Από την Ισμήνη Χαρίλα

«Η Κοκκινοσκουφίτσα σήμερα» της Ελευθερίας Παπαδημητρίου που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Φίλντισι και με εικονογράφηση από τη Δανάη – Δάφνη Μητσάκου, είναι ένα παραμύθι που διηγείται την κλασσική ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας υπό το πρίσμα μιας άλλης διάστασης που μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τον φόβο και την εκδίκηση, στη συγχώρεση και την ευγνωμοσύνη.

Η συγγραφέας συνεχίζει την αφήγηση μετά τη διάσωση της Κοκκινοσκουφίτσας και της γιαγιάς της από τον ξυλοκόπο και ιστορεί τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών.

Σταδιακά, οι μικροί αναγνώστες παρακολουθούν επομένως τη διαχείριση ενός αρνητικού και βίαιου περιστατικού από την πλευρά της ηρωίδας, τη μεταστροφή της κακίας σε καλοσύνη και εντέλει την επιρροή της ευγένειας και της συγχώρεσης του θύματος επάνω στον θύτη.

Παράλληλα, η συγγραφέας απορρίπτει συνειρμικά το μήνυμα της τιμωρίας που υπερίσχυε στο τέλος του κλασσικού παραμυθιού και αναδεικνύει τη σημασία της μετάνοιας και της δεύτερης ευκαιρίας που δύνανται να βελτιώσουν την καθημερινότητα και να περιορίσουν την εκδήλωση εγκληματικών και κακοποιητικών συμπεριφορών.

Με αφορμή λοιπόν την έκδοση της νέας εκδοχής της Κοκκινοσκουφίτσας, η δημιουργός συνομιλεί σήμερα με το My Writer’s Gang.

M.W.G: Κυρία Παπαδημητρίου, όπως έχετε αναφέρει, ο λόγος που γράψατε τη συνέχεια της Κοκκινοσκουφίτσας, ήταν η επιθυμία σας να δώσετε στα παιδιά ένα άλλο μήνυμα, χωρίς να τους στερήσετε τη γοητεία του παραμυθιού. Ποιο ακριβώς πιστεύετε ότι είναι το ηθικό δίδαγμα που πρέπει να κρατήσουν τα παιδιά και πώς θα το μεταδώσετε;

Ε.Π. Τo ηθικό δίδαγμα που θα κρατήσουν τα παιδιά  θα είναι το μεγαλείο της ψυχής του ανθρώπου. Η ανώτερη στάση ζωής που μπορεί να έχουν κάποιοι άνθρωποι και θέλουν να δοκιμάσουν την ψυχή τους.

Όσο για τον τρόπο, που θα μπορούσε να το εισπράξουν τα παιδιά, ένας είναι για όλα τα διδάγματα των παραμυθιών. Εσύ δίνεις την ευκαιρία στο παιδί να ακούσει το παραμύθι, διαβάζοντάς το και το θαύμα θα συμβεί. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι το παιδί έχει τρομακτικές ικανότητες , λόγω της παρθενικής μόλυνσής του, να κρατήσει πάντα το καλύτερο, εν αντιθέσει με τον ενήλικα.

M.W.G: Από την ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας έχουμε ως κληροδοτήματα την εκδοχή του Σάρλ Περώ το 1697 και των αδελφών Γκριμ το 1857. Ποια είναι η εκδοχή που προτιμάτε και ποιοι είναι οι λόγοι της επιλογής σας;

Ε.Π: Αναμφίβολα των αδελφών Γκριμ, γιατί αν και αυτό γράφτηκε πολύ παλιά, από την εποχή των Γκριμ μπορούμε να μιλάμε για παραμύθια που είναι πολύ κοντά με την τωρινή εικόνα των παραμυθιών. Η εποχή και η λογική του Σαρλ Περώ πολύ απέχει από αυτό που σήμερα ξέρουμε σαν παραμύθι.

M.W.G: Στην εποχή μας η εγκληματικότητα, η ανθρώπινη κακοποίηση και η εκμετάλλευση κυμαίνονται σε υψηλά ποσοστά. Ποια πιστεύετε ότι είναι η μεθοδολογία που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς για την αντιστροφή των εικόνων που προσλαμβάνουν τα παιδιά από την καθημερινότητά τους;

Ε.Π. Πρώτον σε περιορισμό, όσο επιτρέπει η σημερινή πραγματικότητα, των εικόνων οθόνης. Και όταν συμβαίνει αυτό, η παρέμβαση του φροντιστή του παιδιού για φιλτράρισμα των όσων βλέπει. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι, να μιλάνε οι ενήλικες του σπιτιού με τα παιδιά. Το άλφα και το ωμέγα. Όσο πιο πολύ μιλάμε μαζί τους, τόσο και «γλιτώνουμε» το παιδί. Και τέλος, αν τίποτα από όλα αυτά δεν μπορούμε να κάνουμε, μας μένει το παράδειγμά μας για να έχουν να πορεύονται. Αν η δική μας εικόνα με την στάση ζωής είναι θετική και σωστή δεν μπορεί να μας φοβίζει και η εικόνα του παιδιού μας. Γίνετε εσείς η εικόνα η καθημερινή για αυτά και τότε να είστε σίγουροι ότι εκείνα θα την υιοθετήσουν χωρίς κανένα δισταγμό.

M.W.G: Εκτός από την Κοκκινοσκουφίτσα, έχετε γράψει τη συνέχεια και άλλων κλασσικών παραμυθιών και αν ναι, ποια είναι αυτά;

Ε.Π:. Έχω γράψει τη συνέχεια και από άλλα δύο πολύ γνωστά παραμύθια. «Τα τρία γουρουνάκια» και το «Επτά κατσικάκια και ο λύκος».

M.W.G: Ως νηπιαγωγός θεωρείτε, ότι το παραμύθι ασκεί στα νήπια την ίδια γοητεία με αυτήν που ασκούσε σε παλαιότερες γενιές;

Ε.Π:. Ναι, πάντα και για πάντα. Όλα εξαρτώνται από το παραμύθι και περισσότερο από τον τρόπο που θα του το πούμε. Η τέχνη του παραμυθά είναι αυτή που θα κλέψει την ψυχή και το νου του παιδιού. Θα μας έπαιρνε πολλές σελίδες αν θέλαμε να αναπτύξουμε το θέμα, διδάσκω και αφηγούμαι παραμύθια.

M.W.G: Κατά την καθημερινή επαφή σας με τα παιδιά, στο νηπιαγωγείο, θεωρείτε ότι έλκονται περισσότερο από την ανάγνωση σύγχρονων ή κλασσικών παραμυθιών;

Ε.Π. Όσο και αν οι εικόνες και τα ακούσματα του σημερινού παιδιού κατακλύζονται από το τώρα,  εκείνα μετά μανίας αρέσκονται στα κλασικά παλιά παραμύθια.

M.W.G: Ποιο είναι το επόμενο παραμύθι που έχετε γράψει και θα θέλατε να εκδοθεί;

Ε.Π: Πολλά έχω γράψει, αλλά έτοιμο είναι το παραμύθι με τον τίτλο: «Το δέντρο που ήθελε να φύγει από το δάσος».

M.W.G: Σας ευχαριστούμε πολύ και ευχόμαστε καλή επιτυχία στο έργο σας.