Από την Ισμήνη Χαρίλα

Στις 6 Απριλίου 1453 ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄, ως επικεφαλής του Οθωμανικού στρατού, ξεκίνησε την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης η οποία ολοκληρώθηκε την Τρίτη 29 Μαΐου 1453 με την Άλωση.

Με αφετηρία επομένως το σημαντικό αυτό ιστορικό γεγονός η συγγραφέας Βησσαρία Ζορμπά Ραμμοπούλου στο νέο της εφηβικό μυθιστόρημα «Οι Ματαιωμένοι Αρραβώνες – Η 29η Απρίλη 1453» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη, επιχειρεί να μεταλαμπαδεύσει στα παιδιά τη γνώση της «ιστορίας και της ζωής που οδηγεί σε μία ενσυνείδητη – όχι αφελή και ανεδαφική – αισιοδοξία μία δυναμική αλλά και ευαίσθητη στάση ζωής τόσο απέναντι στα ατομικά προβλήματα όσο και απέναντι στον πάσχοντα συνάνθρωπο», όπως ανέφερε σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στο Writer’s Gang.

Βασικοί πρωταγωνιστές του εν λόγω έργου λοιπόν είναι δυο ερωτευμένοι νέοι, η Ιζαμπώ και ο Τραϊανός, που δεν μπορούν να ομολογήσουν τη σχέση τους στις οικογένειές τους, λόγω των διαφορετικών θρησκευτικών αντιλήψεων που θέτουν εμπόδια στην ένωση μιας Ορθόδοξης Κωνσταντινουπολίτισσας και ενός Καθολικού Γενουάτη. Η Άλωση, η καταστροφή, ο αναγκαστικός χωρισμός και ο θάνατος των οικείων τους προλαβαίνουν δυστυχώς τα σχέδιά τους για την αποκάλυψη του ερωτικού μυστικού τους και τους φέρνουν αντιμέτωπους με δυσχερείς καταστάσεις που δοκιμάζουν τα όρια της αντοχής, της επιμονής και της υπομονής τους.

Έχοντας διαφύγει πλέον και οι δυο στη Βενετία και αγνοώντας ο ένας την τύχη του άλλου, ελπίζουν ότι θα ξαναβρεθούν και γι’ αυτό αναζητούν τα ίχνη που θα τους οδηγήσουν στην επανένωσή τους.

Μέσω λοιπόν της αγωνιώδους αυτής έρευνας και της προσπάθειας της Ιζαμπώς να ανταπεξέλθει στη νέα πραγματικότητα αντλώντας κουράγιο από τις ευτυχισμένες αναμνήσεις του παρελθόντος, η συγγραφέας ξεδιπλώνει το νήμα των ιστορικών γεγονότων που οδήγησαν στην Άλωση.

Με γλώσσα απλή και προσιτή στους νεαρούς αναγνώστες και αδρές περιγραφές που αποτυπώνουν τον πόνο και την ανησυχία της αμφιβολίας για το μέλλον, δίχως όμως να τρομοκρατούν, η δημιουργός καταγράφει όλες τις βίαιες επιπτώσεις ενός πολέμου. Την απώλεια φίλων και συγγενών, την άγνοια για τη μοίρα αγαπημένων, την κάθε μορφή συναισθηματικής, οικονομικής και σωματικής εκμετάλλευσης των προσφύγων που αποδεικνύει εμπράκτως πόσο σκληρός και κακός μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος για τους συνανθρώπους του και κυρίως την αναμέτρηση όλων με τον ίδιο τους τον εαυτό και την ικανότητά τους να αρχίσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από το μηδέν ξέροντας ότι δεν υπάρχει κανένα στήριγμα και κανείς για να εμπιστευθούν. Ξένοι ανάμεσα σε ξένους, εκτεθειμένοι σε πάμπολλους κινδύνους, υιοθετώντας μοντέλα συμπεριφοράς που εν καιρώ ειρήνης θα απέφευγαν με κάθε τρόπο και παλεύοντας να κερδίσουν ξανά το δικαίωμα στη ζωή.

Ο Τραϊανός και η Ιζαμπώ επομένως δεν είναι η αντίστοιχη ερωτική ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας ή του Αρμάνδου και της Μαργαρίτας που είχαν να αντιμετωπίσουν απλώς τις γονεϊκές αντιδράσεις για τον δεσμό τους. Αντιθέτως υπερβαίνουν την εποχή τους και μετατρέπονται σε σύμβολα ανθρώπων που βιώνουν τις τραγικές συνέπειες ενός πολέμου, ανεξαρτήτως χρόνου και τόπου και ανάγονται σε δυο μάρτυρες που επιβιώνουν για να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα ότι πάντα υπάρχει μια αχτίδα φωτός στο έρεβος της καταστροφής και της διάλυσης.