#illusionskiller Γιώργος Παρασκευόπουλος.

Το τηλέφωνο στο σπίτι χτυπά.

Είναι προχωρημένο μεσημέρι, μέσα του Ιουνίου και η μεσημεριανή σιέστα διαταράσσεται ελαφρώς, από το κουδούνισμα του τηλεφώνου.

Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1988 και εκείνη την εποχή τα σπίτια είχαν μία τηλεφωνική γραμμή και πολύ τους ήταν! Τα κινητά τηλέφωνα ήταν κάτι σχετικά γνωστό από αμερικάνικες ταινίες, στις οποίες οι πλούσιοι και διάσημοι είχαν από ένα τέτοιο.

Τέλος πάντων, πίσω στο μακρινό εκείνο καλοκαιριάτικο μεσημέρι του 1988.

Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, ήταν ο Αξιωματικός Υπηρεσίας του τοπικού Αστυνομικού Τμήματος.

Στο άκουσμα του υπηρεσιακού τόνου φωνής του ανθρώπου και της ιδιότητας του, υπήρξε μια αρχική, εύλογη, ανησυχία!

Τι συνέβη και τηλεφωνούν από το τοπικό Α.Τ. στο σπίτι!

“Έχει έρθει στο Τμήμα μας το φύλλο πορείας για το γιό σας. Παρουσιάζεται στο Στρατό σε μερικές εβδομάδες”.

Διάφορα συναισθήματα διαδέχθηκαν το ένα το άλλο στο άκουσμα του νέου!

Αρικά ανακούφιση που δε συνέβη κάτι κακό!

Αμέσως μετά συγκίνηση που ο γιός της οικογένειας θα πάει Στρατό “να γίνει άντρας” εκπληρώνοντας το προς την Πατρίδα καθήκον του.

Μετά, ένας σχετικός φόβος και στεναχώρια από πλευράς, κυρίως, των γονιών.

Το παιδί τους μεγαλώνει και βήμα βήμα, φεύγει από την οικογενειακή φωλιά. Οι γονείς ήδη νιώθουν λίγο μεγαλύτεροι. Λίγο γερασμένοι..

Τα νέα διαδίδονται σε όλη την οικογένεια.

Θείες, θείοι, παππουδογιαγιάδια, ξαδέλφια και λοιποί οικογενειακοί φίλοι, εντός λίγων ωρών και ημερών μαθαίνουν πως θα πας φαντάρος!

Δεν αργούν και οι συνήθεις ύποπτοι και σεσημασμένοι. Οι λεγόμενοι “στην εποχή μας εμείς” και έτσι..

Ο κάθε “μεγάλος” που πήγε στρατό εκατό χρόνια πριν, που λέει ο λόγος και θυμάται ότι ιστορία έχει θάψει εντός του από τη διάρκεια της δικής του Στρατιωτικής Θητείας!

Πάντα καταλήγοντας στο “ο Στρατός σήμερα είναι διακοπές! Στην εποχή μας ήταν πραγματικά δύσκολη η θητεία!”

Ναι, διαπιστώνεις πως όλοι οι “μεγάλοι” όταν πήγαν φαντάροι είκοσι, τριάντα χρόνια πριν, τις δεκαετίες του ΄60, του ΄50, ή ακόμα και του….  ΄40, ήταν όλοι τους κομάντα!

Σύμφωνα με τους ίδιους, ο Στρατός “τότε”, σε σκληραγωγούσε. Όχι όπως “τώρα”, που κάνεις διακοπές.

Όλοι τους, φυσικά, ήταν τέλειοι στρατιώτες, πειθαρχημένοι και τους αγαπούσαν οι λοχαγοί τους!

Στο άκουσμα των πάρα πάνω ιστοριών, πνίγεις μερικά γέλια. Δεν είσαι ακόμα ούτε δέκα εννέα ετών, αλλά έχεις ήδη προλάβει να ακούσεις τα κουτσομπολιά για μερικούς που σου λένε τις ιστορίες τους από το Στρατό. Έχεις ακούσει για κλάματα, για απελπισμένα τηλεφωνήματα, για προσπάθειες αποφυγής της Θητείας.

Επίσης, γελάς με την προσπάθεια τους να το παίξουν άγρια κομάντα σε εσένα. Ένα πιτσιρικά. Ξέρεις πως νιώθουν πως δε τους παίρνει για αλλού..

Τέλος πάντων, έρχεται η μέρα που παρουσιάζεσαι, περνάς τη βασική εκπαίδευση, τοποθετείσαι σε μονάδα της παραμεθορίου και κάπως έτσι τσουλά η Στρατιωτική σου Θητεία.

Είσαι πλέον δέκα τέσσερις μήνες στο Στρατό. Υπολείπονται άλλοι πέντε. Έχεις πιά παλιώσει και κάνεις σχετικά λιγότερες αγγαρείες και υπηρεσίες.

Ένα βράδυ Τρίτης, έχετε Νυχτερινή Εκπαίδευση.

Τότε γίνεται κάτι που σε ξαφνιάζει. Σας ξαφνιάζει όλους.

Βλέπεις, όλοι σας ακούτε τους “μεγάλους” όταν στις άδειες σας πηγαίνετε σπίτια σας να σας επαναλαμβάνουν το πόσο χαλαρή είναι η Θητεία τη σημερινή εποχή, σε αντίθεση με το πόσο ζόρικη, σύμφωνα με τους ίδιους, ήταν στην εποχή τους.

Εκείνη την Τρίτη όμως, στη νυχτερινή εκπαίδευση, συνέβη κάτι που δε το περίμενε κανείς!

“Σας έχουν πει τη γνωστή μαλακία πως ο Στρατός τώρα είναι εύκολος, ενώ παλιά ήταν δύσκολος;”

Η ερώτηση δεν ήρθε απ’όπου κι όπου! Την ερώτηση την έθεσε ο Λοχαγός που έκανε τη νυχτερινή εκπαίδευση!

Η εκπαίδευση, στα τεχνικά χαρακτηριστικά του τυφεκίου που φέραμε, είχε μόλις τελειώσει.

Στο άκουσμα όμως της ερώτησης και ιδίως στο χαρακτηρισμό αυτής, κοιτιόσασταν μεταξύ σας με απορία!

Ο Λοχαγός όμως, δεν έμεινε στην ερώτηση, ούτε περίμενε απάντηση. Τη γνώριζε την απάντηση..

Με αργές, σχεδόν νωχελικές, ίσως θεατρικές κινήσεις, ξεκούμπωσε το τσεπάκι του χιτωνίου του και έβγαλε από μέσα ένα διπλωμένο χαρτί.

Ήταν μία φωτοτυπία.

Η φωτοτυπία ενός γράμματος, μιάς επιστολής, που είχε στείλει ένας στρατιώτης στη μητέρα του το 1958, λίγες μέρες αφότου είχε παρουσιαστεί.

Ο Λοχαγός διάβασε με δυνατή και καθαρή φωνή την επιστολή.

Στο γράμμα ο νεαρός, τότε, ενημέρωνε τη μάνα του πως στο Στρατό είναι “Παράδεισος”!!

Ενημέρωνε τη μάνα του, με έκδηλο θαυμασμό και δέος, πως “πατάμε ένα κουμπί και φέγγει! Τραβάς ένα κανουλάκι και έχουμε τρεχούμενο νερό! Τρώμε τέσσερις φορές την ημέρα, πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό και βραδινό! Μιά με δύο φορές την εβδομάδα τρώμε κρέας! Μετακινούμαστε με αυτοκίνητα!”

Το καλύτερο το άφησε για το τέλος! “Μάνα, ντυνόμαστε με ολόμαλλα και ζεστά ρούχα! Μας έδωσαν παλτά και αρβύλες!”

Στην επιστολή ο φαντάρος από τα παλιά, περιέγραφε στη μάνα του, όχι μόνο το δικό του ενθουσιασμό, αλλά και τον αντίστοιχο της συντριπτικής πλειοψηφίας των νεοσυλλέκτων!

Ο Λοχαγός ολοκλήρωσε την ανάγνωση της επιστολής. Σήκωσε το βλέμμα του και με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο, με μία υποψία σκανταλιάς κοίταξε το ντυμένο στα χακί κοινό του..

“Τώρα καταλάβατε;” ρώτησε.

“Οι συνθήκες διαβίωσης του Στρατού παραμένουν σταθερές. Δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα. Σε πλήρη αντίθεση με το βιοτικό επίπεδο το οποίο έχει βελτιωθεί ραγδαία και σε τεράστιο βαθμό!”, είπε.

Συνέχισε λέγοντας, “οι πατεράδες σας που πήγαν Στρατό, έφυγαν από μια κοινωνία που ήταν ακόμα σε μεγάλο βαθμό φτωχή, ή ακόμα και πάμπτωχη! Πάλευαν κάθε μέρα για τα βασικά. Για αυτά που ο Στρατός τα προσέφερε έτοιμα.”

Έκλεισε το θέμα και τη βραδιά εκπαίδευσης με μία παραίνεση. 

“Την επόμενη φορά που κάποιος θελήσει να σας πουλήσει μούρη για τη δική του Στρατιωτική Θητεία, θυμηθείτε το γράμμα που μόλις σας διάβασα.”

Λίγες μέρες αργότερα βρισκόσουν με διανυκτέρευση σε συγγενική μάζωξη. Ένας από τους σεσημασμένους μπαρμπάδες άρχισε να σου λέει για τη δική του “σκληρή” Θητεία.

Θυμήθηκες την επιστολή. Ετοιμάστηκες να του το αναφέρεις και να τον εκθέσεις.

Η άκρη του ματιού σου όμως έπεσε στη γυναίκα του. Σήμερα, λόγω της περίστασης, τον άφησε να πιεί δύο ποτήρια, αντί για ένα.

Τον λυπάσαι και δε θες να του το χαλάσεις.

Άλλωστε, είναι αγαπημένος θείος..