@επιμέλεια Άννα Μουσογιάννη

Τι ομορφιά αντίκρυζαν τη μάτια της! Μια ιεροτελεστία αισθήσεων, αρωμάτων και χρωμάτων συντελούσαν εκεί έξω. Ένας καταπράσινος καμβάς με έντονες κίτρινες πινελιές – το κίτρινο από τα ηλιοτρόπια που καρτερούσαν κάθε πρωί με πόθο το βλέμμα του ήλιου κι όταν εκείνος έφευγε για να παραχωρήσει τη θέση του στη νύχτα, έγερναν τα κεφάλια τους στο πλάι μέχρι την επόμενη ανατολή. Εραστές που λαχταρούσαν το επόμενο άγγιγμα.

“Το καλοκαρί εκείνο” της Νατάσας Γκουτζικίδου από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα ρίχνει το γάντι στο όνειρο και δε φοβάται την ομίχλη…

Η αυλαία ανοίγει στη μαγευτική Τοσκάνη. Χανόμαστε στο ηλιοβασίλεμα κάπου ανάμεσα στους αμπελώνες και το κάστρο ακολουθώντας την κεντρική ηρωίδα την Αντζελίνα. Γνωρίζουμε την οικογένεια της και τους ανθρώπους της ζωής της : Το Φάμπιο, την Κιάρα, το Μάσιμο, τον Αλέσιο και εκείνον…τον Τζιοβάνι που εμφανίστηκε έτσι ξαφνικά στη ζωή της. Τους ένωσε η μαγευτική φωνή της ένα δειλινό και έπειτα εκείνος έφυγε έτσι ξαφνικά όπως εμφανίστηκε παίρνοντας μαζί και την καρδιά της…

Μετά από καιρό τη βρίσκουμε στη Ρώμη ως φοιτήτρια με την Έμι και τη Λούσυ, τις δύο της φίλες, να σχεδιάζουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Λευκάδα. Τι παιχνίδια παίζει άραγε η μοίρα στους ανθρώπους; Ό,τι γράφει δε ξεγράφει λέει μια λαϊκή παροιμία για να μας επιβεβαιώσει η ιστορία τούτη. Η Ατζελίνα από την πρώτη στιγμή ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά για έναν ξένο τόπο. Η Κυρά είναι το πρόσωπο κλειδί για τη ροή της ζωής της η οποία έμελλε να ανατραπεί. Γιατί άραγε έδωσε να διαβάσει το ημερολόγιο της μια άγνωστη Ιταλίδα που ήταν γραμμένο στη γλώσσα της;

“Το καλοκαίρι εκείνο” είναι ένα μεγάλο κουτί παζλ που ο αναγνώστης καλείται με μεγάλη προσοχή να ενώσει τα κομμάτια για να συνθέσει την τελική εικόνα. Δεν είναι όμως εύκολο. Η συγγραφέας μέχρι το τέλος μας κρατάει με κομμένη την ανάσα. Τα κομμάτια του παζλ τη στιγμή που ενώνονται μεταξύ τους με ένα τρόπο μαγικό ξεκολλάνε. Τίποτα δεν προμηνύει το ανατρεπτικό τέλος. Η πένα της συγγραφέως απλή και λυτή χωρίς περιττά στολίδια που να αποσπούν τον αναγνώστη από την ιστορία η οποία ξετυλίγεται αργά και σταθερά κορυφώνοντας την αγωνία μας. Η Νατάσα Γκουτζικίδου σκιαγραφεί τους ήρωες της με προσοχή προσδίδοντας τους χαρακτηριστικά που συναντάμε και στην καθημερινότητα. Δεν υπάρχει “κακός” στην ιστορία της και αν ακόμα υπάρξει εντέχνως κάνει τον αναγνώστη να του δώσει έπειτα συγχωροχάρτι. Πίσω από έναν τραχύ χαραχτήρα κρύβεται μεγάλος πόνος. Κάποιες φορές οι συνθήκες είναι τέτοιες που μετατρέπουν τον άνθρωπο σε κάτι που δεν τον αντιπροσωπεύει. Το μεγαλείο της συγχώρεσης γαρ…

Το βιβλίο αυτό μας ταξιδεύει στην Τοσκάνη, τη Ρώμη και τη Λευκάδα και ενώνει το παρελθόν με το παρόν προκαλώντας μας έτσι να ταξιδέψουμε μαζί του. Μας μιλάει για τον έρωτα τον αγνό, το βαθύ, τον πραγματικό! Τον έρωτα που όταν συναντήσεις δεν υπάρχει πλέον γυρισμός. Η Ατζελίνα με τον Τζιοβάνι ένωθηκαν άυλα ένα απόγευμα στην Τοσκάνη ή μήπως όχι; Μας μιλάει επίσης για τον έρωτα που έρχεται απροειδοποίητα και μας ανατρέπει τη ζωή από το πουθενά. Όταν η Έμι συνάντησε το Χριστόφορο κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι! Μας μιλάει και για τον έρωτα χωρίς ανταπόκριση όπως αυτόν του Μάσιμο για την Αντζελίνα. Αυτόν που ένιωθε ο Αλφόνσο για τη Μαρία. Η καρδιά όμως κάνει τα δικά της κουμάντα και δε ρωτάει και όταν αποφασίσει να ενωθεί με μια άλλη είναι δύσκολο να σπάσει. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον και οι βγαλμένες υποσχέσεις μέσα από την καρδιά κάποια στιγμή πραγματοποιούνται όσο καιρός και να περάσει. Εξάλλου η Έλξη είναι μοιραία γυναίκα, αν δεν το θελήσει η ίδια κανείς δεν την πιάνει, αν πάλι έλθει δύσκολα ξεφεύγει κάποιος από τα δίχτυα της.

¨Το καλοκαίρι εκείνο” μας μιλάει επίσης για τη διεκδίκηση. Κάποιες φορές στη ζωή μας πρέπει να παλέψουμε γι αυτό που επιθυμούμε περισσότερο αλλιώς γίνεται σαράκι που μας τρώει την ψυχή.

Τόσο καιρό πίστευε ότι δεν είχε κάτι να κάνει, πώς έπρεπε απλώς να περιμένει ενώ στην πραγματικότητα είχε την επιλογή να κρατήσει η ίδια το τιμόνι της ζωής της αντί να προσμένει κάποιον άλλο να το κάνει γι αυτή…

Το βιβλίο ετούτο μας μιλάει ακόμα και για τη δύναμη της αλήθειας διότι η αλήθεια είναι φως και ό,τι και να γίνει πάντα θα διαλύει το σκοτάδι. Πόσο άραγε μπορεί κάποιος να ζει μέσα στο ψέμα; Για πόσο καιρό θα αποκρύπτεται η αλήθεια; Ο χρόνος είναι ο καλύτερος κριτής και αδέκαστος δικαστής συνάμα. Μας μιλάει και για την ομορφιά της φιλίας. Πώς διαφορετικοί χαρακτήρες δένουν αρμονικά μεταξύ τους λόγω του σεβασμού των ορίων του άλλου και τη συνειδητοποίηση της διαφορετικότητας της σκέψης. Η ενσυναίσθηση είναι το υλικό που τη στερεοποιεί!

Ένα βιβλίο γεμάτο γεύση, αρώματα. χρώματα και δροσιά. Ένα βιβλίο που στοχεύει στα καλοκαίρια της καρδιάς μας και σίγουρα το πετυχαίνει..

Απολαύστε το!! Προς το παρόν music pls και ένα ποτήρι κόκκινο δροσεερό κρασί…

Strawberries cherries and an angel’s kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine