Ο Μιχάλης παρκάρει το αμάξι του, κλειδώνει και με βαριά βήματα κατευθύνεται προς την πολυκατοικία που είναι το διαμέρισμα που νοικιάζει. μιά μικρή, καταθλιπτική γκαρσονιέρα 30 τετραγωνικών..

Σήμερα δε βρήκε να παρκάρει κοντά στο σπίτι. Η γειτονιά έχει σοβαρό πρόβλημα με τη στάθμευση και σήμερα αναγκάστηκε να βάλει το αμάξι του αρκετά πιό μακριά από το σπίτι. Λεφτά για ιδιωτικό πάρκινγκ, ούτε λόγος! Να και κάτι καλό, που το αυτοκίνητο του είναι μικρό και παλιό. Κανείς δε θα του το πειράξει, λόγω παλαιότητας και ανύπαρκτης αξίας. Πάλι καλά..

Με βαριά βήματα, τα βήματα της παραίτησης, κατευθύνεται προς το σπίτι του. Άλλη μια μέρα εργασίας, έφτασε στο τέλος της. Τώρα έχει ελεύθερο χρόνο να κάνει ότι θέλει.

Μόνο που ο Μιχάλης, δε θα κάνει ότι θέλει. Δε μπορεί..

Τα περιορισμένα οικονομικά του, το μόνο που του επιτρέπουν είναι να επιβιώσει. Όχι να ζήσει. Μπορεί να νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα, σαν αυτό που ήδη είναι, αλλά δε μπορεί να μείνει σε ένα καλύτερο.

Παρηγοριέται στη σκέψη πως τουλάχιστον έχει κάπου να μείνει. Μόνο που τα σπίτια δεν είναι για να μένουμε, αλλά για να ζούμε σε αυτά!

Ο Μιχάλης δεν είναι ούτε 40 χρονών και νιώθει τη ζωή του να του ξεγλιστρά. Αν δεν του έχει ήδη ξεγλιστρήσει. Έχει βαρεθεί!

Κυρίως έχει βαρεθεί τα ψέματα. Αυτά που λέει διαρκώς στον εαυτό του, προσπαθώντας να παρηγορήσει τη καταθλιπτική του κατάσταση.

Βαρέθηκε να πηγαίνει στην ίδια δουλειά, που δεν αναγνωρίζεται η αξία του και να τον προσπερνούν άλλοι με λιγότερα προσόντα!

Βαρέθηκε να βλέπει τους περισσότερους γύρω του να προοδεύουν, να κάνουν σχέσεις και οικογένειες και αυτός να είναι μόνος, γιατί δε μπορεί να υποστηρίξει μία σχέση.

Ακόμα δεν έχει σαρανταρίσει και νιώθει πως η ζωή του έχει τελειώσει. Πως μέχρι εδώ ήταν και εδώ θα μείνει. Στη μικρή γκαρσονιέρα, στην καταθλιπτική πολυκατοικία με όλους τους γύρω θορύβους, κολλημένος εδώ για πάντα, χωρίς ούτε καν αξιοπρεπείς διακοπές να μπορεί να πάει. Ακόμα και εκεί, προκειμένου να πει στον εαυτό του άλλο ένα ψέμα, αυτό των διακοπών, φορτώνεται σε συγγενείς γενόμενος αποδέκτης της κάθε λογής κριτικής.

Μπαίνει στο διαμερισματάκι του και κάνει τις ίδιες μηχανικές κινήσεις, που κάνει κάθε μέρα.

Τις ίδιες κινήσεις που με θανατηφόρα ακρίβεια καταλήγουν στον ξεθωριασμένο καναπέ, δώρο μιας γριάς γειτόνισσας που πάντρεψε την εγγονή της και μπροστά στην τηλεόραση..

Ο Μιχάλης όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Ένας παραιτημένος 40άρης, που δεν έχει να περιμένει τίποτα από τη ζωή του. Κάποτε, όχι και τόσο πίσω, ήταν αλλιώς! Ήταν… ζωντανός!

Πιτσιρικάς και στο μεγαλύτερο μέρος των νεανικών του χρόνων, ήταν ο εξυπνότερος της παρέας του! Το παρατσούκλι του ήταν “Περίεργος”.

Όντως. Ο Μιχάλης, ως παιδί και νεαρός, ήταν περίεργος. Του άρεσε να ψάχνει, να διαβάζει, να μαθαίνει!

Όποιος ψάχνει και μαθαίνει, ξέρει! Όποιος ξέρει, αναπτύσσει ένα προσόν, σχεδόν ακαταμάχητο! Αναπτύσει, αυτοπεποίθηση..

Ο Μιχάλης εκείνα τα χρόνια είχε ακλόνητη αυτοπεποίθηση. Ήταν τότε που έκανε πράγματα! Ήταν μπροστά από τους υπόλοιπους!

Μέχρι που κάτι έγινε και άρχισε να επιβραδύνει. Μέχρι που έμεινε στάσιμος. Μέχρι που όλοι οι άλλοι, ο ένας μετά τον άλλο τον ξεπέρασαν.

Με τσακισμένη αυτοπεποίθηση, ο Μιχάλης άρχισε να συμβιβάζεται με όλο και λιγότερα, μέχρι που κατάντησε ο αξιολύπητος και χωρίς προοπτική μεροκαματιάρης..

Ούτε ο ίδιος δε θυμάται τι έγινε και άλλαξε τόσο πολύ! Πως αυτός με το τόσο τσαγανό, έγινε ένα φοβισμένο πλάσμα, που φοβάται να διεκδικήσει και να κερδίσει!

Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Μιχάλης, εδώ και χρόνια δεν έχει πλέον περιέργεια για τον κόσμο. Δεν τον ενδιαφέρει να μάθει κάτι νέο. Κάτι καινούργιο.

Σαν παθητικός δέκτης, κάθεται απέναντι από την τηλεόραση, μέχρι να πάει “αργά”, για να συρθεί στο μοναχικό του κρεβάτι. Το πρωί η διαδικασία θα επαναληφθεί..

Αργά το βράδυ, αφού είχε αποκοιμηθεί, τον επισκέφθηκε στα όνειρα του ο νεαρός εαυτός του. Εκείνο το όμορφο, γεμάτο θετική ενέργεια και αισιοδοξία παιδί.

Τον κοίταξε με παράπονο.

“Γιατί με σκότωσες;!”, τον ρώτησε. Απάντηση δεν πήρε..

Επέμεινε. “Γιατί σταμάτησες να είσαι περίεργος και με οδήγησες στην ασφυξία και στον αφανισμό;!”

Εκείνο το πρωί ο Μιχάλης ξύπνησε προβληματισμένος. Είχε δει ένα περίεργο και έντονο όνειρο! Ποιός ήταν εκείνος ο πιτσιρικάς στο όνειρο του;! Κάπου τον ήξερε..

Λίγο αργότερα, βγαίνοντας από την πολυκατοικία, πηγαίνοντας προς το αυτοκινητάκι του, έπεσε πάνω στον κυρ Νίκο. 70άρης ο κυρ Νίκος, αλλά με ολοζώντανα νεανικά μάτια! Χαιρόσουν να τον βλέπεις.

Ο Μιχάλης πάγωσε! Έμεινε στη μέση του δρόμου και με το βλέμμα του παρακολουθούσε εκείνον τον 70άρη έφηβο! Τότε θυμήθηκε από που ήξερε το νεαρό του ονείρου του! Ήταν ο νεαρός Μιχάλης. Ο εαυτός του πριν 20 χρόνια..

Αυτό είναι! Θα αναστήσει το παιδί μέσα του!

Το βήμα του αλάφρυνε! Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. Όταν έφτασε στη δουλειά η Αννούλα στην υποδοχή ήταν η πρώτη που παρατήρησε πως σήμερα δείχνει πολύ όμορφος..