#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

Καταιγίδα!
Αστράφτει και βροντάει και οι ουρανοί έχουν ανοίξει. Αυτό με ταυτόχρονη βουτιά της θερμοκρασίας και ξέρεις πως πλέον έχετε μπει στη τελική ευθεία για το Χειμώνα!

Οι ζεστές ημέρες που προηγήθηκαν σε έκαναν να έχεις ακόμα, μιά κάποια αίσθηση Καλοκαιριού. Θα μπορούσες, ας πούμε, να πας βόλτα στην παραλία για καφέ. Ας μην έμπαινες μέσα στη θάλασσα. Υπήρχαν ακόμα αρκετοί που έμπαιναν..

Τα ψέματα όμως τέλειωσαν. Ήρθαν τα κρύα και οι βροχές. Για την ακρίβεια, καταιγίδες..

Αναγκαστικά, μένεις σπίτι και χαζολογείς στα διάφορα sites του διαδικτύου. Λίγο τηλεόραση, λίγο ραδιόφωνο, λίγο βγαίνεις στη βεράντα να χαζέψεις τη βροχή και να ακούσεις τις βροντές που τόσο σου αρέσουν!

Κάπου εκεί, ανάμεσα στο ζάππινγκ που κάνεις στα διάφορα κανάλια και βλέπεις μια εικόνα. Μια φωτογραφία που έστειλε τηλεθεατής από το πασίγνωστο νησί των Κυκλάδων.

Είχες πάει, κάποτε και εσύ σε εκείνο το νησί. Είχες μείνει εκεί για δυόμισι μήνες.
Ακόμα έχεις εκείνη την αίσθηση πληρότητας που δε σου κάνει ιδιαίτερη αίσθηση να ξαναπάς. Θυμάσαι το πόσο γρήγορα σου είχε “τελειώσει” το νησί. Η Μύκονος..

Κάπως αλλιώς το είχες φανταστεί στο μυαλό σου και περίπου είχες πέσει μέσα. Μόνο που αυτά που περίμενες, ήταν…. αυτά που περίμενες! Μόνο..

Τίποτα περισσότερο. Στο δεκαήμερο είχες ήδη κορεστεί. Έκατσες άλλους δύο μήνες, μέχρι να πάρεις το πλοίο της επιστροφής για την ανεξάντλητη, κατά την άποψη σου, Ρόδο!

Εκείνη όμως τη, μικρή, περίοδο της Μυκόνου είχε γίνει κάτι που σου αποτυπώθηκε στη μνήμη σου!
Αυτό το “κάτι” σου θύμισε η φωτογραφία του τηλεθεατή τούτη τη βροχερή και παγωμένη μέρα.

Σου θύμισε μια άλλη μέρα, τότε στη Μύκονο. Μια καλοκαιρινή μέρα.

Εσύ με το μηχανάκι σου, μια παλιά ταλαιπωρημένη Vespa να οδηγείς στους συνωστισμένους απο την πολυκοσμία δρόμους του νησιού, μέχρι που από την κίνηση, σχεδόν ακινητοποιήθηκες!

Εκεί, ανάμεσα σε ήχους από μηχανάκια, στη συντριπτική τους πλειοψηφία ενοικιαζόμενα από τουρίστες, κόρνες και μαρσαρίσματα, με τον ήλιο από πάνω να σε καίει, ήταν που ξεχώρισες έναν άλλο ήχο!

Κάτι διαφορετικό..

Τρεις δεκαετίες μετά και ακόμα δε ξέρεις αν αυτό που σου τράβηξε την προσοχή οφείλεται σε κάποια άλλη αίσθηση, ή απλά έτυχε.
Πάντως, εντόπισες την πηγή του διαφορετικού ήχου..

Ήταν ένα ζευγάρι καουμπόϊκες μπότες! Αυτό.

Οι μπότες ήταν το πρώτο πράγμα που είδες, για ένα δευτερόλεπτο. Αμέσως μετά είδες το υπόλοιπο.
Την καλλίγραμμη κοπέλα που τις φορούσε.

Μια ηλιοκαμένη ξανθιά τουρίστρια, με μικροσκοπικό μπλουζάκι με τιράντες και ακόμα πιό μικροσκοπικό τζιν σορτσάκι.
Ήταν εμφανές πως ήταν γυμνασμένη και οι γραμμωμένοι μηροί της γυάλιζαν κάτω από τον αιγαιοπελαγίτικο ήλιο, καθώς το κάτω μέρος των ποδιών της χώνονταν στις μπότες.

Ναι, μέσα στο κατακαλόκαιρο, η κοπέλα ακολουθώντας τη μόδα της εποχής, φόραγε καουμπόϊκες μπότες!

Μπότες τις οποίες έσερνε τη στιγμή που οδηγούσε με ελάχιστη ταχύτητα την 125άρα κρος μηχανή που είχε νοικιάσει.
Είχε απλώσει τα πόδια της στην καυτή άσφαλτο της Μυκόνου προκειμένου να κρατήσει την ισορροπία της πάνω στη μηχανή, μιάς και από την κίνηση είχε σχεδόν ακινητοποιηθεί.

Τα πυρόξανθα μαλλιά της, πιασμένα σε κότσο ταλαντεύονταν από τις κινήσεις του κεφαλιού της και από το απαλό αεράκι πάνω στην άψογη πλάτη της.

Ξαφνικά σου΄ρθε! Η περιέργεια!!
Θέλησες να τη δεις στο πρόσωπο! Θέλεις να δεις αν είναι τόσο όμορφη στο πρόσωπο, όσο στο σώμα!

Με ελιγμούς, μαρσαρίσματα, νοήματα στους άλλους οδηγούς, προσπαθείς να τη φτάσεις!
Ακούς με τρόμο και απογοήτευση το σύρσιμο από τις μπότες της, ένδειξη πως βρίσκεται σε κίνηση!

Λίγο λίγο και πλησιάζεις! Ακόμα λίγο και θα τα καταφέρεις! Ίσως να είναι όμορφη! Ίσως της χαμογελάσεις και ανταποκριθεί! θα της πεις πως κάθε βράδυ είσαι στον Ορνό, στο μπαράκι του Θοδωρή και ίσως να έρθει να σε βρει! Ίσως..

Όλο και πλησιάζεις, αλλά αρκεί ένα ελαφρύ άνοιγμα του γκαζιού της μηχανής της και ακούγεται το αποκαρδιωτικό σύρσιμο από τις μπότες!

Έχεις πλησιάσει αρκετά! Τόσο όσο να μπορείς να διακρίνεις λίγο περισσότερο τα χαρακτηριστικά της. Μάλλον είναι γερμανίδα. Κάνεις να πλησιάσεις κι άλλο λίγο..

…τότε ανοίγει η κίνηση. Δίνει γκάζι και τα ηλιοκαμένα αδύνατα πόδια διπλώνονται και οι μπότες μπαίνουν στη θέση τους στους αναβατήρες. Ανοίγει γκάζι και φεύγει, ελεύθερη πλέον από την κίνηση!

Δε μασάς! Προσπαθείς να τη φτάσεις.

Έχει φύγει όμως πολύ μπροστά και πλέον δεν υπάρχει περίπτωση να τη φτάσεις με το ταπεινό και ανίσχυρο βεσπάκι σου.

Είναι σήμερα που θυμήθηκες εκείνη την κοπέλα.
Τι να έγινε άραγε;

Να έκανε οικογένεια κα να θυμάται τις διακοπές της στη Μύκονο το 1992;

Παρέμεινε γυμνασμένη και καλλίγραμμη, ή τα παράτησε και παρήκμασε;

Ηλιόλουστες αναμνήσεις, σε μία κρύα βροχερή μέρα…