από την Πρόεδρο της Επιτροπής Παιδείας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Φλόριδας, Γεωργίας Μήτση.

Το μεγαλείο της Ελληνικης γλώσσας!.. μιας γλώσσας που μιλιέται αδιάλειπτα εδω και πολλούς αιώνες ,μιας γλώσσας που κατάφερε να μείνει αναλοίωτη και να θεωρείται η πιο ωραία και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου, το μεγαλείο αυτό έδωσε αφορμή στον κόσμο ολον να την τιμήσει  και να καθιερώσει την 9η Φεβρουαρίου κάθε χρόνου ως Παγκόσμια Ημέρα Της Ελληνικής Γλώσσας.

Έχει όμως διαρωτηθεί κανεις πως μπόρεσαν οι Ελληνες να διατηρήσουν αυτή τη γλώσσα ζωντανη δια μέσω των αιώνων και ιδιαίτερα οταν βρέθηκαν σκλαβωμένοι για τετρακόσια ολόκληρα χρόνια στους Τούρκους; Μια μεγάλη περίοδο σκλαβιάς που θα μπορούσε  να εξαλλήψει ολόκληρες γενεές. Κι όμως… Οι ανεπανάληπτοι Ελληνες τα κατάφεραν..

          Δημιούργησαν «Το Κρυφό Σχολειό»

Σύμφωνα με το θρύλο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία απαγόρευε την εκπαίδευση των υπόδουλων Ελλήνων στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, για να εξασφαλίσει την αμάθεια και, έτσι, και τη δουλοφροσύνη τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να οργανωθούν κρυφά νυχτερινά σχολεία από ιερείς, που μυστικά δίδασκαν γραφή και ανάγνωση. Τα παιδιά των ραγιάδων διψούσαν για μάθηση. Όμως οι καταχτητές, στα πρώτα χρόνια ύστερα από την άλωση της Κωνσταντινοπόλεως, δεν επιτρέπανε να λειτουργούν σχολεία. .Οι δάσκαλοι και οι σπουδαίοι λόγιοι κατεδιώχθησαν, εφονεύθησαν ή εφυγαν για το εξωτερικό.Μορφωμένοι πλέον εθεωρούντο οι λίγοι κληρικοί. Οι Τούρκοι ήλπιζαν οτι κα’ αυτόν τον τρόπο οι  Ελληνες θα ξεχνούσαν την καταγωγή τους, την εθνικότητά τους και την ιστορία τους.Οι Ελληνες όμως ήξεραν την αξία των γραμμάτων.Γι’ αυτό οι γονείς, συνεννοούνταν με κανένα καλόγηρο ή κληρικό, για να μαθαίνει στα παιδιά τους λίγα γράμματα στα κρυφά. Μόλις νύχτωνε, λοιπόν, κι έβγαινε το φεγγάρι, ένα – ένα τα παιδιά ξεπορτίζανε και τραβούσαν για το “κρυφό σχολειό”, όπως το ονόμασαν, που ήταν συνήθως σε κάποια εκκλησία ή παρεκκλήσι.Ετσι το κρυφό σχολειο ηταν και παρέμεινε για αιώνες ο μονος τρόπος εκπαίδευσης των σκλαβωμένων Ελληνοπαίδων. Η ανάμνηση του “κρυφού σχολειού” διατηρήθηκε στο παρακάτω ποίημα :

Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ,

 να πηγαίνω στο σχολειό,να μαθαίνω γράμματα,

 του Θεού τα πράγματα.

Μιά και οι δάσκαλοι αυτών των σχολειών ήταν μισογραμματισμένοι κληρικοί, που ήξεραν μόνο τα εκκλησιαστικά βιβλία, ανάλογα ήταν και τα γράμματα που μάθαιναν οι μαθητές.Το κυριώτερο ομως μάθημα που έπαιρναν τα παιδιά απο το κρυφό σχολειό ηταν οτι κράτησαν ακοίμητη την ελπίδα στην καρδιά τους για την ανάσταση του γένους. την ἀγάπη προς την θρησκεία, την πατρίδα και την ελευθερία. Οι απλοί δάσκαλοι ηθελαν πάνω απο όλα να τονώσουν το θάρρος και την ἐλπίδα των παιδιών :  Μην σκιάζεστε στα σκότη! Η λευτεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φερει

Το κρυφό σχολειό λοιπόν έγινε ένας θρύλος, μία παράδωση δια μέσου των αιώνων

Στη διάδοση του όρου ‘Το κρυφό σχολειο» ήταν μεγάλη η «συμβολή» του ομώνυμου πίνακα του Νικολάου Γύζη, που φιλοτεχνήθηκε το 1886. Το 1899, ο Ιωάννης Πολέμης (1862-1924), εμπνευσμένος πιθανότατα από τον πίνακα του Γύζη, γράφει το γνωστό ποίημα «Το Κρυφό Σχολειό». Οι δύο πρώτοι στοίχοι του περιγράφουν ζωντανά την κατάσταση που επικρατούσε:

Απ’ έξω μαυροφόρα απελπισιά,

πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι,

και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά,

στην εκκλησιά, που παίρνει κάθε βράδυ την όψη του σχολειού,

το φοβισμένο φως του καντηλιού

τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει,

και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει.

Εκεί καταδιωγμένη κατοικεί

Του σκλάβου η αλυσόδετη πατρίδα!

Βραχνά ο παπάς, ο δάσκαλος εκεί

Θεριεύει την αποσταμένη ελπίδα με λόγια μαγικά!

Εκεί η ψυχή πικρότερο αγροικά

τον πόνο της σκλαβιάς της, εκεί βλέπει

Τι έχασε, τι έχει, τι της πρέπει.

Εμεις , οι σημερινοί Ελληνες πρέπει να πάρουμε ενα μεγάλο μάθημα από τους  προγόνους μας. Αν αυτοι μέσα στη φοβερή σκλαβιά κατάφεραν να κρατήσουν την ωραία γλώσσα μας, εμείς , και ειδικά οι απόδημοι Ελληνες πρέπει να κάνουμε κάθε προσπάθεια να τη διατηρήσουμε ζωντανή.

Ξεσηκωθήτε  λοιπόν όλοι και πηγαίνετε να ανάψετε την φλόγα της Ελληνικής γλώσσας και των Ελλκηνικών γραμμάτων ούτως ώστε να καίει συνεχώς και αδιαλείπτως εις τους αιώνες.

Get up, go out and light the flame of the Greek language and letters so it will continue to burn eternally.