Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Της Μάρθας Πατλάκουτζα

            Πίστη. Μια λέξη παραγκωνισμένη από τη σύγχρονη πραγματικότητα. Κι όμως λειτουργεί ως αθόρυβη πυξίδα στην καθημερινότητά μας. Είναι η ασπίδα που υψώνουμε σε κάθε βήμα της ζωής μας. Κινούμαστε στον μικροκόσμο και κάνουμε τις επιλογές μας σύμφωνα με όσα πιστεύουμε πως είναι αλήθεια ή ψέματα.

            Και μέσα από την ικανότητα της απόκτησης πίστης σε κάτι ή σε κάποιον προκύπτει η εμπιστοσύνη. Το πόσο εμπιστευόμαστε τους άλλους ή τον εαυτό μας έχει να κάνει με μια σειρά ικανοποίησης των προσδοκιών ή με μια σειρά απογοητεύσεων.

            «Πρέπει να εμπιστεύεστε και να πιστεύετε στους ανθρώπους, άλλως η ζωή γίνεται αδύνατη», είχε πει ο Άντον Τσέχωφ.

            Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό για τον καθένα;

            Κατά πόσο μπορείς να μην εγκαταλείψεις αυτό ή αυτόν που πιστεύεις όταν όλα είναι ενάντια, όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το αίσθημα προδοσίας κι εξαπάτησης;

            Μπορεί να χρειαστούν πολλά χρόνια για να χτίσεις σχέση εμπιστοσύνης και μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να διαλυθεί…

            Κι όταν η δυσπιστία έρχεται, η αγάπη σε αυτό ή σε αυτόν που πιστεύαμε πάει περίπατο.

            Η συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στα έργα είναι ένα κλειδί που θέλει καλό λάδωμα για ν’ ανοίγει την άπιστα σκουριασμένη ψυχή.

            Στον χρόνο που αργοπεθαίνει… ίσως να χάθηκε η πίστη σε σκέψεις ή ανθρώπους.

            Στον καινούριο χρόνο που υπομονετικά περιμένει να πάρει την πρώτη του ανάσα… τίποτα δεν μας εμποδίζει να πιστέψουμε σε εμάς και στους άλλους.

            Τίποτα δεν μας εμποδίζει να πούμε… πιστεύω…στη ζωή.

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments