Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

από τον ψυχολόγο Τάσο Ζήση.

Ο εγκέφαλός μας τείνει να επικεντρώνεται στα αρνητικά και να ξεχνάει όμως τα θετικά. Χρειάζεται μια στρατηγική εναντίον αυτού. Υπάρχουν εποχές που πολλά τα νιώθουμε σκοτεινά, ιδίως αυτήν τη χρονιά. Άνθρωποι έχασαν συγγενείς και γι’ αυτό βιώνουν μια σκοτεινιά που πρέπει να τη νιώθουν τόσο πυκνή και βαριά που μοιάζει ατελείωτη.

Άνθρωποι έχασαν τα υπάρχοντά τους και θα τους απασχολεί για μεγάλο ακόμα διάστημα η πάλη για να ξαναβγούν στην επιφάνεια. Άνθρωποι έχουν χάσει δομές από τις οποίες να μπορούν να κρατηθούν, άνθρωποι με κατάθλιψη, άνθρωποι που αντιμετωπίζουν βία, γονείς, μαθητές -η λίστα είναι μακρά. Τι μένει μετά από μια τέτοια χρονιά, αναρωτιέμαι: Τι μένει όταν τόσα πολλά έχουν χαθεί; Εδώ και έναν χρόνο κρατάω ένα ιδιαίτερο ημερολόγιο.

Γράφω όλα όσα με έχουν απασχολήσει μέσα στη μέρα, όσα έχω βιώσει, δει, αισθανθεί. Οι καταγραφές μου πληρούν έναν όρο: Πρέπει να είναι θετικές. Αυτό δεν σημαίνει ότι γράφω μόνον τα καλά πράγματα και αφήνω εκτός τα άσχημα. Εξηγώ στον εαυτό μου, κάθε βράδυ, τι καλό θα βγει από αυτό που έχω βιώσει ως κακό. Κρατώ κάθε θετική εμπειρία, όσο μικρή κι αν είναι. Στην αρχή της χρονιάς συνερχόμουν από μια μακρά και σοβαρή ασθένεια. Δεν σημείωνα στο ημερολόγιό μου ότι ακόμα δεν μου ήταν εύκολο να πάω για τρέξιμο όσο παλιά, αλλά πόσο τυχερός ήμουν που μπορούσα κάθε μέρα να τρέχω λίγο περισσότερο.

Έγραφα κάθε στιγμή που έβλεπα ξανά τον εαυτό μου στον καθρέφτη χωρίς να βλέπω φόβο και αρρώστια, αλλά χαμόγελο. Έγραφα μερικές λέξεις για κάθε περίπατο, για κάθε συζήτηση με τους φίλους και την οικογένεια. Αυτό το κάνω όχι επειδή κάθομαι το βράδυ δίπλα στην ονειροπαγίδα μου και ξεκινάω κάποιο τελετουργικό με γκονγκ και αρωματικά κεριά (δεν έχω τίποτα εναντίον των ονειροπαγίδων, των αρωματικών κεριών και των γκονγκ). Το κάνω επειδή ασχολούμαι εδώ και καιρό με τον εγκέφαλο και ξέρω ότι ο εγκέφαλος υπόκειται σε ένα είδος διαταραχής της αντίληψης: Το αποτέλεσμα του αρνητισμού.

Το Καλό ξεθωριάζει Ο εγκέφαλος συγκρατεί όλα όσα είναι άσχημα, όσα μας φοβίζουν. Ξεχνάει όμως τα πράγματα που είναι καλά. Στα αρνητικά αντιδράει σαν κολλητική ταινία, στα αρνητικά σαν αντικολλητικό τηγάνι. Ξέρουμε χρόνια αργότερα τι κακό μας έκανε κάποιος, συχνά με εντυπωσιακές λεπτομέρειες, όμως οι πολυάριθμες καλές στιγμές που είχαμε με το πρόσωπο αυτό ξεθωριάζουν σαν τις φωτογραφίες στο άλμπουμ. Θυμόμαστε αυτά που χάσαμε, όχι αυτά που έμειναν. Όχι, οι άνθρωποι που έχασαν συγγενείς, υπάρχοντα και τόσα πολλά άλλα δεν θα βγουν απλά με το ημερολόγιο των καλών πραγμάτων από τη σκοτεινιά. Ο πόνος που βιώνουν είναι βαρύς και στέρεος, δεν σηκώνεται εύκολα. Χρειάζονται βοήθεια, χρειάζονται χρόνο, συμπάθεια και προσοχή.

Παρ’ όλα αυτά δεν θα έπρεπε να ξεχνάμε: Πάντα έχουμε κάτι να αντιπαραθέσουμε στο άσχημο, όσο μικρό κι αν είναι αυτό. Δυστυχώς δεν έχουμε μεν πάντα τον έλεγχο στο αν θα πέσουμε. Εμείς αποφασίζουμε όμως πως θα προσγειωθούμε. Εμείς αποφασίζουμε τι θα μείνει. Εύχομαι σε όλους/ες σας καλή χρονιά!

Please follow and like us:
Please follow and like us:
Facebook0
Twitter

Comments

comments