@γράφει η Άννα Μουσογιάννη

Είναι αλλιώτικος ο έρωτας όταν κερδίζεται και δε χαρίζεται…

Λένε ότι όταν κλείσει η πόρτα ενός σπιτιού δεν μπορείς να ξέρεις τι γίνεται μέσα. Λένε επίσης ότι μέσα στο ανθρώπινο μυαλό υπάρχει ένα χάος ειδικά αν είναι του άλλου και αν τολμήσεις να βουτήξεις μέσα σε αυτό χάνεσαι σε λαβύρινθούς και σκοτεινά μονοπάτια. Ποιος τολμάει άραγε να ανοίξει μια κλειστή πόρτα ή να αποκωδικοποιήσει ένα σκοτεινό μυαλό…λίγοι είναι οι τολμηροί. Οι περισσότεροι άνθρωποι καθόμαστε έξω από κλειστές πόρτες ή απέναντι από ανεξήγητα μυαλά. Αν δε γυρίσουμε την πλάτη δίνουμε εξηγήσεις που δεν είναι τίποτα παραπάνω από εικασίες. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, η αλήθεια είναι αυτή.

«Η μονωτική ταινία» της Ελένης Καραμαγκιώλη από τις Εκδόσεις Ιωλκός, τρυπώνει κάτω από τη χαραμάδα μιας κλειστής πόρτας και παρατηρεί. Εισχωρεί μέσα και στο πιο πολύπλοκο μυαλό και χορεύει μαζί με τις σκέψεις, τα θέλω και τα πρέπει και έπειτα αφού καταφέρει να εκμαιεύσει κάθε πληροφορία που αποζητά τις μοιράζεται μαζί μας.

Το βιβλίο “Μονωτική ταινία” αποτελείται από16 διηγήματα που κάποιες φορές γίνονται γροθιά στο στομάχι. Όχι με δύναμη, μη φανταστείτε, σα χάδι περισσότερο, τόσο όσο για να του δώσουμε την προσοχή που του αξίζει, τόσο όσο για να μη μας τρομάξει και από άμυνα κλείσουμε τα μάτια μας να μη διαβάσουμε άλλο. Αυτό το «τόσο όσο» είναι η σωστή αναλογία για να κερδίσεις κάποιον. Μέσα από τις σελίδες του ακούς τον Κούντερα να σου ψιθυρίζει γραμμές από το βιβλίο του «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» : «Η βαρύτητα, η ανάγκη και η αξία είναι τρεις έννοιες στενά και βαθιά ενωμένες: δεν είναι βαρύ παρά μόνο αυτό που είναι αναγκαίο, δεν έχει αξία παρά μόνο, ό,τι βαραίνει». Νομίζω ότι μέσα σε αυτή τη κουντερική φράση περικλείεται και η όλη η έννοια του βιβλίου.

Η γραφή της Ελένης Καραμαγκιώλη έχει  μια γαλλική φινέτσα. Πολλές μικρές προτάσεις αποτελούν τα κομμάτια ενός παζλ που οδηγούν στην ολοκλήρωση μιας ενιαίας εικόνας. Δεν υπάρχει έτοιμη εικόνα μπροστά στα μάτια του αναγνώστη που το συναρμολογεί. Ο ίδιος ακολουθεί το τέμπο της πένας και συνθέτει μια εικόνα που είναι ολότελα δική του. Τι συμβαίνει άραγε πίσω από μια κλειστή πόρτα που περνάμε αμέριμνοι από έξω; Τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του διπλανού μας στη στάση του λεωφορείου ή στην κυρία που κάθεται φαινομενικά ήρεμη στο παγκάκι; Το βιβλίο τούτο είναι ακριβώς αυτό. Ένας συνδυασμός με ό,τι φοβόμαστε, ό,τι επιθυμούμε, ό,τι ονειρευόμαστε και ό,τι ποθούμε. Μας πιάνει από το χέρι απαλά και μας στριφογυρίζει σε ένα ατέρμονο χορό με τις λέξεις. Η Ελένη Καραμαγκιώλη με τις αφηγήσεις της δίνει σάρκα και οστά στις σκέψεις. Άρτια, καλοδουλεμένα και αποδομημένα κείμενα από ό,τι περιττό μας συνεπαίρνουν και κάποιες φορές μας συγκινούν. Κάποιες από τις σκέψεις μπορεί να είναι και δικές μας.

Οι τελειωμένοι κλαίνε με λυγμό, όχι με κραυγές. Κλείνει τα μάτια, όχι από νύστα.

Τι είναι άλλωστε η ζωή! Γεμάτη αντιθέσεις, ερεθίσματα και εντάσεις και εμείς ακροβατούμε και προσπαθούμε να ισορροπήσουμε το μέσα μας με το έξω και συνειδητά ή όχι βάζουμε μια μονωτική ταινία γύρω από τις σκέψεις μας για να μην το σκάσουν και γίνουν φωνή και έτσι την ακούσουν οι γύρω μας! Placebo, νομίζουμε ότι κάτι καταφέρνουμε αλλά ένα είναι το σίγουρο: Από τους άλλους μπορούμε να κρυφτούμε, από τον εαυτό μας όμως; Η απάντηση δική σας…

Η Ελένη Καραμαγκιώλη μας πετάει τη μονωτική ταινία…πρόκληση/πρόσκληση που δεν πρέπει κανείς να παραβλέψει.

Καλή σας ανάγνωση.

I…like the things that you hate
And you…hate the things that I like
But it hurts
Honesty’s your church
But sometimes
Its better to lie
I…am the vinegar and salt
And you…are the oil that dissolves
My frustration
Honesty’s limitation
But sometimes
Its better to lie
I am the vinegar and salt
And you are the oil that dissolves my frustrations
Limitations
But sometimes…
I don’t dare to ask why