της δρόμους, είναι ζήτημα αν θα συναντήσεις ένα δύο ανθρώπους. Η συντριπτική πλειοψηφία τηρεί την καραντίνα με ευλάβεια. Υπάρχουν βέβαια και οι παπάρες εξυπνάκηδες..

Σήμερα όμως, ήταν ο εξαμηνιαίος σου έλεγχος στο νοσοκομείο, έπρεπε να βγεις απο το σπίτι, όχι μόνο για να πας στο νοσοκομείο για εξετάσεις, αλλά μετά έπρεπε να στηθείς στη αναμονή του κρατικού φαρμακείου για να πάρεις τα χάπια σου!

Οι ώρες πέρασαν. Σε πιθανό έλεγχο της Αστυνομίας, είσαι νομιμότατος, με άδεια, ταυτότητα κλπ. Εσύ όμως έχεις αγχωθεί!

Δεν είναι μόνο που βρέθηκες ανάμεσα σε αρκετό κόσμο, ύστερα από τρεις εβδομάδες που τηρείς πιστά την καραντίνα και προστατεύεις αποτελεσματικά την υγεία σου..

Όσο μπόρεσες, προστάτεψες τον εαυτό σου από τη σημερινή αναπόφευκτη συνάντηση και, έστω εξ αποστάσεως επαφή, με άλλους ανθρώπους.

Έχεις αγχωθεί και με το άλλο μεγάλο ζήτημα!

Λόγω της καραντίνας που έχει κηρύξει η Κυβέρνηση, το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας έχει σταματήσει!

Εσύ, ως ελεύθερος επαγγελματίας, αντιλαμβάνεσαι την κρισιμότητα της κατάστασης, όσον αφορά την οικονομική παράμετρο. Με απλά λόγια, θα πάρει αρκετό καιρό για να ξαναπάρει μπρος, από τη στιγμή που θα λήξει η καραντίνα!…

..και οι υποχρεώσεις τρέχουν!

Στα βήματα σου, εκείνο το απόγευμα, μετά το φαρμακείο, αποτυπώνεται το άγχος και ο φόβος σου για την επόμενη μέρα.

Βήματα αγχωμένα, ακανόνιστα, άρρυθμα..

Περπατάς και σκέφτεσαι την “επόμενη μέρα”.

Πάλι καλά που πρόλαβες και πλήρωσες σχεδόν όλους τους λογαριασμούς, πριν ξεσπάσει όλο αυτό!

Κόβεις το βήμα..

Στέκεσαι. Να πάρεις μια ανάσα..

Εκεί υπάρχει ένα πεζούλι. Κάθεσαι..

Ο ήλιος έχει αρχίσει να γέρνει και το φως δεν είναι τόσο έντονο..

Κοιτάς προς το ουρανό. Κάτι σου έχει τραβήξει την προσοχή! Κάτι πανέμορφο..

Είναι ένα μεγάλο σμήνος πουλιών! Πετάνε σχηματίζοντας τέλεια και πανέμορφα σχήματα! Πετάνε για ώρα και εσύ χαζεύεις συνεπαρμένος το πανέμορφο θέαμα!

Παρακολουθείς την πτήση του σμήνους για αρκετή ώρα, μέχρι να διαλυθεί και το κάθε πουλάκι να πάει στη φωλιά του και να κουρνιάσει, έως το επόμενο πρωινό.

Βλέπεις το σμήνος να πετά, σε τέλειο συντονισμό, να χάνεται πίσω από κτίρια και να επανεμφανίζεται στο φωτεινό ουράνιο ορίζοντα, να αλλάζει σχήματα, λες και κάθε φορά υπακούν σε κάποιο κοινό νου!

Θαυμάζεις την τελειότητα της φύσης. Την αλήθεια της..

Στο δρόμο υπάρχουν ελάχιστοι άνθρωποι. Κάποιοι έχουν σταματήσει ότι έκαναν και παρακολουθούν και αυτοί το θέαμα. Όλοι τους έχουν μία έκφραση θαυμασμού με έκπληξη μαζί..

Χαμογελάς. Για άλλη μία φορά η φύση, μέσα στην τελειότητα της, μας δείχνει την αλήθεια.

Ότι και να γίνει, όσα μέτρα και να ληφθούν, όση οικονομική ζημιά και να πάθουμε, τα πτηνά το επόμενο απόγευμα και κάθε απόγευμα, θα κάνουν την πτήση του σμήνους και μετά θα πηγαίνουν για ύπνο.

Ότι και να γίνει, το ίδιο πρέπει να κάνεις και εσύ.

Αύριο θα είναι μια καινούργια μέρα. Μια όμορφη μέρα.

Οι ζημιές θα διορθωθούν και τα προβλήματα θα λυθούν..

Σηκώνεσαι και συνεχίζεις το δρόμο σου!

Το βήμα σου τώρα είναι ανάλαφρο..