Είναι Χειμώνας και σκοτεινιάζει από νωρίς.

Ο νεαρός, που νωρίτερα έχει κατέβει στο Κέντρο της Αθήνας για κάτι δουλειές, κατευθύνεται προς τον κεντρικό σταθμό ΗΣΑΠ της Ομόνοιας, για να πάρει το τρένο και να επιστρέψει στο σπίτι του.

Αν και φαίνεται σαν εικοσάρης, ψηλός με φαρδιά πλάτη και αξύριστος, είναι δεν είναι δέκα πέντε ετών! Μεγαλοδείχνει. Ένα χαρακτηριστικό, το οποίο έχει εκμεταλλευτεί για να πηγαίνει σε έργα “ακατάλληλα για ανηλίκους” και τέτοια..

Αυτό το σκοτεινό χειμωνιάτικο απόγευμα, λίγο πριν τα μέσα της 10ετίας του 1980, βρίσκεται ανάμεσα σε πολύ κόσμο στην αποβάθρα του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, αναμένοντας το τρένο που θα τον πάει στο πατρικό του. Δεν πρέπει να αργήσει. Έχει σχολείο αύριο..

Όση ώρα περιμένει, κάνει αυτό που του αρέσει. Παρατηρεί τον κόσμο γύρω του..

Άνθρωποι, που επιστρέφουν σπίτια τους, μετά από μία εργάσιμη ημέρα. Κουρασμένοι οι περισσότεροι, αρκετοί εξαντλημένοι..

Φτάνει το τρένο και οι άνθρωποι εισέρχονται στο βαγόνι και στριμώχνονται. Σαρδελοποίηση!..

..όχι όμως για πολύ. Στους επόμενους σταθμούς αρκετοί κατεβαίνουν και ο κόσμος αραιώνει. Ο νεαρός έφηβος, με την άνεση του ευρύτερου, πλέον, οπτικού πεδίου και με την περιέργεια της ηλικίας του, συνεχίζει να παρατηρεί τους γύρω του..

Άνθρωπου κουρασμένοι, βλέμματα νυσταγμένα και απλανή. Άλλοι, όσοι μπορούν, έχουν ακουμπήσει τα κεφάλια τους να ξαποστάσουν και να πάρουν μια μικρή, έστω, τζούρα ξεκούρασης. Ακόμα περισσότερο κουρασμένες είναι οι γυναίκες. Αυτές, τις περισσότερες, στο σπίτι τις περιμένει και άλλη δουλειά. Νοικοκυριό..

Κάνεις εικόνα τους ανθρώπους που βρίσκονται στο τρένο, να επιστρέφουν σπίτια τους. Οι περισσότεροι συμβιβασμένοι, αν όχι ηττημένοι οικογενειάρχες. Επιστρέφουν σε μία καθημερινότητα, ισως μίζερη, ίσως εκνευριστική. Τους κάνες εικόνα να τσακώνονται με συζύγους, να μαλώνουν παιδιά, να χύνονται σε καναπέδες, να βλέπουν σαν παθητικοί δέκτες τηλεόραση, μέχρι να συρθούν στα κρεβάτια τους και το επόμενο πρωί να συνεχιστεί η ίδια διαδικασία..

Ο νεαρός έφηβος νιώθει το στομάχι του να σφίγγεται! Αναρωτιέται αν αυτό είναι το μέλλον που προδιαγράφεται και για εκείνον!

Μέχρι που το βλέμμα του πέφτει σε μια εικόνα ριζικά διαφορετική από το υπόλοιπο βαγόνι. Διαφορετική και από αυτό που είχε συνηθίσει..

Ένα ζευγάρι!

Ένα ζευγάρι, είναι αγκαλιασμένο! Είναι όρθιοι και έχουν ακουμπήσει στη γωνία του βαγονιού! Τα κεφάλια τους έχουν γείρει του ενός προς το άλλο και φιλιούνται!

Στα πρόσωπά τους έχουν σχηματιστεί χαμόγελα. Εκείνο το είδος χαμόγελου που έχουν οι άνθρωποι που αγαπιούνται βαθιά..

Είναι πάρα πάνω από φανερό, πως έχουν “αποκοπεί” από το υπόλοιπο βαγόνι και βρίσκονται στη δική τους, όμορφη, φούσκα!

Ο νεαρός, κοιτάει μαγεμένος!

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπει ερωτευμένα ζευγάρια στο τρένο, να εκφράζουν τον έρωτα τους. Νιάτα και έρωτας πάνε πακέτο..

Αυτή τη φορά όμως, τον μαγεύει η ηλικία του ζευγαριού!

Είναι και οι δύο, πατημένοι εξηντάρηδες!!

Κόντρα στο γενικότερα αντιαισθητικό και μίζερο περιβάλλον, ο 15αρης βλέπει κάτι που αναδύει ομορφιά και Πίστη!

Πίστη πως το αύριο μπορεί να είναι ομορφότερο και καλύτερο!

Πίστη πως οι άνθρωποι δεν πρέπει να το βάζουν κάτω και να συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από αυτό που θέλουν και αξίζουν..

…και οι άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι, αξίζουν πολλά!

Αξίζουν να ερωτευτούν και να παραμείνουν ερωτευμένοι!

Αξίζουν πολλές ευκαιρίες στον έρωτα.

Αξίζουν να είναι ερωτευμένοι και σε μεγάλη ηλικία..

Ο νεαρός κοιτάει το ζευγάρι σα μαγεμένος! Γρήγορα απέστρεψε το βλέμμα του από ντροπή! Δεν ήθελε να τον δουν που τους έβλεπε..

Έφτασε στη στάση του..

Κατέβηκε και κατευθύνθηκε προς το σπίτι του.

Ο κόσμος απόψε το βράδυ, είναι λίγο περισσότερο όμορφος..