από τη Μάρθα Πατλάκουτζα.

            Η χρονιά πλησιάζει στο τέλος. Σκέφτεσαι. Μετράς στιγμές και συναισθήματα. Λογική εναντίον καρδιάς. Όσα έχεις ζήσει έχουν κάνει κύκλους. Άλλοι λογαριασμοί είναι ακόμα ανοιχτοί κι άλλοι έκλεισαν. Άλλα τα ήθελες να τελειώσουν και άλλα αποδέχτηκες πως έτσι ήθελαν να γίνει.

            Περασμένα. Ξεχασμένα;

            Αμφιβάλλω.

            Το μυαλό επιστρέφει εκεί που νιώθει ασφάλεια. Ακόμα και όταν αυτό σημαίνει πως θα πονέσει. Είναι γνωστός ο πόνος. Ξέρει τι να περιμένει. Το αύριο, το άγνωστο είναι αυτό που προκαλεί φόβο.

            Κάθε φορά που κοιτάς το παρελθόν είναι σαν να βλέπεις μια εικόνα με το φωτογραφικό φακό του μυαλού σου από διαφορετική γωνία. Άλλες φορές πετυχαίνεις το φως και άλλες φορές το σκοτάδι. Αγαπάς την εικόνα ή τη μισείς.

            Κάθε φορά ανακαλείς το χθες ανάλογα με την ανάγκη που έχεις στο τώρα σου. Δεν είναι μόνο τι θέλεις να κρατήσεις από όσα έχεις ζήσει, αλλά και πως θέλεις να τα θυμάσαι.

            Επιλέγεις το χαμόγελο ή το δάκρυ;

            Γιατί εσύ ορίζεις τη δύναμη που έχει το χθες. Μπορεί να σε έπλασε, μπορεί να σε έπιασε από το χέρι και να σε έφερε σώο και με πληγές στο παρόν, μπορεί να σου τράβηξε εκείνες τις αξέχαστες μαχαιριές, μπορεί να σου έδωσε αγκαλιά και καταφύγιο. Δεν μπορείς να μείνεις εκεί.

            Ζήσε.