Η ιστορία είχε δημοσιευθεί πριν σαράντα πάνω κάτω, χρόνια.

Ίσως να είναι αληθινή, ίσως όχι.

Μακάρι να είναι..

Ο διευθυντής του Δημοτικού σχολείου, επισκέφθηκε την αντιπροσωπεία αυτοκινήτων, για να παραγγείλει ένα πούλμαν για το σχολείο. Ήταν χαρούμενος που οι προσπάθειες των προηγούμενων μηνών απέδωσαν ένα αξιόλογο ποσό, ικανό για την αγορά ενός λεωφορείου, για να ικανοποιήσει τις ανάγκες μετακίνησης των μαθητών του σχολείου.

Επί ένα σχεδόν χρόνο, όλοι οι άνθρωποι του σχολείου είχαν στρωθεί στη δουλειά. Κάτι οι έρανοι, κάτι οι θεατρικές παραστάσεις που έστηναν οι δάσκαλοι, με πρωταγωνιστές τους μαθητές, κάτι οι χειροτεχνίες και τα διάφορα καλλιτεχνήματα που πωλούνταν και είχαν καταφέρει να μαζέψουν τα χρήματα για την πολυπόθητη αγορά!

Όλοι τους περίμεναν πως και πως την απόκτηση του λεωφορείου, που θα τους πήγαινε εκδρομές και βόλτες!

Περισσότερο όμως, το λεωφορείο θα έλυνε ένα χρόνιο πρόβλημα του σχολείου. Το πρόβλημα της μετάβασης από και προς τα σπίτια των μαθητών.

Τα περισσότερα παιδιά προέρχονταν από οικογένειες με περιορισμένα οικονομικά, που δεν τους επιτρέπουν να έχουν αυτοκίνητο. Οι ελάχιστοι γονείς που είχαν αμάξι, δε μπορούσαν, λόγω ωραρίων, να πηγαινοφέρνουν τα τέκνα τους.

Έτσι λοιπόν, ο Διευθυντής, είχε πολλούς λόγους για να είναι ικανοποιημένος, εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό που μπήκε στα γραφεία της αντιπροσωπείας.

Την προηγούμενη εβδομάδα, τα παιδιά του σχολείου είχαν λάβει την τελευταία, απαραίτητη, απόφαση.

Είχαν αποφασίσει για το χρώμα του πολυπόθητου και πολυαναμενόμενου λεωφορείου, που θα άλλαζε τη ζωή τους!

Κόκκινο!

Είχαν αποφασίσει το λεωφορείο να είναι κόκκινο! Πάνω απ όλα, να είναι το σωστό χρώμα!

Αυτό είχε στο νου του και ο διευθυντής, όταν τον πλησίασε ο προϊστάμενος της αντιπροσωπείας.

“Πρέπει να είναι σε κόκκινο χρώμα”, ήταν η πρώτη κουβέντα που ξεστόμισε στον ξαφνιασμένο πωλητή..

Ο προϊστάμενος, παλιός πωλητής και αυτός, με χρόνια προϋπηρεσίας στο χώρο, αγνόησε προς στιγμή το αίτημα του διευθυντή του σχολείου.

“Να δούμε πρώτα το πρακτικό κομμάτι κύριε”, του είπε και άρχισε να αραδιάζει διάφορα τεχνικά χαρακτηριστικά.

Ο διευθυντής άκουγε. Όταν ο προϊστάμενος πωλήσεων τελείωσε, επανέλαβε το αρχικό του αίτημα.

“Πρέπει να είναι σε κόκκινο χρώμα κύριε”, του είπε..

“Ξέρετε, έχουμε και σε άλλα χρώματα. Το κόκκινο είναι λίγο δύσκολο να βρεθεί σε λεωφορείο. Αφήστε που θα κοστίσει πάρα πάνω. Να, έχουμε ένα ομορφότατο μπεζ, που δε λερώνει και εύκολα”.

“Δεν καταλάβατε. Πρέπει να είναι κόκκινο! Οπωσδήποτε κόκκινο!! Είναι το χρώμα που επέλεξαν τα παιδιά!”, επανέλαβε έντονα ο διευθυντής!

Ο προϊστάμενος πωλήσεων, παρακινούμενος περισσότερο από το πείσμα της πολύχρονης εμπειρίας του στις πωλήσεις, επέμενε να αραδιάζει επιχειρήματα υπέρ της απόκτησης άλλου χρώματος, το οποίο, εκτός των άλλων, είναι και ετοιμοπαράδοτο!

Τίποτα! Κάθε φορά ήταν σα να έπεφτε σε τοίχο! Ο διευθυντής επέμενε! Κόκκινο!!

Κρύβοντας τον εκνευρισμό του και προκειμένου να μη χάσει τον πελάτη, ο προϊστάμενος πωλήσεων πήγε στο γραφείο του, προκειμένου να κάνει κάποια τηλεφωνήματα, για να βρεθεί πούλμαν στο επιθυμητό χρώμα! Κόκκινο..

“Τα κωλόπαιδα! Με κάτι τέτοια τα κακομαθαίνουν για να περνάει το δικό τους! Δάσκαλοι σου λέει μετά!”, είπε εκνευρισμένος στη γραμματέα του..

Τελικά βρέθηκε το επιθυμητό όχημα, στο επιθυμητό χρώμα! Τα νέα αναγγέλθηκαν στον διευθυντή του σχολείου, ο οποίος έδειξε την τεράστια ανακούφιση και χαρά του!

“Μα δακρύσατε;!” τον ρώτησε εμφανώς αιφνιδιασμένος ο προϊστάμενος! “Για όνομα του Θεού, σας τρομοκρατούν οι γονείς των παιδιών;! Μήπως θέλουν ένα χέρι ξύλο τα παλιόπαιδα;!!”, είπε μη μπορώντας να κρύψει το θυμό του και αμέσως μετάνιωσε που είπε δυνατά αυτό που εδώ και ώρα σκέφτονταν! Αν τώρα φύγει ο διευθυντής και πάει αλλού;!

Όμως ο διευθυντής δεν είπε τίποτα! Αξιοπρεπώς κοίταξε τον προϊστάμενο στα μάτια και επανέλαβε. “το χρώμα κύριε, είναι επιθυμία των παιδιών”. Έδωσε την προκαταβολή, υπέγραψε τα γραμμάτια των δόσεων και αποχώρησε..

“Τη Δευτέρα θα σας παραδώσω στο σχολείο ο ίδιος το λεωφορείο!”, είπε ο προϊστάμενος τη στιγμή που ο διευθυντής πέρναγε την έξοδο της αντιπροσωπείας.

Ήταν μια απόφαση που έλαβε την τελευταία στιγμή. Αυτός ο ίδιος θα το παρέδιδε και όχι ένας από τους οδηγούς της αντιπροσωπείας. Αν μη τι άλλο, ήθελε να δει από κοντά αυτά τα κακομαθημένα παιδιά!

Η Δευτέρα έφτασε. Στο σχολείο τα παιδιά είναι σε αναταραχή! Όπου να’ναι φτάνει το πούλμαν! Το πολυαναμενόμενο λεωφορείο! Ο διευθυντής τους είπε πως το βρήκε σε κόκκινο χρώμα, όπως το ήθελαν!

Το λεωφορείο έφτασε! Το οδηγεί ο προϊστάμενος πωλήσεων της αντιπροσωπείας!

Χαμός!

Τα παιδιά ουρλιάζουν από χαρά! Έχουν κυκλώσει το λεωφορείο και το αγκαλιάζουν!

Δεν χρειάζεται παρά μόνο λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβει ο προϊστάμενος πως κάτι δεν πάει καλά. Κάτι δεν πάει καλά με τα παιδιά!

Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα και καταλαβαίνει τι συμβαίνει!

Τα παιδιά είναι τυφλά!! Είναι σχολείο για τυφλά παιδιά!

“Καταλαβαίνεις τώρα, γιατί ήταν τόσο σημαντικό να είναι το χρώμα που επέλεξαν;”, ακούει δίπλα του τη γνώριμη, πλέον, φωνή του διευθυντή του σχολείου!

Ναι. Ο προϊστάμενος πωλήσεων τώρα κατάλαβε! Τώρα όμως, ούτε αυτός μπορεί να δει..

Τον έχουν τυφλώσει τα δάκρυα του…