#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

Είναι στη γειτονιά.

Σε μία μέση, χαρακτηριστικά μικρο/μεσοαστική γειτονιά..

Σε μία περιοχή, όπου ο κάτοικοι κινούνται στο μέσο όρο. Στο “περίπου”..

Μέσο εισόδημα, μέτρια μόρφωση, μέτρια σπίτια, αυτοκίνητα κλπ.

Είναι και εκείνος ο τύπος!
Μέτριος..

Μέτριος σε εμφάνιση, που όμως εκπέμπει κάτι σίγουρο.

Στην αρχή δε μπορείς να το προσδιορίσεις. Μπερδεύεσαι..

Τον κοιτάς. Τον παρατηρείς.

Κοιτάς αυτόν τον μετρίου αναστήματος και λοιπής μέτριας εμφάνισης άνδρα.
Τον κοιτάς να μπαίνει στο παλιό, απλό του αμάξι.
Ένα αυτοκίνητο, τουλάχιστον εικοσαετίας, μικρού σχετικά κυβισμού στα 1300 κ.ε., με το βασικό εξοπλισμό, αλλά διατηρημένο σε άριστη κατάσταση.

Ο ίδιος ντυμένος με απλά, καθαρά τακτοποιημένα ρούχα.
Μιά από τα ίδια και η γυναίκα του.

Βάζουν τα δύο τους παιδιά στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και ξεκινάνε.
Πάνε την Κυριακάτικη βόλτα τους. Πρώτα από τους παππούδες και μετά στο πάρκο, όπου τα παιδιά θα πάρουν παγωτό και οι γονείς από ένα καφέ.
Τα μέτρια οικονομικά τους, δεν τους επιτρέπουν κάτι περισσότερο.

Μετά, επιστροφή στο σπίτι, όπου ο μπαμπάς θα παίξει λίγο με τα παιδιά, όσο η μαμά κάνει μπάνιο και μετά θα αράξει με τη γυναίκα του στον καναπέ, για να δουν ταινία.

Ξέρεις, περίπου την καθημερινή ρουτίνα της συγκεκριμένης οικογένειας. Είναι γνωστοί σου.
Σε πρώτη όψη δε σου φαίνεται καθόλου ελκυστικό αυτό το πακέτο μετριότητας, όπως το είχες χαρακτηρίσει στην αρχή.

Το θέμα όμως, δεν είναι τι σκέφτεσαι εσύ, αλλά τι νιώθουν αυτοί.

Αυτοί λοιπόν, εκπέμπουν επιτυχία και ευμάρεια!

Δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε συχνά σε κάποιο καλό εστιατόριο. Ακόμα και οι έξοδοι σε φθηνές ταβέρνες, είναι βάρος για τα μέτρια οικονομικά τους.

Όμως, παρατηρώντας τους, ειδικά τον άνδρα της οικογένειας, δε βλέπεις αδυναμία, ή θλίψη!

Βλέπεις κάτι στιβαρό.

Απλό και λειτουργικό, όπως το αμάξι του.

Η ζωή του είναι τακτοποιημένη, από την ώρα που θα ξυπνήσει το πρωί, την ώρα που θα φτάσει στη δουλειά και την ώρα που θα επιστρέψει σπίτι, στη γυναίκα, που φροντίζει το νοικοκυριό και τα παιδιά του.

Μπορεί να σου φαίνεται παλιομοδίτικο το συγκεκριμένο “πακέτο”, όπου ο άνδρας εργάζεται και η γυναίκα μένει σπίτι, αλλά εσύ τους κοιτάς και βλέπεις κάτι ελκυστικό!

Διακρίνεις μια ηρεμία. Μια σιγουριά.

Είσαι βέβαιος πως, από το μέτριο εισόδημα τους, κάνουν μια μικρή, έστω, αποταμίευση για όταν έρθει η ώρα τα παιδιά να σπουδάσουν.

Ξέρεις πως το σπίτι τους, ένα μέτριο διαμέρισμα σε μια μέτρια περιοχή, είναι τακτοποιημένο και έχει λίγα λειτουργικά έξοδα.
Ένα σπίτι όπου ο καθένας ξέρει τη θέση του και έκαστος σέβεται το χώρο του άλλου.

Στα πρόσωπα όλων διακρίνεις ένα αδιόρατο χαμόγελο.

Εκείνο το χαμόγελο που έχουν οι άνθρωποι που ξέρουν τι τους γίνεται.
Που δεν τραβάν το σεντόνι τους περισσότερο από όσο μπορούν..

Που δεν θα έχουν δυσάρεστες εξελίξεις, γιατί απλά, δεν ανοίχτηκαν περισσότερο από όσο μπορούσαν.

Είναι Κυριακή απόγευμα.

Διακρίνεις το παλιό, αλλά καλογυαλισμένο αυτοκίνητο της οικογένειας να φτάνει.
Παρκάρει και κατεβαίνουν από το αμάξι.

Αβίαστα γέλια ακούγονται, περνώντας την είσοδο της πολυκατοικίας.

Ακούγεται ο μπαμπάς να λέει στα παιδιά πως θα παίξουν για καμιά ώρα και μετά θα ετοιμαστούν για ύπνο. Έχουν σχολείο αύριο.

Τη στιγμή που ανοίγουν την πόρτα του ανελκυστήρα βλέπεις τα πονηρά, όλο υπονοούμενα βλέμματα που ανταλλάσει το ζευγάρι.

Μάλλον δε θα δουν ταινία απόψε..