Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος.

Πρωί.

Χτυπάει το κουδούνι της κεντρικής εισόδου της πολυκατοικίας και εσύ πετάγεσαι να ανοίξεις, σα να σε χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα!
Τις προηγούμενες ημέρες είχες κάνει μία σχετική προετοιμασία για τη σημερινή ημέρα..

Μα τι το ιδιαίτερο έχει η μέρα σήμερα;!
Είναι παραμονή Χριστουγέννων! Σήμερα λένε τα κάλαντα!
Η προετοιμασία που έκανες τις προηγούμενες ημέρες, είχε να κάνει με τη φροντίδα σου στο να έχεις κέρματα, δίευρα και μονόευρα, για να δίνεις στα παιδιά που θα σου τα πουν!

Για αυτό η πρεμούρα σου να ανοίξεις την είσοδο! Ξέρεις πως θα σου τα πουν! Τα κάλαντα!

Παρακολουθείς τον ανελκυστήρα να ανεβαίνει στον όροφο σου! Χαμογελάς στην ανάμνηση των εποχώς που και εσύ, μικρό παιδί του Δημοτικού έλεγες τα κάλαντα!
Ξεκίναγες από τον τελευταίο όροφο, στον οποίο ανέβαινες με το ασανσέρ και κατέβαινες ορόφους, χτυπώντας τα κουδούνια, για “να τα πεις”..

Ανοίγει η πόρτα του ανελκυστήρα και εκεί που περιμένεις να βγει ένα δύο παιδάκια, βλέπεις να ξεπροβάλουν δύο μουσάτοι μαντράχαλοι, που φοράνε αγιοβασιλιάτικα σκουφάκια και κρατάνε τρίγωνα!
“Να τα πούμε;”, σου λένε με τις μπάσες φωνές τους και εσύ, σχεδόν αιφνιδιασμένος κουνάς το κεφάλι, σε μία καταφατική, περίπου αμήχανη κίνηση!
Μερικές δεκάδες δευτερόλεπτα αργότερα, τους δίνεις ένα δίευρο, τους πετάς ένα “χρόνια πολλά παιδία” και κλείνεις την πόρτα, μη και σου κάνουν κανά ντου και σε ληστέψουν!

Το υπόλοιπο της ημέρας, ρίχνεις ματιές απο το ματάκι της πόρτας προτού ανοίξεις, για να βεβαιωθείς πως θα “σου τα πουν” παιδάκια και όχι ο Μήτσος με τον κολλητό του, που μάλλον μετά, με τα λεφτά που έβγαλαν από τα κάλαντα, θα πάνε για μπάφους!

Ψιλοντρέπεσαι για τη σκέψη σου, αλλά δεν πειράζει! Στο κάτω κάτω, είναι η εποχή της συγχώρεσης, σκέφτεσαι με μία κάποια σκανδαλιάρικη διάθεση..

“Λόγω της κατάστασης και στο πλαίσιο των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας, απαγορεύονται τα κάλαντα”, ανακοίνωσε η κυβέρνηση.

Εφέτος είναι διαφορετικά Χριστούγεννα. Πολύ διαφορετικά..

Είναι μια κατάσταση πολέμου, χωρίς τους βομβαρδισμούς.

Κάθε χρονιά, περίμενες με ανυπομονησία να σου χτυπήσουν το κουδούνι για να σου πουν τα κάλαντα. Το είχες για γούρι!

Εκτός από τους μουσάτους, η απόλυτη πλειοψηφία των παιδιών που σου έλεγαν κάθε χρονιά τα κάλαντα, ήταν αυτό ακριβώς! Παιδιά!

Χαρούμενα, χαμογελαστά πρόσωπα! Αγόρια και κορίτσια, μόνα τους ή σε παρέες, με όμορφες φωνούλες, άλλες μελωδικές, άλλες λίγο φάλτσες, με το φως του μέλλοντος τους στα πρόσωπα τους, ήταν η υπόσχεση για ένα ομορφότερο αύριο!
Πως είναι δυνατόν αυτό εφέτος να το χάσεις! Γρουσουζιά!

Παρηγοριέσαι στη σκέψη πως φέτος τα πάντα ήταν πολύ δύσκολα και προβληματικά. Πάρα πολλά χάθηκαν, κυρίως ζωές!
Δεν πειράζει. Ας μη σου πουν τα κάλαντα αυτή τη χρονιά, σκέφτεσαι με θλίψη..

Η ημέρα περνάει και σε αντίθεση με άλλες χρονιές, στον αέρα δεν ακούγονται οι χαρακτηριστικοι ήχοι των τριγώνων, ούτε μακρινές παιδικές φωνές που λένε τα κάλαντα.
Είναι, δυστυχώς, άλλη μια ημέρα σαν τις άλλες.

Η μέρα περνάει. Μεσημεριάζει και το απόγευμα πέφτει το σκοτάδι.

Το κουδούνι! Χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού! Όχι της κεντρικής εισόδου, αλλά του διαμερίσματος! Ποιός να είναι;!!

Ανοίγει η πόρτα και αντικρίζεις κάτι αναπάντεχο και πανέμορφο!
Το εξάχρονο παιδί των γειτόνων του απέναντι διαμερίσματος! Με το σκουφάκι του Άη Βασίλη και το τρίγωνο στο χέρι!

“Να τα πούμε;!”, ρωτάει!

Ήταν τα ομορφότερα κάλαντα! Αγκαλιά με την αγάπη της ζωής σου, σε μία σκοτεινή και δύσκολη περίσταση, ένα τέλειο πλάσμα, που η καρδιά και η ψυχή του παραμένουν αμόλυντες από όλα αυτά, σου δείχνει πως ο κόσμος μόνο ομορφότερος μπορεί να γίνει..

“Να τα πείτε!”

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments