@γράφει η Άννα Μουσογιάννη

Να θυμάσαι να κρατάς πάντοτε ψηλά το κεφάλι,  Λουιζα, αλλά να χαμηλώνεις το βλέμμα σου προς τα κάτω όταν χρειάζεται. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να βλέπεις τον ορίζοντα, αλλά ταυτόχρονα ν’αποφεύγεις τα εμπόδια στα οποία μπορεί να σκοντάψεις!

Η  Βίκυ Μωραγιάννη μας εκπλήσσει ευχάριστα με το νέο της βιβλίο «Άρωμα Λουίζας» από τις Εκδόσεις Μίνωας και μας παρασύρει σε ένα ταξίδι διαφορετικό από όλα τα άλλα. Με αρώματα, χρώματα και πολλές δόσεις χιούμορ μας πετάει το γάντι να την ακολουθήσουμε χωρίς φόβο και πάθος σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας!

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή! Η Λουίζα, η ηρωίδα του βιβλίου, ζει στο Λονδίνο από όπου μαθαίνει και για το θάνατο της γιαγιάς της στην Αθήνα, στην οποία και μοιάζει καταπληκτικά και της έχει μεγάλη αδυναμία. Από εκείνη τη στιγμή ένα κουβάρι ξετυλίγεται και η Λουίζα μπαίνει σε ένα γαϊτανάκι αποκαλύψεων καθώς η αλήθεια δεν  μπορεί να παραμείνει για πάντα κρυφή. Έτσι η Λουΐζα, επιστρέφοντας στην Ελλάδα έρχεται αντιμέτωπη με στερεότυπα και αλήθειες στα οποία και ήταν εγκλωβισμένη για πολλά χρόνια και το υποσυνείδητο  της γνώριζε καλά. Θα καταφέρει άραγε να αντιμετωπίσει τις άκρως χειριστικές μητέρα και αδελφή της; Θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τον ίδιο της τον εαυτό; Και ο έρωτας άραγε τι ρόλο παίζει στη ζωή της; Τέτοια και άλλα πολλά ερωτήματα βρίσκουν την απάντηση τους στο βιβλίο αυτό!

Το «άρωμα Λουζίας» είναι ένα άκρως μεθυστικό μυθιστόρημα που σε παρασύρει με χιούμορ στον κόσμο της πραγματικότητας και της φαντασίας. Η συγγραφέας με την τεχνική της πρωτοπρόσωπης αφήγησης επιτυγχάνει  να μας βάλει στο μυαλό της ηρωίδας ενώ η γραφή της απλή και λυτή κάνει την ιστορία να ρέει. Ο αναγνώστης νιώθει κομμάτι της αφήγησης  και συμπάσχει με την ηρωίδα. Αισθάνεται ότι η Λουίζα του  εξομολογείται τις σκέψεις και τα συναισθήματα της  και νιώθει κάθε σκέψη και αγωνία της. Νιώθει ότι είναι ο επιστήθιος φίλος της, μια σελίδα από το ημερολόγιο της.

Λένε ότι οι μεγαλύτερες αλήθειες λέγονται μεταξύ αστείου και σοβαρού, με στόμα που χαμογελάει και γλώσσα που τσακίζει. Είναι αυτή η αβάσταχτη αμφισημία της αλήθειας που δε θέλει ο άλλος να δει παρόλο που η διαίσθηση άλλα λέει. Έτσι και η Βίκυ Μωραγιάννη, με πολλές δόσεις έξυπνης χιουμοριστικής γραφής και αφήγησης μας δίνει μια ανεπαίσθητη αναγνωστική σπρωξιά για να μπούμε στον πυρήνα του μυθιστορήματος, να δούμε και να καταλάβουμε πολλά περισσότερα. Ετούτο, λοιπόν, το μυθιστόρημα, μας μιλάει για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, για τους φόβους που δεν τολμάμε να αντιμετωπίσουμε, για απωθημένα, ενοχές και τύψεις που στοιχειώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Στο επίκεντρο της ιστορίας οι δύο Λουίζες, η γιαγιά και η εγγονή. Όταν η πρώτη φεύγει η δεύτερη νιώθει χαμένη. Τότε το μεταφυσικό έρχεται και προστίθεται σε όλη την αφήγηση, Βλέπει όντως τη γιαγιά της η ηρωίδα μας; Τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας είναι δυσδιάκριτα καθώς το μεταφυσικό εντάσσεται με εξαιρετική ευκολία στην καθημερινότητα και γίνεται έτσι αναπόσπαστο κομμάτι της. Ακόμα και εμείς ως αναγνώστες έχουμε πεισθεί ότι η γιαγιά Λουίζα είναι εκεί δίπλα στην εγγονή της και της μιλάει.

Το “άρωμα Λουίζας” είναι ένα μυθιστόρημα με άρωμα λουλουδιών, απολαυστικό, δροσερό με χιούμορ και πλούσιο σε έξυπνες ατάκες. Ένα όμορφο ανοιξιάτικο κοκτέιλ με τις σωστές δόσεις αγωνίας και μυστηρίου που σε παρακινούν να μη θες να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου! Η συγγραφέας σκιαγραφεί με ιδιαίτερη προσοχή τους ήρωες της και δίνει μεγαλύτερη έμφαση στις σκέψεις και τις πράξεις τους. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας ίσως και εμείς οι ίδιοι. Οι ήρωες της, παρά τη μεταξύ τους διαφορετικότητα αναφορικά με την προσωπικότητα τους, αποτελούν ένα ενιαίο πολύχρωμο παζλ. Η ντίβα γιαγιά Λουίζα, η ξαδέλφη της, ο Μάνος, η Κορίνα, η Ελένη και μια πληθώρα κομπάρσων που όμως ο ένας υπάρχει στη ζωή του άλλου για κάποιο λόγο. Τίποτα δε συμβαίνει τυχαία.

Θέλω μέσα από αυτό το τετράδιο να σε κάνω να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει “όχι τώρα”, “όχι ακόμη”, “ασ’ το γι αργότερα”, Γιατί το αργότερα μπορεί απλά να μην έλθει ποτέ. Μπορεί να αρχίσεις να χάνεις το μυαλό σου και να μη θυμάσαι καν τι ήθελες μετά. Σε παρακαλώ, πάρε την ιστορία μου σαν αφορμή για να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να ρωτήσεις: ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΣΗΜΕΡΑ ΛΟΥΙΖΑ;

Κάποιες φορές για να ανακαλύψεις την αλήθεια και να κάνεις βουτιά στις πιο μύχιες σκέψεις και επιθυμίες σου πρέπει να είσαι έτοιμος να περάσεις από τις συμπληγάδες της ζωής και να βγεις αλώβητος, πριν σε συνθλίψει η άγνοια, με ίσως κάποιες εκδορές που θα σου θυμίζουν το μάθημα. Το ταξίδι στη γνώση και επίγνωση είναι δύσκολο αλλά μετά έρχεται η κάθαρση.

Τελειώνοντας το βιβλίο μαζί με τη γλυκιά και ανεπαίσθητη γεύση του λικέρ που μας αφήνει, μας έρχεται στο μυαλό μια ασπρόμαυρη εικόνα, σαν film noir με μόνο χρώμα το μωβ! Βλέπουμε τη γιαγιά Λουίζα, ξαπλωμένη στον καναπέ ενός τεράστιου σαλονιού σε ένα αρχοντικό, πίνοντας το αγαπημένο της ποτό να ονειρεύεται και να σιγοτραγουδάει παρέα με τη Nina Simone…. και μας προκαλεί να σκεφτούμε ότι ίσως τελικά όλα είναι θέμα επιλογής σε αυτή τη ζωή! Καλή σας ανάγνωση!

I lost myself on a cool damp night
Gave myself in that misty light
Was hypnotized by a strange delight
Under a lilac treeI made wine from the lilac tree
Put my heart in its recipe
It makes me see what I want to see…
And be what I want to beWhen I think more than I want to think
Do things I never should do
I drink much more that I ought to drink
Because It brings me back you…Lilac wine is sweet and heady, like my love
Lilac wine, I feel unsteady, like my love
Listen to me… I cannot see clearly
Isn’t that she coming to me…