από την Αναστασία Δημητροπούλου.

Λένε πως το να βρεις το σωστό επάγγελμα, ισοδυναμεί με το να βρεις την ψυχή σου πάνω σε τούτο τον κόσμο. Εκείνος το έκανε από πολύ νωρίς: βρήκε το ιδιανικό για τον ίδιο επάγγελμα, ορίζει και δωρίζει την ψυχή του μέσα από αυτό, και η επιτυχία του μοιάζει με τρένο χωρίς σταματημό. Ο συνθέτης κι ενορχηστρωτής Άρης Αντωνιάδης διαθέτει νιάτα, υψηλής στάθμης καλλιτεχνική παιδεία, ανεπιτήδευτη ωριμότητα και ένα ταλέντο που σαν ακούραστος ορειβάτης, κατακτά τη μία μουσική κορυφή μετά την άλλη. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Writer’s Gang μοιράζεται μαζί μας όλα εκείνα που τον πείθουν καθημερινά πως όταν δίνεις όλο σου τον εαυτό σε ό,τι δημιουργείς, παίρνεις πίσω πολλά περισσότερα, πως η μουσική είναι ένα ταξίδι κι όχι ένα λιμάνι, πως για να κατανοήσεις την επιτυχία χρειάζεται να την αντιληφθείς ως ανταμοιβή κι όχι ως στόχο, και πως η λογική θα σε πάει από το ένα στοιχείο στο άλλο, ενώ οι νότες θα σε πάνε παντού.

Άρη, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω θερμά για τη συνέντευξη που παραχωρείς στο Writer’s Gang κι εμένα. Λένε πως η μουσική είναι η μοναδική θρησκεία που διεκπεραιώνει όσα τάζει. Τι ήταν αυτό, λοιπόν, που έταξαν οι νότες στο συνθέτη / ενορχηστρωτή Άρη Αντωνιάδη και ο ίδιος το βλέπει να πραγματοποιείται όσο μεγαλώνει και εξελίσσεται;

Καταρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ το Writer’s Gang, κι εσένα προσωπικά Αναστασία, γι’ αυτή την όμορφη ευκαιρία. Οι νότες μου έταξαν ένα μεγάλο ταξίδι εξερεύνησης και αποτύπωσης του ψυχικού και πνευματικού κόσμου.

Θεωρώ πως η μουσική είναι μια πολυσύνθετη, κι εξαιρετικά δυνατή μορφή επικοινωνίας. Μπορεί να μας ξυπνήσει αναμνήσεις και συναισθήματα, να μας συγκινήσει, να μας ταξιδέψει σε μαγικούς, εξωτικούς κόσμους, να μας απαλύνει την ψυχή  … κι όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί να πει μια λέξη. Ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις είχε πει κάποτε πως η μουσική είναι ένα μείγμα τέχνης, τεχνικής, κι εμπειρίας – όχι μουσικής εμπειρίας, αλλά εμπειρίας ζωής. Όσο εξελίσσεται η ζωή μας, εξελίσσεται και η μουσική μας αντίληψη. Άρα η μουσική, σαν μέσο επικοινωνίας, παρέχει άπειρες δυνατότητες στον δημιουργό – που έχει μια ανάγκη έκφρασης – αφού πάντα θα αντικατοπτρίζει τον εσωτερικό του κόσμο, ο οποίος συνεχώς μεταβάλλεται.

Σπούδασες στο κορυφαίο κονσερβατόριο Manhattan School of Music στη Νέα Υόρκη, λαμβάνοντας μάλιστα και πλήρη υποτροφία από την Αμερικανική κυβέρνηση για τις προπτυχιακές σου σπουδές, πλήρη υποτροφία από το κονσερβατόριο για τις μεταπτυχιακές σου σπουδές, αποφοιτώντας με άριστα Τι περισσότερο διαθέτει η Αμερική όσον αφορά στο αντικείμενό σου, που δεν το διαθέτει η Ευρώπη, και πόσο εύκολο σού ήταν να αφήσεις την Κύπρο για να κυνηγήσεις το όνειρό σου;

Η Αμερική, κατά την άποψη μου, εξακολουθεί να είναι η χώρα της ευκαιρίας. Η χώρα που σου παρέχει την δυνατότητα και τα εχέγγυα να εξελιχθείς και να πραγματοποιήσεις τους στόχους σου.

Καταρχάς έχει ένα τρομερά δυνατό και πολυδιάστατο τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό σύστημα που προσφέρει μια σφαιρική μόρφωση στους φοιτητές. Ένας φοιτητής φυσικής, για παράδειγμα, πιθανότατα θα χρειαστεί να επιλέξει και μαθήματα φιλοσοφίας, λογοτεχνίας, μουσικής, ιστορίας κτλ., για να πάρει το πτυχίο. Αυτό για τον τομέα των τεχνών είναι κάτι το εξαιρετικά σημαντικό γιατί έτσι δημιουργείται ένα σχετικά μορφωμένο ακροατήριο το οποίο μπορεί να εκτιμήσει τις Καλές Τέχνες, και με το οποίο μπορεί πολύ εύκολα να επικοινωνήσει ένας καλλιτέχνης. Με άλλα λόγια, το σύστημα παράγει από μόνο του μια βιώσιμη βιομηχανία ακόμα και για τις λιγότερο εμπορικές, ας το πούμε, μορφές τέχνης όπως είναι η κλασσική μουσική. Περισσότερο σημαντικό όμως, είναι το υψηλό επίπεδο και η άριστη ποιότητα της εξειδικευμένης εκπαίδευσης που παρέχεται στους φοιτητές, ο καθένας στον τομέα του. Εγώ είχα την τεράστια τιμή να μελετήσω σύνθεση στο Manhattan School of Music με τον Δρ. J. Mark Stambaugh, καθηγητή της έδρας της σύνθεσης, μια μουσική διάνοια που μου άνοιξε τους καλλιτεχνικούς μου ορίζοντες και μου έμαθε «τα μυστικά», της τέχνης μου. Ο άνθρωπος αυτός, ακόμα και μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου, εξακολουθεί να με συμβουλεύει, να με στηρίζει, και να μου συμπαραστέκεται στις μουσικές μου περιπέτειες. Αυτό από μόνο του σας δίνει μια γεύση της εκπαιδευτικής εμπειρίας ενός φοιτητή στις Η.Π.Α.

Άλλο ένα από τα πλεονεκτήματα της Αμερικής είναι το γεγονός πως τα μεγάλα αστικά κέντρα των Ηνωμένων Πολιτειών (όπως είναι η Νέα Υόρκη, η Βοστόνη, το Λος Άντζελες) είναι ταυτόχρονα και κάποια από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά κέντρα παγκοσμίως. Οι σπουδαιότεροι καλλιτέχνες και οι μεγαλύτερες παραγωγές, είτε είναι Αμερικάνικες ή Ευρωπαϊκές, θα περάσουν από πόλεις όπως την Νέα Υόρκη. Επομένως, ένας φοιτητής μουσικής, όπως ήμουν εγώ, δεν έχει μόνο την ευκαιρία να παρακολουθεί ασταμάτητα υπερπαραγωγές και συναυλίες υψηλότατου επιπέδου, αλλά – αν είναι και λίγο τυχερός – μπορεί να έχει και την ευκαιρία να συνεργαστεί με καλλιτέχνες παγκόσμιας εμβέλειας.

Τέλος, πιστεύω πως, σε γενικές γραμμές, οι Αμερικανοί καλλιτέχνες και ακαδημαϊκοί – ακόμα και τα πολύ μεγάλα ονόματα – είναι πολύ πιο προσεγγίσιμοι σαν άνθρωποι (λόγω νοοτροπίας) από πολλούς Ευρωπαίους. Αυτό επιτρέπει στους νεαρότερους να διεισδύσουν πολύ πιο εύκολα στους Αμερικάνικους καλλιτεχνικούς κύκλους, παρά στους αντίστοιχους Ευρωπαϊκούς. Χωρίς βεβαίως να μειώνω με οποιοδήποτε τρόπο την Ευρωπαϊκή μουσική σκηνή, θεωρώ πως οι Η.Π.Α προσφέρουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες ανέλιξης για κάποιον που είναι διατεθειμένος να δουλέψει για την τέχνη του.

Προσωπικά, ήταν πάντα μεγάλο μου όνειρο να ζήσω την Δυτική μουσική εμπειρία: να φοιτήσω σε ένα μεγάλο κονσερβατόριο, πλημμυρισμένο από ανθρώπους με παρόμοια μουσικά ενδιαφέροντα, και να κατοικήσω σε μια πόλη που ξεχειλίζει από μουσική, θέατρο, όπερα, και τέχνες γενικότερα. Επομένως, δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο να αφήσω πίσω την ζωή μου στην Κύπρο για να κυνηγήσω το όνειρο μου. Την Κύπρο την κουβαλούσα, όμως, πάντοτε μέσα στην καρδιά μου και η ζεστασιά της μου έδινε δύναμη και ενέργεια.

Σε εξαιρετικά νεαρή ηλικία, έχεις ήδη πάρει μια γεύση αυθεντικής επιτυχίας συνθέτοντας μουσική για ταινίες και παρουσιάζοντας έργα σου ανά τον κόσμο. Εκτός από ταλέντο, προσήλωση, δράση και διαφοροποίηση, τι άλλο είναι για σένα επιτυχία; Δώσε μας τον προσωπικό σου ορισμό γι’ αυτήν, και κατά πόσο συμβάλλει στην ευτυχία σου.

Σίγουρα θα μπορούσε να μετρήσει κάποιος την επιτυχία με αριθμούς (εισιτηρίων, συνεργασιών …δολαρίων). Εννοείται πως όλοι οι δημιουργοί θέλουν να νιώσουν πως το έργο τους αρέσει στον κόσμο, και επιθυμούμε όλοι κάποια καταξίωση. Αυτό είναι ανθρώπινο. Πιστεύω, όμως, πως η αληθινή επιτυχία για ένα καλλιτέχνη είναι όταν καταφέρει, μέσω της τέχνης του, να επηρεάσει ουσιαστικά τις ζωές των γύρω του, και όταν το έργο του αντέξει το τεστ του χρόνου (καταστεί διαχρονικό). Πολλές φορές, ακούγοντας έργα μεγάλων συνθετών, όπως του Μπετόβεν ή του Μάλερ για παράδειγμα, συγκινούμαι αφάνταστα και δακρύζω. Κάποια από τα έργα τους μου κράτησαν συντροφιά στις δυσκολότερες μου στιγμές, δίνοντας μου θάρρος, και κάποια άλλα μου πολλαπλασίασαν την χαρά σε στιγμές ευτυχίας. Το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι κατάφεραν να δημιουργήσουν –  προ δεκαετιών – μουσική τόσο δυνατή, που να έχει την ικανότητα να αγγίξει την ψυχή μου σήμερα … αυτό για μένα είναι αληθινή επιτυχία, και ταυτόχρονα η απόλυτη ευτυχία.

Για κάποιους η σύνθεση της μουσικής είναι η αριθμητική των ήχων, η αρχιτεκτονική του πενταγράμμου, ένα ηχηρό θαυμαστικό στη ζωή μας και σπουδαία την κάνει το να μπαίνει με ευκολία στο αυτί του ανθρώπου και να εγκαταλείπει τη μνήμη του με δυσκολία. Τι νιώθει ο Άρης Αντωνιάδης όταν είναι μόνος με το πιάνο του, και τι όταν το εκάστοτε έργο του παίρνει σάρκα και οστά ενώπιον του κοινού;

Η μουσική έχει το εξής παράδοξο: ενώ είναι μια τέχνη  κοινωνική, που σκοπός της είναι να επικοινωνεί με τις μάζες, η διαδικασία δημιουργίας της είναι εξαιρετικά μοναχική. Ο συνθέτης αφιερώνει αμέτρητες ώρες προσπαθώντας να μεταμορφώσει εικόνες, ιδέες, και συναισθήματα σε ήχους που μετά πρέπει να βάλει σε μια σειρά, μια δομή, για να αποκτήσουν μουσικό νόημα. Για μένα η στιγμή της δημιουργίας, της αληθινής έμπνευσης, είναι μια μυσταγωγία, μια ψυχική ενδοσκόπηση: ο χρόνος σταματά, οι αισθήσεις οξύνονται, και τα μάτια της ψυχής ανοίγουν μπροστά στο απόλυτο άπειρο που ξεδιπλώνεται μπροστά τους. Είναι μια εμπειρία που μόνο αν την νιώσει κάποιος μπορεί να την κατανοήσει. Μετά την μαγική αυτή στιγμή έρχεται το τεχνικό μέρος, όπου ο συνθέτης πρέπει να μεταφράσει όλη αυτή την έμπνευση σε μια μουσική γλώσσα που να μπορούν οι μουσικοί να ερμηνεύσουν. Η στιγμή που ακούω ζωντανά ένα έργο μου είναι πάντα τρομερά συγκινητική: ο κύκλος της μουσικής επικοινωνίας ολοκληρώνεται, αφού η ιδέα που ξύπνησε μια καλή στιγμή στο μυαλό μου τώρα παίρνει σάρκα και οστά, και μεταφέρεται στον κόσμο μέσω της ενέργειας των ερμηνευτών επί σκηνής!

Ένα από τα μείζονα θέματα των τελευταίων μηνών που μάς έχει αλλάξει τους ρυθμούς της ζωής, αλλά και τη στάση μας απέναντί της, είναι η πανδημία του Covid-19. Πού σε βρήκε το lockdown, πώς το αντιμετώπισες και πώς επηρέασε τη δουλειά, αλλά κυρίως την έμπνευσή σου;

Σίγουρα ο Covid-19 και η καραντίνα επηρέασε τις ζωές όλων μας, σε διάφορα επίπεδα. Το lockdown τέθηκε σε ισχύ λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου στην Κύπρο από Νέα Υόρκη, όπου είχα μεταβεί για μια σειρά συναυλιών με έργα μου.  Σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, πολύ οδυνηρή για μένα ήταν η αδυναμία επαφής με μέλη της οικογένειας μου, και άλλων αγαπημένων μου προσώπων, ιδιαίτερα μέσα στις γιορτές του Πάσχα. Σε επαγγελματικό επίπεδο, σίγουρα η κρίση χτύπησε της τέχνες άσχημα. Προγραμματισμένες παραστάσεις ακυρώθηκαν, και προσωπικά εκτιμώ πως ο τομέας των τεχνών θα συνεχίσει να πλήττεται για αρκετό καιρό μετά την άρση των μέτρων. Από την στιγμή  που δεν  ξέρουμε για πόσο θα κρατήσει αυτή η κατάσταση, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προγραμματιστεί η καινούρια σαιζόν. Από την άλλη, σαν δημιουργός η περίοδος του lockdown μου προσέφερε αρκετό ελεύθερο χρόνο (σπάνιο φαινόμενο για επαγγελματίες του κλάδου μου), αποδεσμεύοντας με από αρκετές κοινωνικές υποχρεώσεις κι επιτρέποντας μου να ασχοληθώ με ιδέες που είχαν μείνει στο συρτάρι εδώ και μήνες.

Γνωρίζουμε πως διδάσκεις μουσική στο στούντιό σου στη Λεμεσό. Ποια η σχέση σου με τους μαθητές σου, πώς τους ενθαρρύνεις; Ποια, κατά τη γνώμη και την εμπειρία σου, είναι η καταλληλότερη ηλικία για να ξεκινήσει κάποιος να μαθαίνει μουσική και γιατί;

Από τα φοιτητικά μου χρόνια ανέπτυξα μια ιδιαίτερη αγάπη για την έρευνα και την διδασκαλία – πράγμα που εντόπισαν και κάποιοι από τους καθηγητές μου, που μου πρότειναν να σκεφτώ σοβαρά το ενδεχόμενο να  γίνω ακαδημαϊκός. Όταν ήμουν μεταπτυχιακός φοιτητής, μου δόθηκε η ευκαιρία να παραδώσω κάποια μαθήματα σε προπτυχιακούς φοιτητές, και να δώσω μια σειρά διαλέξεων. Η εμπειρία αυτή με επηρέασε, αφού τελικά ξεκινώ το διδακτορικό μου τον Σεπτέμβριο, θέλοντας να κρατήσω και αυτό το ενδεχόμενο ανοιχτό . 

Οι πιο πολλοί μου μαθητές είναι φοιτητές οι οποίοι ενδιαφέρονται να εξερευνήσουν λίγο πιο βαθιά κάποια θέματα που τους κίνησαν το ενδιαφέρον στο πανεπιστήμιο, και άλλοι που απλούστατα θέλουν να μάθουν την τέχνη της σύνθεσης και της ενορχήστρωσης. Παράλληλα, προσφέρω και δικά μου προγράμματα τα οποία προσαρμόζω στο επίπεδο του κάθε μαθητή. Είμαι πολύ χαρούμενος που έχω μαθητές από διάφορα μέρη του κόσμου (διδάσκω και διαδικτυακά), και πραγματικά χαίρομαι να τους βλέπω όλους να προοδεύουν και να φτάνουν πιο κοντά στην εκπλήρωση των ονείρων τους. 

Όσο για την ερώτηση σας σχετικά με την ηλικία, πιστεύω πως η μουσική παιδεία ενός ατόμου που θέλει να ακολουθήσει επαγγελματικά τον κλάδο πρέπει να ξεκινήσει από πολύ νωρίς – θα έλεγα πέντε με έξι χρονών. Είναι αλήθεια πως η μουσική δεν είναι μόνο γνώση και τεχνική, είναι πάνω απ’ όλα τέχνη και τρόπος ζωής. Εάν, όμως, κάποιος δεν αποκτήσει τις σωστές βάσεις (που παίρνουν πολλά χρόνια να δημιουργηθούν) τότε δεν είναι εύκολο να ανταπεξέλθει επαγγελματικά (με κάποιες σπάνιες εξαιρέσεις, πάντα). Η μουσική, όμως, δεν περιορίζεται στους επαγγελματίες. Εγώ πιστεύω πολύ σημαντικό σε μια κοινωνία είναι να υπάρχει ένα μουσικά μορφωμένο και ενημερωμένο ακροατήριο. Επομένως, εάν σου αρέσει η μουσική, ποτέ δεν είναι αργά να ασχοληθείς ερασιτεχνικά: κερδίζεις και εσύ ο ίδιος, εξασκώντας το μυαλό και τη ψυχή σου, και οι επαγγελματίες μουσικοί γύρω σου, αφού θα γίνεις ένας πιο ενημερωμένος ακροατής.

Aris Antoniades with a 7-time Grammy nominee Bobbi Sanabria.

Έχεις συνεργαστεί με διακεκριμένα πρόσωπα του μουσικού στερεώματος. Αν σου ζητούσα να μου αναφέρεις κάποια από αυτά, θα μπορούσες να μας πεις τι σου προσέφερε η επαφή με το καθένα;

Είχα την μεγάλη χαρά και τιμή να συνεργαστώ (ως συνθέτης ή ενορχηστρωτής) με αρκετούς μουσικούς και μουσικά σύνολα που θαυμάζω, όπως τον Andrew Gerle (μαέστρο κι ενορχηστρωτή στο Broadway), τον γνωστό Ελληνοκύπριο συνθέτη Γιώργο Θεοφάνους, τον George Manahan (μαέστρο και καλλιτεχνικό διευθυντή της όπερας του Πόρτλαντ), και άλλους. Θα ήθελα όμως να μοιραστώ μαζί σας δύο πολύ ιδιαίτερες συνεργασίες που μου έχουν σημαδέψει την μέχρι στιγμής πορεία μου.

Μια από τις πιο σουρεάλ εμπειρίες για μένα ήταν σίγουρα η συνεργασία μου με τον πολυβραβευμένο θρύλο της τζαζ Bobby Sanabria. Εγώ δεν είμαι τζαζ μουσικός, όμως σαν ενορχηστρωτής θεωρώ πως είναι καθήκον μου να μπορώ να κατανοήσω, να αναλύσω, και να γράψω σε διάφορα μουσικά στυλ. Ο αγαπητός Bobby, γνωρίζοντας πως δεν ήμουν τζαζ μουσικός αλλά πιστεύοντας στις ενορχηστρωτικές μου ικανότητες, μου έδωσε την ευκαιρία να γράψω για την Αφρο-Κουβανέζικη Τζαζ Μπάντα του, αναθέτοντας μου την διασκευή και ενορχήστρωση του γνωστού θέματος του Mission Impossible. Δεν μπορώ να σας περιγράψω την χαρά μου όταν μετά την πρώτη πρόβα μου είπε πως είχε ενθουσιαστεί με το αποτέλεσμα. Μάλιστα την διασκευή αυτή την έπαιξε με την μπάντα του και σ’ ένα από τα ελίτ τζαζ κλαμπ της Νέας Υόρκης, το Dizzy’s Club Coca-Cola (Jazz at Lincoln Center), σε ένα ειδικό σετ για την επέτειο εορτασμού των γενεθλίων του Cándito Camero, ίσως του σπουδαιότερου ερμηνευτή κρουστών της Λάτιν-Τζαζ. Ο κ. Camero είχε παρευρεθεί στην συναυλία. Ήταν πραγματικά μεγάλη τιμή για μένα.

Αντίστοιχα μεγάλη τιμή ήταν όταν η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ μου πρότεινε να ηχογραφήσει το συμφωνικό μου έργο, Chiaroscuro. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε το 2018, υπό την διεύθυνση του Μαέστρου Μανώλη Λορέντζου, τον οποίο και ευχαριστώ θερμά – όπως και όλη την ορχήστρα – για την εξαίρετη ερμηνεία του έργου μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως είχα αργήσει λίγο στην πρώτη πρόβα και μπήκα διακριτικά στην αίθουσα αφού η ορχήστρα είχε ήδη ξεκινήσει να μελετά το έργο μου. Μέσα στα επόμενα 15 λεπτά ο μαέστρος διέκοπτε κάθε τόσο την ορχήστρα και μιλούσε με τους μουσικούς, λέγοντας κουβέντες του τύπου «όταν έρθει ο συνθέτης να τον ρωτήσουμε γι’ αυτό το σημείο». Προφανώς, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου κανείς δεν είχε διανοηθεί πως εγώ θα μπορούσε να ήμουν ο συνθέτης του έργου. Εγώ απολάμβανα την σκήνη σιωπηλά και χαμογελούσα. Όταν τελικά οι μουσικοί συνειδητοποίησαν πως το έργο ήταν δικό μου, ο κος Λορέντζος με κάλεσε μπροστά, και η ορχήστρα με υποδέχθηκε με μεγάλη ζεστασιά. Έχω τα καλύτερα να πω για την ορχήστρα της ΕΡΤ, είναι πραγματικά ένα από τα διαμάντια της Ελλάδας και ήταν μεγάλη μου χαρά που είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί τους.

Πώς οραματίζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από τώρα; Δεδομένων των σπουδών σου στις ΗΠΑ, θα σκεφτόσουν ποτέ να μεταναστεύσεις μόνιμα εκεί και να εδραιωθείς επαγγελματικά;

Βλέπω την ζωή σαν μια περιπέτεια, επομένως αν βρεθεί κάποια σπουδαία επαγγελματική ευκαιρία στις Η.Π.Α. οπωσδήποτε θα σκεφτώ σοβαρά το ενδεχόμενο να μεταναστεύσω εκεί μόνιμα. Άλλωστε, η χώρα στην οποία σπουδάζει κάποιος έχει πάντα μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά του. Από την άλλη, το καλό της δικής μου μουσικής εξειδίκευσης (το γράψιμο) είναι ότι δεν με περιορίζει γεωγραφικά: δεν είναι απαραίτητο να είμαι εγκαταστημένος σε ένα μέρος για να έχω την ευκαιρία να συνεργαστώ με την εκεί καλλιτεχνική κοινότητα. Ειδικά τώρα με το αξιόπιστο διαδίκτυο, έχω καταφέρει να κρατήσω τις επαφές μου ζωντανές στο εξωτερικό. Τα τελευταία δυο χρόνια που μένω μόνιμα στην Κύπρο, οι πλείστες συνεργασίες μου ήταν στην Αμερική. Όταν πρόκειται να γίνουν κάποιες αρκετά σημαντικές συναυλίες ή παραγωγές με δική μου δουλειά, παίρνω το αεροπλάνο και ταξιδεύω για να είμαι κι εγώ εκεί. Έχω να ομολογήσω πως απολαμβάνω τα ταξίδια, αν και κάποιες φορές – ειδικά λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων – μπορεί να γίνουν αρκετά κουραστικά…

Πώς περνάει ο Άρης Αντωνιάδης τον ελεύθερο χρόνο του;

Στον ελεύθερο μου χρόνο, απολαμβάνω τις ομορφιές του νησιού μου. Μου αρέσουν ιδιαίτερα οι βόλτες στην θάλασσα, και οι εξορμήσεις στα βουνά με καλούς φίλους. Στο σπίτι, πολλές φορές θα με βρει κάποιος στο γραφείο μου, παρέα με τα βιβλία μου και τις παρτιτούρες μου.

Τέλος, δώσε μας τη δική σου νότα αισιοδοξίας για τις δυσχερείς στιγμές που διανύει αυτή την κρίσιμη περίοδο η ανθρωπότητα.

Ξέρω πολύ καλά πως η περίοδος που διανύουμε είναι δύσκολη. Πιστεύω όμως, πως τέτοιες δυσκολίες μας κάνουν πιο δυνατούς και είμαι σίγουρος πως θα βγούμε από αυτή την κρίση σοφότεροι. Ουδέν κακόν αμιγές καλού!

Website: https://www.arisantoniades.com

Spotify: https://open.spotify.com/artist/2jeUiIPp7IO6YNiCVhUi1q?si=_9i3hRhYTu6XxOEkeTJhPg

SoundCloud: https://soundcloud.com/aris-antoniades

YouTube: https://www.youtube.com/user/arisantoniades/featured?view_as=subscriber

Facebook: https://www.facebook.com/arisantoniadescomposer

Instagram: https://www.instagram.com/aris.antoniades