#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος

  Είναι παραμονή Εθνικής Επετείου.

Σαν αύριο, μία από τις μεγαλύτερες υπερδυνάμεις της εποχής της, η Ιταλία, εισέβαλε στη μικρή Ελλάδα, με τη βεβαιότητα και την αλαζονεία του πανίσχυρου απέναντι στο φαινομενικά ανίσχυρο.

Τελικά η Ιταλία ηττήθηκε κατά κράτος από τη “μικρή” Ελλάδα. Αυτό το γεγονός τιμάται με την αυριανή επέτειο.

Η άρνηση του “μικρού” να ικανοποιήσει τα γούστα του τραμπούκου της γειτονιάς, ο οποίος τραμπούκος τρώει τελικά το ξύλο της αρκούδας από το “μικρό”.

Λόγω της αυριανής παραμονής, υπάρχει ένα περιρρέον κλίμα εθνικής υπερηφάνειας, που εφέτος είναι λίγο περισσότερο αυξημένο.

Κάτι τα διακόσια χρόνια από την έναρξη της Εθνικής Παλιγγενεσίας, κάτι οι όλο και εντονότερες προκλήσεις των καλών γειτόνων τούρκων, κάτι οι πρόσφατες ανακοινώσεις σχετικά με το μαζικό επανεξοπλισμό του Ελληνικού Στρατεύματος και το αίσθημα υπερηφάνειας κυριαρχεί.

Είσαι στο Κέντρο της Αθήνας για δουλειά. Σε μερικές γωνιές, μικροπωλητές έχουν στήσει σημεία πώλησης σημαιών και λαβάρων, που λόγω της περίστασης πουλάνε καλά.

Στην ειδησεογραφία κυριαρχεί, εφέτος λίγο περισσότερο, το αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και οι συνήθεις γραφικοί “επαγγελματίες πατριώτες”, ορισμένοι εξ αυτών αρχηγοί πολιτικών σχηματισμών, βγαίνουν κάνοντας βαρύγδουπες δηλώσεις.

Αυτοί οι τελευταίοι έχουν πλέον κουράσει με την επαναλαμβανόμενη ρητορική τους, μιάς και βγάζει μάτι η προσπάθεια τους να βγουν από την αφάνεια και την απαξίωση με όχημα το εθνικό φρόνημα.

Τους παρατηρείς και βλέπεις πλέον την ασχήμια τους. Μιά ασχήμια που δε θέλεις πιά να ανεχθείς..

Εκείνη τη στιγμή είναι που παρατηρείς μια εικόνα διαφορετική από τις άλλες.

Από μακριά, καμιά πενηνταριά μέτρα, διακρίνεις μια σιλουέτα που φαίνεται να έχει κάτι διαφορετικό.

Διακρίνεις πως είναι γυναίκα..

Αυτή η φιγούρα περπατά διαφορετικά από τους υπόλοιπους βιαστικούς και στην κοσμάρα τους ανθρώπους του Κέντρου.

Κρατάει κάτι στα χέρια της. Ένα αντικείμενο, που το κρατά με προσοχή και με τα δυό της χέρια.

Από την, όλο και μειούμενη, απόσταση, διακρίνεις τις ματιές που ρίχνει σε αυτό που κρατά. Ματιές που δείχνουν θαυμασμό και ικανοποίηση.

Μα τι να είναι αυτό που κρατά;

Πλησιάζει όλο και περισσότερο και τότε διακρίνεις πιο καθαρά τι είναι αυτο που κρατάει.

Είναι μια μακέτα! Η μακέτα ενός οικισμού!

Η κοπέλα είναι νεαρή. Ίσως λίγο πάνω από τα είκοσι. Περπατά έχοντας ένα χαμόγελο ικανοποίησης και αυταρέσκειας. Χαμόγελο που γίνεται εντονότερο κάθε φορά που κοιτά τη μακέτα.

Τη μακέτα της!

Μια απαλή ριπή ανέμου αρκεί για να ανησυχήσει και να σφίξει περισσότερο τη κατασκευή στα χέρια της. Τόσο κόπο έκανε να τη δημιουργήσει, κρίμα θα είναι να τη πάρει ο αέρας και να τη καταστρέψει!

Τη κοιτάς και τη παρατηρείς, όση ώρα τακτοποιείς τα πράγματα σου στη μπαγκαζιέρα της μηχανής σου.

Δεν έχεις αντιληφθεί πως την κοιτάς επίμονα.

Σηκώνει το βλέμμα της και σε κοιτά! Σε κοιτά που την κοιτάς!

Στιγμιαία, νιώθεις αμήχανα. Σου χαμογελά και στρέφει εκ νέου το βλέμμα της στη μακέτα της.

Περνά από μπροστά σου και προσπερνά με βήμα σταθερό και σίγουρο.

Τη στιγμή που περνά από μπροστά σου, βλέπεις καλύτερα τη κατασκευή. Αν αυτό που βλέπεις, αυτός ο οικισμός, γίνει πραγματικότητα, θα είναι πολύ ωραία να ζει κανείς εκεί!

Ξεχνάς την ασχήμια γύρω σου και παρατηρείς τη κοπέλα, που με τον αέρα και της αυτοπεποίθηση που της δίνει το άριστο αποτέλεσμα της κατασκευής της, απομακρύνεται και χάνεται σε ένα στενό.

Κάνεις το συνειρμό με την Εθνική Επέτειο που έρχεται.

Σκέφτεσαι πως κάποιοι είναι για να καταστρέφουν. Υπάρχουν όμως αρκετοί ανάμεσα μας, όπως η κοπέλα με τη μακέτα, που είναι για να δημιουργούν και για να ομορφαίνουν.

Μακάρι να κυριαρχήσουν οι δεύτεροι σκέφτεσαι και απομακρύνεσαι από το Κέντρο…