#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος.

Η εικόνα γνώριμη, μα ταυτόχρονα “περίεργη”

Γνώριμη, γιατί δεν έχει τίποτα το περίεργο όταν βλέπεις μια μεγάλη παρέα παιδιών να παίζουν στη πλατεία.

Περίεργη, γιατί η σύνθεση των παιδιών σου φαίνεται διαφορετική από αυτό που ήξερες, ή που είχες συνηθίσει..

Στις περίεργες και ενδιαφέρουσες εποχές που ζούμε, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, οι συνήθειες και αυτά που κάποτε θεωρούσαμε “φυσιολογικά” μας φαίνονται περίεργα. 

Πολλά επίσης από τα “περίεργα” φαίνονται όλο και περισσότερο φυσιολογικά..

Κάποτε, όχι τόσο πίσω, ήταν αδιανόητο να είναι παντρεμένοι, ή νυμφευμένοι δύο άτομα του ίδιου φύλου, για παράδειγμα..

Ας επιστρέψουμε όμως στην “περίεργη” ομήγυρη των παιδιών.

Παιδιών που απ’ότι φαίνεται, είναι στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.

Το περίεργο της εικόνας, είναι η φυλετική σύνθεση τους.

Ελληνάκια με μεταναστάκια..

Παιδιά σε διάφορα χρώματα και αποχρώσεις. Παίζουν ποδόσφαιρο, απόλυτα προσηλωμένα στο παιχνίδι.

Θυμάσαι παλιά, πολύ παλιά, τότε που ήσουν στην ηλικία τους. Σε μια Ελλάδα πολύ διαφορετική, πολύ φτωχότερη, πολύ πριν την οικονομική ανάπτυξη και πολύ πριν γίνει από χώρα εξαγωγής οικονομικών μεταναστών, σε χώρα υποδοχής.

Θυμάσαι τις σπάνιες περιπτώσεις που κάποιος από την Παλαιστίνη, ή κανάς αφρικανός που φοιτούσε σε ελληνική σχολή βρίσκονταν στα μέρη σου, που εσύ και οι μεγάλοι τους παρατηρούσατε σαν κάτι περίεργο και διαφορετικό. Χωρίς όμως ίχνος επιφύλαξης ή καχυποψίας!

Όπως ακριβώς παίζουν και τα παιδιά στη πλατεία. Όπως δηλαδή, είναι το σωστό..

Μετά ήρθε η απότομη ανάπτυξη και η ξαφνική πλημμυρίδα ανθρώπων από φτωχότερες χώρες, οι οποίοι με τις οικογένειες τους έψαχναν στην Ελλάδα ένα καλύτερο μέλλον.

Δεν άργησε μαζί τους να έρθει και η καχυποψία των, απαίδευτων στην υποδοχή μεταναστών, ελλήνων απέναντι στους “ξένους”.

Καχυποψία που γρήγορα έγινε καθαρός ρατσισμός. Ξαφνικά οι έλληνες ανακάλυψαν τη ρατσιστική συμπεριφορά και αντίληψη και έκριναν προκαταβολικά ανθρώπους, με αποκλειστικό κριτήριο τη καταγωγή τους.

Συμπεριφορές που δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις μετέδωσαν και στα παιδιά τους.

“Μη κάνεις παρέα με αυτόν, είναι αλβανός, νιγηριανός, πακιστανός κλπ”.

Όμως, τα παιδιά ξέρουν καλύτερα απ’όλους!

Όλα τα παιδιά, όλων των εθνοτήτων και…. αποχρώσεων.

Όταν αφήνονται ελεύθερα, μακριά από τη δηλητηριώδη καθοδήγηση των μεγάλων, τα παιδιά κάνουν αυτό που είναι σωστό.

Συνυπάρχουν!

Συνυπάρχουν και ευδοκιμούν!

Μέχρι να έρθει η ώρα να πάνε σπίτια τους και να πουν στους γονείς τους πως έπαιζαν με τα μεταναστάκια.

Ναι, μάλλον θα τα “ακούσουν”, αλλά ο σπόρος θα έχει ήδη φυτευτεί. Το παιδικό αλάθητο ένστικτο θα λειτουργήσει και θα οδηγήσει εκ νέου τα παιδιά στις πλατείες για παιχνίδι.

Μέρα με τη μέρα, τα παιδιά θα μεγαλώνουν, αμβλύνοντας ακόμα περισσότερο τις κοφτερές γωνίες της εκατέρωθεν καχυποψίας.

Κάπως έτσι υπάρχει πιθανότητα το αύριο να είναι καλύτερο.

Έχει αρχίσει να νυχτώνει και τα παιδιά σιγά σιγά φεύγουν από την πλατεία για να πάνε σπίτια τους.

Χαιρετιούνται και δίνουν ραντεβού για αύριο. Η ομάδα που έχασε θα κυνηγήσει τη ρεβάνς!

Ακούς ένα άσπρο αγοράκι να μιλάει σε ένα άλλο, πολύ μελαχρινό αγοράκι και να το καλεί να πάει αύριο σπίτι του για να παίξουν. Το μεταναστάκι δέχεται. Θα φέρει και φαΐ από το σπίτι του. Μια σπεσιαλιτέ της Πατρίδας του, που τη φτιάχνει η μαμά του..

Τελικά, ίσως το αύριο να είναι καλύτερο, με περισσότερο φώς..