Γράφει ο Ερμής:

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν σε μια πολιτεία δυο νέοι που ήταν ερωτευμένοι, αλλά δεν τολμούσαν να ομολογήσουν τα αισθήματά τους. Συναντιόντουσαν καθημερινά, όμως κανένας τους δεν έδειχνε κάποιο σημάδι της αγάπης του. Ο καιρός περνούσε κι εκείνοι βυθίζονταν όλο και περισσότερο στη σιωπή που βιώνουν όσοι γνωρίζουν τη μεγάλη ευτυχία και δυστυχία συνάμα του ανέλπιδου έρωτα.

Ήρθε όμως κάποτε η στιγμή που όλα άλλαξαν και οι ψυχές τους επιζήτησαν επιτέλους την αποκάλυψη της αλήθειας.

Ήταν το πρώτο Σάββατο του Ιουλίου και οι κάτοικοι γιόρταζαν τη νύχτα της αγάπης. Μια νύχτα που, σύμφωνα με την παράδοση, τα αστέρια έδειχναν σε όλους όσους προχωρούσαν μόνοι στο μονοπάτι της ζωής, ποιο ήταν το ταίρι τους και πώς θα το κατακτούσαν. Για να μάθει λοιπόν κάποιος το μεγάλο αυτό μυστικό, έπρεπε απλώς να κοιτάξει τα αστέρια και να ζητήσει τη βοήθειά τους. Όπως ακριβώς έκαναν δηλαδή οι νέοι της ιστορίας και τα αστέρια ανταποκρίθηκαν στην παράκλησή τους.

«Θα αναγνωρίσεις το ταίρι σου, στο πρόσωπο εκείνου που τα λόγια του θα ζωντανέψουν τα μαραμένα τριαντάφυλλα του κήπου σου», είπαν στο κορίτσι.

«Η καρδιά της θα σου ανήκει αιώνια, όταν καταφέρεις να αναζωογονήσεις τη μαραμένη τριανταφυλλιά του κήπου της», συμβούλεψαν αντίστοιχα το αγόρι.

«Δηλαδή ποτέ», σκέφτηκαν οι δυο ερωτευμένοι, αφού ήξεραν πως η ρίζα της τριανταφυλλιάς είχε καεί και ήταν αδύνατο να ζωντανέψει.

Απογοητευμένος ο νέος, επισκεπτόταν καθημερινά την αγαπημένη του, προσπαθώντας μάταια να βρει μια λύση. Ώσπου στις αρχές του φθινοπώρου και μην αντέχοντας πλέον να παλεύει με τους φόβους του και να καταπνίγει τα αισθήματά του, πήγε στο σπίτι της αποφασισμένος να της εξομολογηθεί τον έρωτά του.

Εκείνη βρισκόταν στον κήπο και παρατηρούσε την τριανταφυλλιά που εξακολουθούσε πεισματικά να στέκει μαραμένη. Ο νέος την πλησίασε, έπιασε το χέρι της και της είπε

«Σε αγαπώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου. Ίσως εσύ να μην με αγαπήσεις ποτέ, αλλά θέλω να ξέρεις ότι η καρδιά μου θα σου ανήκει αέναα».

Εξαιτίας της έντασης, δεν κατάφερε να συγκρατήσει ένα δάκρυ του που έπεσε επάνω στην τριανταφυλλιά. Ο νέος βιάστηκε να χαμηλώσει το κεφάλι του και συγκρατήθηκε για να μην δει η αγαπημένη του ότι κλαίει, αλλά το ένα δάκρυ του που πότισε την τριανταφυλλιά με το ζεστό ύδωρ της αγάπης, ήταν αρκετό για να τη θεραπεύσει και να την κάνει να ανθίσει ξανά.

Έκθαμβοι οι δυο νέοι παρακολουθούσαν την αναγέννηση της τριανταφυλλιάς και ενθυμούμενοι πάντοτε τα λόγια των αστεριών, κατάλαβαν ότι ανήκαν ο ένας στον άλλο και δεν υπήρχε πλέον κανένα εμπόδιο για να ξεκινήσουν να χτίζουν το κοινό τους μέλλον.

Συνταγή της Αμβροσίας: Διάφανη καρδιά

Υλικά:

1 μικρό πεπόνι

1 λίτρο τσικουδιά (άοσμη και απαλή)

½ κιλό κουαντρό

1 κούπα ζάχαρη

2 λοβοί βανίλιας

Εκτέλεση:

Πλένουμε το πεπόνι και το κόβουμε σε μεγάλα κομμάτια (αφαιρούμε τα κουκούτσια, αλλά όχι τη φλούδα). Κόβουμε τους λοβούς βανίλιας. Τοποθετούμε όλα τα υλικά σ’ ένα μεγάλο βάζο, που κλείνει αεροστεγώς. Φυλάμε το βάζο σε σκιερό σημείο και ανακινούμε το περιεχόμενο 2 – 3 φορές ημερησίως, για σαράντα ημέρες. Στραγγίζουμε σ’ ένα τουλπάνι το ποτό και το αδειάζουμε σε κρυστάλλινη μποτίλια.